BOEDOELAAS (De Ware Tijd, 26-09-2020)

De uitspraken van die Boedoelaas hebben veel teweeg gebracht in de samenleving. Terecht. Wat een suffe manier van het bejegenen van je klanten. “Als je geen geld hebt,  moet je geen auto rijden.”.... Deze rechtse en asociale denkwijze werd niet alleen door hem verkondigd. Er was ook een andere heer die het nodig vond om aan te geven dat wie geen geld had geen kinderen moest maken. Sommigen zullen deze toespraken toejuichen. Ik ga slechts twijfelen aan niet alleen het IQ maar ook het EQ van deze heren. Beiden sneren ze op een valse manier naar mensen die tot nu toe altijd geld hebben uitgegeven ten behoeve van hun rijkdom. Het zijn de klanten geweest aan wie ze hun welvaart te danken hebben. En het is ronduit asociaal om zo te praten. Hun eerlijke mening is het wel, daar niet van.

Echter getuigt het niet van gemeenschapszin en compassie. Tevens betreft het hier een tarief dat in een keer fiks verhoofd werd. Het is dan terecht dat de vraag gesteld wordt “Hoe nu verder met meerdere kinderen?” Daarnaast zijn openbaar vervoer en transport geen luxe artikelen. Het zijn basisbehoeften.  Ze zorgen namelijk dat een economie kan draaien. Ze zijn dus onderdeel van de infrastructuur die economische activiteit mogelijk maakt. Wanneer er kreten komen dat die infrastructuur een obstakel dreigt te worden, dan moet er naar geluisterd worden. Helemaal door mensen die direct profiteren daarvan. Dat is op macroniveau van belang maar zeker ook op microniveau. Een training communicatie en retentiemanagement zou erg op de plaats zijn voor deze o zo sociaal bewogen heren!

Wat ik bijzonder vond, was dat er, soms gekscherende, berichten werden gedeeld op social media over het boycotten van de bedrijven van de Boedoelaas. Even was #cancelboedoelaas trending. Maar net zoals dat bij die ene krant ging, na dat apendebakel, was dat maar van korte duur. Het was te verwachten. We staan hier niet bekend om onze goede handhaving van regel en wet. Door ons verleden leven we ook van dag tot dag. Wat vandaag belangrijk is, hoeft dat morgen niet te zijn. Bijzonder jammer want dat is waar zulke (invloed)rijke mensen als die Boedoelaas van profiteren. Trappen op de massa want ze komen toch wel terug. Waar moeten ze anders heen? Toch zou ik die gedachte, die bij meerdere  mensen leeft, heroverwegen.

Het financieel activisme steekt namelijk de kop op. Overal ter wereld. Zo heeft internationale winkelketen H&M filialen moeten sluiten in Zuid Afrika, ook na een debakel met een aap die verwees naar personen van kleur. In de VS zijn er verschillende winkelketens die hiermee te maken hebben. Ook in Nederland zwichten bedrijven voor de noden van de consument wanneer die dreigt de hand op de knip te houden.  Of het in Suriname zou werken, weet ik niet. De laatse bizarre verhogingen van de brandstofprijzen leek mensen juist, volop klagend wel, te motiveren om te gaan tanken. Dat moeten ze dan juist niet doen. Het enige voordeel dat ondernemers hebben, is dat onze gemeenschap klein is. Een boycot van een bepaalde instantie zou direct effect hebben op het brood op de plank van iemand in de directe kring. Dat is jammer.

Bewust uitgeven is ook een vorm van financieel activisme. Zelf probeer ik bijvoorbeeld zoveel als mogelijk lokaal te kopen. Wanneer ik iets buitenlands lust, koop ik het wel maar wel na bijzonder veel overwegingen. Zo heb ik die kersen van SRD 200 gekocht. In alle stilte. En er een hele week over gedaan. De heerlijke smaak van deze vruchten proeven, na dit zeven jaar niet gedaan te hebben. Het was het waard. Echter, zodra er iemand is die dezelfde kersen lokaal teelt en verkoopt, blijven die duurdere en geimporteerde liggen. Helaas is het vaker zo dat lokaal geproduceerde artikelen even duur en vaker nog duurder zijn dan soortgelijke producten die geimporteerd worden. Dan blijft mijn portemonnee lekker gevuld en profiteert van mijn financiele activisme.

Het lijkt mij dus lastig om in een land als dit financieel activist te zijn omdat er altijd wel een geldige ‘ja, maar’ is. Ik vraag mij wel af of dit echt helemaal waar is. Want hoe zou het bijvoorbeeld zijn als alle invloedrijke ondernemers uit de LGBT-gemeenschap zouden weigeren om belasting te betalen? Had het parlement dan wel hun verzoeken om gelijke rechten ingewilligd? Misschien wel. Dat hele LGBT-ding vormt een discussiepunt vanuit religieuze overwegingen. Onterecht. Frappanter vind ik dat religieuze organisaties geld ophalen, in valuta zoals we allemaal gezien hebben, maar geen belasting afdragen. De LGBT-gemeenschap doet dat wel. Toch is hun mening ondergeschikt aan dat van organisaties die hen dwarsbomen en ook nog eens minder bijdragen aan de staatskas... Raar eigenlijk. Een andere reden waarom financieel activisme mogelijk niet zou werken in ons land is het feit dat het ego-denken hier nog wielig tiert. Ik heb al eerder omschreven dat velen van ons hun functie, titel en salaris beschouwen als hetgeen hen bestaansrecht geeft. Het uitgavepatroon is daar onderdeel van. We kopen om ons ego te sussen en om onze hebzucht te bevredigen maar niet om onze honger te stillen.

Toch hoop ik dat de bevolking met een grote boog rijdt om de bedrijven van de Boedoelaas. Al was het maar voor een week. Niet om hem brodeloos te maken maar om hem te leren dat hij zijn mond minder werk moet geven. En dat bedoel ik op twee manieren. Daarnaast hoop ik dat die Boedoelaas en zijn vrienden, maar vooral ook het volk, snappen dat de macht niet bij hen ligt. Dat zij voorbestaan met de gratie van de consument en dat daar dus de echte macht zit. Het is echt tijd voor een sterker signaal. Wake up en tank slim. Echt slim deze keer, hoor!!

 

SINGLE USE PLASTIC (De Ware Tijd, 19-09-2020)

Niets heerlijker dan ongestoord geld uitgeven. Het is voor sommigen zelfs beter dan seks. De mate waarin wij kunnen uitgeven, is zelfs een peiler voor onze eigenwaarde. Daar wordt door de commercie een extra schep bovenop gedaan. Ook ik ben er gevoelig voor en het is een dagelijkse strijd die ik met mezelf aanga. Dat heerlijke gevoel wanneer je impulsaankopen doet en bedenkt dat het allemaal maar kan omdat je toch genoeg hebt. De huidige, door de pandemie beinvloedde, tijdsgeest dwingt ons om anders te kijken naar onze samenleving. In het verlengde daarvan dwingt het ons om te kijken naar onszelf en ons gedrag. Ik denk niet dat wij daar klaar voor zijn.  Of dat we het uberhaupt willen. Laatst werd ik ertoe gedwongen.

Door een ongelukkige samenloop van omstandigheden kwam ik ineens zonder direct toegankelijk geld te zitten. Er zijn potjes die hermetisch gesloten moeten blijven en pas geopend mogen worden wanneer het echt niet anders kan. Dit is normaalgesproken al moeilijk. Tijdens mijn korte beproeving helemaal. We worden dagelijks geconfronteerd met reclames voor goederen die superhandig, erg onmisbaar of te mooi om niet te hebben zijn. Geld uitgeven, is zo normaal en zo goed geincorporeerd in ons systeem dat het zowat een dagelijkse behoefte is. Ik merkte dat het ‘geen geld kunnen uitgeven’ mij meer zorgen baarde dan het feit dat mijn koelkast praktisch leeg was en ik al twee dagen rijst met pesi, zonder vlees, gegeten had.

Het zette mij wel tot nadenken. Want ik leed geen honger en enerzijds kon ik de soberheid wel waarderen. Ik ontdekte dat het met veel minder juist veel beter ging. Toch was er een hardnekkig gevoel van minderwaardigheid dat onderhuids bleef door sudderen. Immers, ik zag nog steeds de reclames voor al die onmisbare goederen. Consumerism is what makes money and our world go round... Ook al ben ik mij ervan bewust dat ons consumptiegedrag de bron van al het kwaad op de wereld is, kan ik mij er dus niet altijd van weerhouden. Het verminderen van mijn obsessieve consumptie zal daarom een focuspunt blijven. Want verminderen wil ik het wel. Net zolang totdat ik alleen maar doelgerichte uitgaven doe. Dat is mijn bijdrage in de strijd tegen klimaatverandering.

Dat zouden wij allemaal moeten doen. Het is namelijk gebleken dat ons gedrag directe invloed heeft op de opwarming van onze planeet met als gevolg klimaatverandering. Hoe? Ontbossing! Er worden grote delen van bossen, over de gehele wereld, weggekapt om te kunnen voldoen aan onze consumptie behoefte. Het gaat daarbij om veeteelt, bosbouw, landbouw en mijnbouw. Het eerst zo ongrijpbare concept van klimaatverandering is daardoor een tastbare werkelijkheid geworden. We voelen het. We zien het over de hele wereld. Hittegolven. Bosbranden. Uitstervende diersoorten. Stijgende waterspiegels. Door single-use plastic vervuilde zeeen en rivieren. En virussen!

Daarom moet ik steeds gniffelen wanneer we opgeroepen worden om bij het doen van boodschappen minder plastic zakken te gebruiken. Laatst was er ook zo een campagne waarvan de foto’s waren geschoten in een supermarkt die praktisch al haar producten importeert. Intercontentinaal transport is nou niet echt gericht op het besparen van het milieu. Dus leuk idee maar baat heeft het milieu er niet echt bij. ‘Koop een tas die vaker gebruikt kan worden!’ Maar wat doen we dan met die zogenaamde milieuvriendelijke, maar vaak grotere, tassen? We stoppen ze nog steeds vol met producten uit supermarkten. En waar zijn die in verpakt? In eenmalige verpakkingen die zo bij het vuil gaan. Hoe gaan we naar de supermarkt? Met de auto! Echt geholpen is het milieu dus niet.

Zolang we stug door blijven consumeren, zal de productie, dus de ontbossing en dus de vervuiling ook stug door blijven gaan. Onze consumptiedrift en daarbij behorende milieuvervuiling is zelfs te merken in de korte tijd dat we te maken hebben met de covid19 pandemie. De commercie was er binnen de kortste keren bij om er een slaatje uit te slaan. Vrij snel kwamen de berichten over vervuiling van single use mondkapjes die achteloos werden weggegooid. Daar bovenop kwam de hype van het handen sanitizen waarbij milieuvriendelijke alternatieven al snel naar de achtergrond verdwenen.

De kleine plastic flesjes waar de handsanitizer in verkocht wordt?De hoeveelheid extra desinfecterend middel die we nu gebruiken om alles schoon te houden? Beseffen we ook dat deze chemische middelen  in het milieu terechtkomen? Het extra waterverbruik om onszelf en onze omgeving nog schoner te houden? Op veel van die middelen staat dat ze alle bacterien doden. Er staat niets over het doden van een virus. Toch gaan ze nu als warme broodjes over de toonbank. Why? Omdat onze consumptiedrift erdoor getriggerd wordt, niet ons ratio.

Experts geven aan dat we meer pandemieen mogen verwachten. Door de opwarming van onze planeet, smelten bijvoorbeeld de ijskappen. Daardoor komen er allerlei stoffen, bacterien en, misschien, virussen vrij die duizenden, zoniet miljoenen, jaren onder het ijs waren gebleven. Door het leegkappen van bossen, moeten hun inwoners op zoek gaan naar andere woongebieden. De dieren, en mensen, gaan naar gebieden waar er nog wel voedsel en beschutting te vinden is. Dat is vaak bij concentraties van mensen waardoor er grotere kans is van overdracht van virussen tussen mens en dier. De impact van de mens op de natuur is dus groot en zonder eind in zicht.

Nu wij een oliestaat zijn geworden, zullen ook wij een grote bijdrage leveren aan de vervuiling van het milieu en dus de opwarming van de aarde. En een multiple use bag gaat niet bijdragen aan het tegenhouden daarvan. Het enige dat zal bijdragen, is het veranderen van ons consumptiegedrag. Sterker nog, we moeten het verminderen. En dat staat los van die, overigens supermooie maar niet zo milieubewuste, tassen die ons nog steeds in staat stellen op hetzelfde niveau te blijven consumeren. Gedragsverandering is de sleutel. Al het andere is symptoombestrijding waarbij de oorzaak in stand gehouden word. Moeilijk. Ook voor mij. Zelfs na mijn recente les.  Datgene dat ons een gevoel van macht en vrijheid geeft, zullen we niet zo snel laten gaan! Ook al is het schijn...

 

TAAL (De Ware Tijd, 15-09-2020)

 Heeft Suriname wel een integratiebeleid voor immigranten? We hebben namelijk aardig wat nieuwe Surinamers, bijvoorbeeld uit Spaanstalige landen,  mogen verwelkomen de afgelopen paar jaren. Deze vraag kwam in mij op nadat ik die leuke DNA-vegadering had bekeken waar ik de vorige keer over had geschreven. Zoals eerder aangegeven, vond ik het een soapserie die gefilmd was op een vismarkt. Tijdens deze vergadering waren er meerdere opmerkelijke momenten die in het oog sprongen. Bijvoorbeeld toen er werd aangegeven dat de voorlichting met betrekking tot covid19 in meerdere talen zou worden verzorgd. Er werd een lijstje gepresenteerd en ja, daar stonden inderdaad meerdere talen op. 

Voornamelijk de talen van dat deel van de bevolking, wiens vertegenwoordigers nu de fakkel dragen. Ik stoorde mij er, bijvoorbeeld, bijzonder aan dat een van de talen in het lijstje ‘Inheems’ was. Inheems? Hoe zou dat klinken? Is er zo een taal in Suriname? Of hebben we verschillende Inheemse talen zoals het Arowak, Caraib, Wayana, en anderen? Het viel ook op dat het Javaans niet op de lijst voorkwam. Ik zag het Chinees ook niet. En ik zag ook geen Portugees of Spaans in het lijstje van de minister van volksgezondheid staan.  Wilde dit zeggen dat deze mensen dan geen voorlichting kregen vanuit overheidswege? Dat was er bij het vorige covid management team wel. Ik moet zeggen dat ik het vorige team beter vond.

Ja, gevaarlijke uitspraak want het is tegenwoordig hip en trendy om alles wat de vorige regering heeft gedaan af te kraken. Nou ik doe daar niet aan mee. Het gaat mij om de mensen en wat ze voor de samenleving doen. Soms lijkt het erop dat wanneer een NDP-er en een VHP-er beiden zouden wijzen naar de zonsopgang en zouden zeggen: “Hey, de zon komt op!”, men nu tegen de VHP-er zou zeggen “Ja, dat klopt!”en tegen de NDP-er “Nee, je liegt, je weet niets!”. Die hetze, bouwend op stigmatisering en pesterige gedrag, is voor mij hetzelfde als een pot die de ketel verwijt dat die zwart ziet. Mensen die anderen schapen noemen terwijl ze zelf ook blaten. Zij het op een ander, vaak valser, toontje. Het is raar dat mensen anderen ezels en ratten noemen,  niet doorhebben dat ze zich daarbij net zo onbehoorlijk uiten als een stelletje varkens. Goed, genoeg over de taal der dieren. Het ging over de verschillende talen die onze samenleving rijk is.

Een Javaans DNA-lid wees de minister erop dat haar taal niet op de lijst voorkwam. Ik wachte tevergeefs op iemand anders die hem zou wijzen op het ontbreken van zeker nog vijf andere talen. Dat bleef uit. De minister wuifde het ontbreken van het Javaans weg als zijnde een foutje. Ik kijk echt graag naar de lichaamstaal en de gezichstuitdrukkingen van mensen die aan het woord zijn. Daar haal je vaak extra informatie uit en soms ook wel hetgeen wat een persoon echt wil communiceren maar verzwijgt. Dus een foutje... nee, dat ging er bij niet in. Al enkele generaties heeft de Surinaamse samenleving een bepaalde samenstelling. Het kan dus niet zo zijn dat men een paar elementen uit deze samenstelling ineens vergeet en het dan een foutje noemt. Het oorspronkelijke element uit de samenleving onder een enkele noemer wegschuiven idem.

Voor mij was het een teken dat we de etnische politiek nog steeds niet achter ons hebben gelaten. Bovenal is het voor mij een teken dat een gedegen helicopterview ontbreekt. En dat het bestrijden van covid19 niet op de eerste plaats komt. Dat was trouwens, zoals eerder beschreven, al duidelijk naar voren gekomen in deze vergadering. Ik moest denken aan de rechtse uitspraak ‘eigen volk eerst’. In principe niets mis mee. Zeker als het gaat om de totale bevolking. Echter is dat helaas niet het geval en bezigt men zulke taal vaak wanneer men bepaalde groepen binnen een samenleving tolereert maar hen liever kwijt dan rijk is. We zijn in Suriname in woord misschien niet rechts. We kennen het concept van links en rechts alleen in het verkeer. Terwijl we in daad bijzonder rechts zijn, soms bijna nazistisch. Eng!

Al hetgeen hierboven omschreven, doet mij concluderen dat wij voorlopig nog geen integratiebeleid zullen krijgen voor onze nieuwe Surinamers. We zullen dus meerdere wijken, zoals Little Brasil waar de voertaal het Portugees is, krijgen. Eerlijk gezegd vind ik het niet erg. Ik vind het een opvrolijking van het straatbeeld.  Onze ogen worden goed verwend met de goed gebouwde Spaanstalige mannen en vrouwen.Het zorgt, zeg maar,niet voor verkoeling in deze pittige droge tijd. Tevens vind ik het een welkome toevoeging aan ons culinaire pallet. Heerlijk al die gerechten die enigszins hetzelfde maar toch heel anders zijn.

Ik vind het vooral jammer dat wij geen integratiebeleid hebben omdat de taalbarriere zo in stand wordt gehouden. Ik denk namelijk dat wij ons ook kunnen laten verrijken op het gebied van de normen waarden die deze nieuwe immigranten met zich meebrengen. Ook op het gebied van seksueel genot. Het is niet voor niets dat velen van ons al de overstap maken. Ooit was het mijn  droom dat onze hele wereld in de toekomst zo ‘doorgefokt’ zou zijn dat de bevolking helemaal mixed raced was. 

Hmm. Weet je, laat dat integratiebeleid maar zitten! Laten we onze deuren openen voor immigranten met al hun pluspunten. Minpunten zullen ze vast wel hebben maar het is toch onze kracht om vooral te dragen en niet te klagen. Uiteindelijk is er wel een taal die wij allemaal spreken. Die der liefde. De een vloeiend. De ander leert het nog. Sommige beheersen het maar tonen het niet. En weer anderen gebruiken hun beheersing ervan als een vogel die felle kleuren toont tijdens een paringsdans.

Hoe dan ook, we gotta let love rule. Laat dat vanaf nu ook de Platonische (!) boventoon voeren in het parlement. Wedden dat we dan geen talen meer vergeten? Want dat “oeps foutje sorry” is geen porem en verdient geen quorum!

 

 

 

ASSEMBLEGH (De Ware Tijd, 08-09-2020)

Afgelopen week heb ik voor de tweede keer gekeken naar een vergadering van het parlement. De hoge verwachtingen die ik had, zijn niet helemaal waargemaakt. Het was soms een vismarkt. En eigenlijk is dat een belediging  voor een vismarkt want die verlaat men tenminste nog met een lekker vers visje dat de maag vult. Wat ik zag, was soms zelfs erg kinderachtig. Het gevoel dat ik had na het bekijken, was er een van onbehagen. Is deze tegen elkaar, vanuit hun ego, schreeuwende mensen de groep die het Surinaamse volk moet vertegenwoordigen?! Dan is het wel erg gesteld... Of zijn we gewon vurig en ongecontroleerd?

Het bekijken van de DNA-vergadering was hetzelfde als kijken naar een slecht geschreven telenovela. Zo een Mexicaanse soapserie die in de jaren negentig erg populair was. Wat duidelijk werd in deze aflevering was dat het belang van het volk ondergeschikt was aan het ego van vele leden. De meesten hebben zich hieraan schuldig gemaakt. Niemand vanuit die groep is opgestaan om hen tot de orde te roepen. De poging van een ouder lid dit te doen, eindigde helaas ook in een sneer naar ‘de vorige regering’. Hoewel het de jongere leden waren die de professionaliteit redelijk goed gestalte gaven, hebben ook zij nagelaten hun oudere collegas hierop te wijzen. Misschien uit een gevoel van respect voor de oudjes. Zitten ze daar tussen bejaarde policiti die eigenlijk lekker met elkaar moeten gaan discussieren in Huize Ashiana en genieten van hun oude dag.

Ook al doet de voorzitter een hele goede job (echt!) vond ik dat hij toch niet altijd onpartijdig was. Zijn reactie op het nieuwste lid vond ik ook bijzonder sexistisch. Even was het parlement veranderd in een ruimte vol vieze oude mannetjes die zich ver-loschtig-den aan het uiterlijk van een nieuw lid. Dit, blijkbaar, onder goedkeurend oog van de vrouwelijke parlementariers die hen daar niet op gewezen hebben. Zwijgen is toestemmen. Helemaal toen de suggestieve opmerking werd gemaakt over dat er ‘mooie dingen’ gedaan zouden worden in het parlement, viel de vrouwelijke stilte mij op. Het kan wel zijn dat het geluid niet goed genoeg was om protesten op de achtergrond op te vangen. Hopelijk was dat het. Mij bleef toch het meeste bij de kinderachtige sneren die over en weer gingen en die wel duidelijk hoorbaar waren. Het leek wel een du zoals omschreven in een van de boeken van La McLeod. Odo’s die over en weer vlogen waarbij de afrankeri’s Jogger, Eetsnel, Finland, en Rammelden de grootste vissen verkochten. Jammer vond ik dat. Bijzonder jammer. Ik verwacht toch een meer professionele houding van volksvertegenwoordigers in plaats van een “mi odo tak so: vorige regering”. Het was daar niet de tijd nog de plaats voor!

De vergadering ging over covid19 maar ik heb nu een duidelijk beeld over de schulden, zelfs vanaf 1987. Wat ik daaraan heb? Niet zo veel. Even tussendoor: ik ben niet politiek gekleurd dus ik neem het op voor niemand in die vergadering. Ik hou mezelf helemaal niet bezig met politiek. Omdat ik een risicogeval ben, blijf ik graag op de hoogte van de huidige situatie en aanpak omtrent het hele covid19 gebeuren in Suriname. Gezien de bijzonder slechte communicatie vanuit de Communicatie Dienst Suriname.. terwijl ik dit schrijf, begint de president weer te praten over de schuldpositie van 3 miljard dollar.. TV uit dus! Het lijkt erop alsof het zijn missie is om tot in de eeuwigheid het paarse te vervangen voor oranje zonder daar een goede reden voor te hebben behalve dat paars een lelijke kleur is. Goed, ik was bij het bijzonder slechte communiceren van de CDS gebleven. Communicatie vanuit deze dienst zou een lichtend voorbeeld moeten zijn. Wat een grap. We weten nu wel heel goed hoe communiceren NIET moet! That is something.. just not the right thing..

Wart mij duidelijk is, is dat we nog lang geen nieuwe wind zullen krijgen in ons land. Dat we niet zijn overgeleverd aan de grillen van een bepaalde kleur maar aan de grillen van een generatie oude vossen die niet meer in staat is ego en emotie, en hun familie(!), los te laten bij het functioneren in een van de belangrijkste organen van ons land. Ik baal. Ik baal dat de jongere leden niet meer hun stem laten horen. Hoewel Charmant, Bouwvakker, Adhoc, zeker Stang en Rammet-erin hebben getoond te weten wat debatteren is, luister ik toch liever naar de onervaren jongere leden. Frisse lucht ben ik aan toe. Liever dat dan aanhoren hoe de mishandelde ex haar vorige partner keer op keer weer verwijten maakt. In het echte leven zijn wij ook maar even bereid dit aan te horen. Goed dat iemand de opgekropte frustratie eruit laat maar wanneer het een vastgelopen langspeelplaat wordt, is het werede. Dat punt heb ik dus bereikt. Stop met vis verkopen in het parlement. Stop met blijven wijzen op de fouten van de ex en focus op het nu en de toekomst. Stop met loze praatjes want die vullen geen gaatjes. Misschien kunnen die wijzende vingertjes beter daarvoor gebruikt worden. Het vullen van gaten om de wind tegen te houden. Want zoals ik het nu zie is die wind niet nieuw maar zo een hele vieze uit hetzelfde pori darmkanaal als waar vele politieke winden, ongeacht de kleur, uit voortkomen...

  

MATTA (De Ware Tijd, 01-09-2020)

Liggend in een kreek met zwart water genoot ik van de zon. Het was mijn laatste dag in Suriname na een vakantie van 3 weken. Mijn vlucht zou vertrekken  rond half acht in de avond en ik wilde nog even genieten van mijn geboorteland, toen nog niet mijn woonplaats. Terwijl ik genoot van het verkoelende zwarte water staarde ik naar de savanne en haar lage begroeiing. “Zal ik remigreren en terugkeren naar mijn geboorteland?” Daar in Matta gaf Suriname mij het antwoord. Het was een “JA!”. De wind had het gefluisterd in mijn oor. Gerustgesteld stapte ik uit de kreek en toog naar mijn ouders die bij mijn oom in de tent zaten. “Ma, pa, ik heb antwoord gekregen. Het is nu zeker dat ik zal terugkeren naar Suriname. “Vol ongeloof keken ze me aan. “Echt waar?!”Ik bevestigde. Vanaf daar vertrok ik naar het vliegveld om mijn vlucht naar Nederland te pakken. We kregen autopech, midden op de onverharde weg. Alsof Matta mij vanaf dat moment al daar wilde houden.

Sindsdien heeft het dorp een bijzondere plek in mijn hart. De schok was dan ook groot toen ik het bericht las over de moord gepleegd door zes jongeren uit het dorp. Daarvan was een deel eigenlijk nog een kind. Verdorie, dacht ik. Wat is dat nou? Hoe kan dat nou? Er ging van alles door mijn hoofd over het waarom. Dat doe ik altijd. Van welke oorzaak was dit het gevolg? Eigenlijk maakte het niet meer uit. De schade was al aangericht en erger kon het toch niet worden. Daar vergiste ik me in. Ik had de veroordelingsdrift van mijn landgenoten zwaar onderschat. Want al gauw verschenen er foto’s met naam en al op social media. Groot stond erbij “DIT ZIJN DE MOORDENAARS”. Op de foto’s zag ik zes jongens waarvan twee tranen in de ogen hadden. Nog meer geschokt was ik. Die twee..het waren kinderen. Ik had gelezen dat ze dertien waren maar ze leken wel negen jaar oud!

Het slachtoffer heb ik niet goed gekend maar weleens ontmoet tijdens een van mijn vele bezoeken aan het dorp. Het leek mij niet dat deze het publiceren van de daders en hen te kijk zetten, zou goedkeuren. Ik voelde boosheid opkomen. Hoe kon een volwassene die foto’s van die kinderen delen en ze uitmaken voor moordenaar? Ik moet zeggen dat ik, zonder de gruwelijke daad goed te praten (!), bozer werd op de pseudojournalist die op likes geilde dan op die zes jongens. Waarom? Omdat ze nog jong zijn. Er is geen grotere straf dan te moeten leven, vanaf je dertiende tot aan je dood, met de wetenschap dat je iemand het leven ontnomen hebt of eraan medeplichtig bent geweest. Deze kinderen zullen mogeijk nog zestig jaar leven. Zou het niet beter zijn om ze te beschermen en te omringen met liefde zodat ze alsnog een betere bijdrage kunnen leveren aan de maatschappij?

Ik was blij om te zien dat het Korps Politie Suriname vrij direct met een verklaring kwam. Het delen van de foto’s was een schending van de rechten van het kind. Dus de klokkenluider (meestal zijn die goed maar deze snapte het niet helemaal) werd gezocht. Waarom olie op het vuur gooien? Waarom extra zout in de wonde wrijven? Ik hoop ten zeerste dat ze hem, of haar, vinden. Die zes jongens hebben in hun waanzin een persoon van het leven beroofd. Maar die klokkenluider heeft zes potentiele levens vernield. Nogmaals, het is niet goed te keuren wat ze hebben gedaan maar als we logisch nadenken, zijn het kinderen die gewoon nog steeds de kans verdienen om iets te worden in de maatschappij. Onze samenleving heeft volwassenen voor gruwelijker daden vergeven. Bij volwassen daders zijn we zelfs zo grof dat we de slachtoffers de schuld geven. En nu bij deze kinderen willen we ineens wel hard zijn en hen geen tweede kans gunnen? Ik hoop dat die foto’s verdwijnen en dat die namen nooit meer te achterhalen zijn zodat deze kinderen kunnen opgroeien met het besef en de belofte dat zij zich nooit mogen wenden tot geweld om een statement te maken.

Er zijn allerlei ideeen naar voren gebracht over het waarom. Wat mij betreft, is het allemaal onzin. Deze jongens zijn een product van onze samenleving. Ze zijn de spiegel die ons voorgehouden wordt en in plaats van hen te vervloeken, moeten we ons afvragen of we nou trots en tevreden zijn met wat wij van ons land hebben gemaakt. Al jaren schreeuw ik, tegen dovemansoren, dat jongeren nog geen volwassenen zijn. Dat ze niet gebruikt kunnen worden om onze frustraties en lusten op te botvieren. Dat we  niet goed omgaan met onze jeugd!

Dit kan een voorbode zijn van wat ons nog meer te wachten staat indien we niet luisteren. De natuur, het leven of het universum, praat namelijk echt tot ons. Geeft ons signalen. Wegwijzers. Het is aan ons om de signalen op te vangen of in de wind te slaan. Zolang we maar onthouden dat onze keus een boomerang is die karma heet. Daarom hoop ik ten zeerste dat Matta deze jongens en hun familie niet afstoot maar ze omarmt met liefde zodat de dood van de kapitein een ogri is die een hele mooi en sterke bun voort zal brengen.