VEILIG (De Ware Tijd, 12-12-2020)

Strompelend liep hij naar de pinautomaat. Zijn handen bibberden toen hij het geld uit de gleuf haalde. Zijn grijze haren piekten onder zijn helm vandaan. De tekenen van verweer waren van zijn gezicht af te lezen. De vele rimpels verraadden zijn aantal jaren op deze aardkloot. Zijn kromme rug toonde dat hij hard gewerkt had. Zijn ogen lieten zien dat hij zorgen had. Terwijl ik me afvroeg of ik er ook zo bij zou lopen over een paar jaar hoorde ik iemand zichzelf hardop iets afvragen waar ik op dat moment door verrast werd. “Kun je je voorstellen dat er mensen zijn die zulke oude mensen overvallen en beroven?”. 

Die vraag resoneerde in mijn hoofd. Niet omdat ik niet bekend was met dit fenomeen maar meer omdat ik voor het eerst het een met het ander in mijn hoofd kon verbinden. Het is toch anders wanneer je daadwerkelijk ziet hoe een mogelijk slachtoffer eruit ziet. Een artikel in de krant over een bejaard persoon kan tot de verbeelding spreken maar een bejaard persoon zien en dan worden herinnerd aan het feit dat zo iemand te maken kan krijgen met geweld, dat komt aan. Ik ben een visueel ingesteld persoon dus in mijn verbeelding onstonden er direct visualisaties van hoe deze meneer door een stel onverlaten werd aangepakt, mishandeld en van zijn pensioen werd ontfusteld. Nee, ik kan me niet voorstellen dat er mensen zijn die rustig slapen nadat ze een bejaard persoon tot slachtoffer van geweld, uit hebzucht, hebben gemaakt.

De afgelopen periode zijn er wel wat gewelddadige zaken voorgevallen die mij deden schrikken. Zaken die ik tot nu toe alleen maar heb mogen aanschouwen in films. Waar ik wel van genoot overigens, de films. Dat was vooral omdat het fictie was. Om nu beelden te moeten zien van een lijk dat opgesloten zat in een ton is niet iets waar ik blij van word. Ineens werd fictie keiharde realiteit. Een realiteit waar ik eigenlijk geen onderdeel van wil uitmaken. Een realiteit waarin het goed is om elkaar te vermoorden zonder daar een goede reden voor te hebben. Er is namelijk nooit een goede reden om iemand te vermoorden maar ook daar zullen de meningen over verdeeld zijn. Althans, in de realiteit die we het huidige Suriname noemen waar we graag rechtpraten wat krom is.

Ik moet zeggen dat het wel angstig is om te zien dat ouden van dagen niet het respect krijgen dat zij verdienen. Het maakt dat ik zelf ook minder in de openbaarheid wil vertoefen. De sfeer is veranderd. Het lijkt grimmiger. En het feit dat onze huidige volksvertegenwoordigers zich overdreven zwaar laten beveiligen, draagt niet bij aan een veilig gevoel. In wat voor een onveilig land moeten we wel niet leven als onze president, vice-president, voorzitter van de DNA en verschillende ministers het noodzakelijk achten met meerdere volgauto’s vol bodyguards te moeten rijden? Dat moet het wel heel erg gesteld zijn met de veiligheid in ons land.

Protocolair gezien, is het namelijk alleen aan de president, indien deze dat wenst, om zich zo overdreven te beveiligen. Dat ministers dat ook doen, kan alleen maar betekenen dat de situatie in het land erg onveilig is. Toch? Hoewel.. in Nederland is het niet veel veiliger dan in Suriname. Daar gaan de ministers en zelfs de premier gewoon op de fiets naar hun werk. Geen gekkigheid met meerdere volgauto’s. Zelfs de koning heeft er maar een volgauto. Het blijft mij een raadsel waarom onze volksvertegenwoordigers zich zo zwaar laten beveiligen. Tegen het volk dat zij vertegenwoordigen?

Wat het ook moge zijn, feit is dat het niet veilig is voor de zwakkeren in onze samenleving en dat er daar nog steeds veel te weinig aandacht voor is. Dat anderen zich overdreven beveiligen, is dan wrang, bijzonder wrang. Gelukkig komt daar binnenkort verandering in met dat nieuwe stadion...

CYCLISCH (De Ware Tijd, 05-12-2020)

 De stiefvader van het Nickeriaanse meisje dat zelfmoord heeft gepleegd, is opgepakt wegens zedenmisdrijven. Indien deze zedenmisdrijven zijn gepleegd met zijn stiefdochter kunnen we gerust stellen dat dit kind ECHT een rotleven moet hebben gehad. Voor veel kinderen met een slechte thuissituatie is de school een plek waar ze zich prettig en veilig kunnen voelen. Dit is natuurlijk in haar geval niet zo geweest. De plaats waar zij, naast haar thuis, tot bloei moest komen, is door handelen van een juf een hel geworden. Het is niet prettig om thuis altijd klaar te moeten staan om het vieze lijf van je stiefvader te behagen en vervolgens op school klaar te moeten staan om de mentale slagen van de juffies te incasseren. Wanneer dan daardoor jouw prestaties op school verslechteren, wordt je ook nog eens keihard DOM genoemd. Ik denk dat ik zelf ook wel ervoor had gekozen om een verdelgingsmiddel in te nemen en mijn heil in een volgend leven te zoeken.

Volgens goede Surinaamse traditie vinden de meesten van ons de goede naam van een verdachte belangrijker dan het slachtoffer. Op social media werd dus al snel vergeten dat dit kind zelfmoord had gepleegd en werd de algemene opinie dat de juf zomaar een slechte naam had gekregen. Alsof dat het belangrijkste is in dit verhaal. Voor de duidelijkheid: dat is het absoluut niet. Het slachtoffer is van belang hier. Zelfs al kan ze nu zelf niet meer praten. Extreem belangrijker is de ondrofeni leri die we hieruit kunnen halen. Over de positie van kinderen, de positie van vrouwen en meisjes, het educatie-systeem dat soms nog lijkt te denken dat sakafasi de norm is, de positie van de man, de werking van de media en het algemene denkniveau in ons land. Er is dus echt veel wat zo een gebeurtenis ons kan vertellen over ons als land en bevolking.

Het doet me tevens denken aan een onlangs gevolgd webinar. Dit ging over het milieu. Het schijnt dat veel mensen bij milieu denken aan vervuiling door middel van PET-flessen, single use plastics, etc. Maar dat heeft te maken met ons hygieneniveau. Er zijn bijvoorbeeld steden met een bijzonder hoog hygiene niveau, zoals Singapore. Daar krijgt men al een fikse boete voor het gooien van een propje op straat. Er zijn, ook al wil de Westerse media ons anders doen geloven, ook landen of steden in Afrika met een hoog hygieneniveau. Bij ons is dat anders. We vervuilen onze straten met plastic flessen, lege eetbakjes, lege blikjes, oude koelkasten, gebruikte condooms en onze eigen uitwerpselen. Zo langzamerhand word ik er kostmisselijk van dat sommige Surinaamse mannen denken dat het een recht is om hun vieze slurf overal op straat eruit te gooien en hun lichaamsvocht ter plekke te lozen. Ze vervuilen niet alleen de eigen woon- of werkomgeving maar ook die van een ander. Een laag hygieneniveau alom.

Zelf denk ik dat dit lage hygieneniveau ook geldt voor onze sociale hygiene. Dat heeft te maken met de manier waarop wij met elkaar omgaan. Die is ook niet schoon. Die is bijzonder vies zelfs! Laatst zag ik een meme voorbijkomen waarin er, kennelijk, een uitspraak van Ghandi werd gequote. Dat ging erover dat het niveau van een land kan worden afgemeten aan hoe het met de zwaksten in haar samenleving omgaat. En, helaas, ook daar moet ik toegeven dat we ook weer slecht scoren. Dat we 1 van de 365 dagen in een jaar denken aan de daklozen, bijvoorbeeld, is een lage score en zegt ons dat we dus ook op empathisch vlak niet hygienisch zijn. We zijn vervuild. Die sociale vervuiling is te merken in onze politiek, ons rechtsysteem, ons educatiesysteem, onze handhaving van regels. Het komt ook sterk naar voren in onze communicatie. Vroeger noemde ik het ruis maar dat is te zacht uitgedrukt. We kunnen stellen dat het ook daar vies en besmeurd, onder andere met politiek, is.

Ons straatbeeld laat dus duidelijk zien dat we een laag hygieneniveau hebben. Dat is onze graadmeter voor alles wat we verder doen. Ook ons zelfbeeld. Als we onszelf beter zouden waarderen, zouden we ons eigen land,ons lijf en onze yeye schoner houden. We lijken vast te zitten in een vervuilingscyclus die door alle aspecten van onze samenleving gaat met als primaire slachtoffer onze natuur. Secundaire slachtoffers zijn de zwakkeren in onze samenleving en het is dus zo erg dat binnen die groep de zwaksten, de kinderen dus, extra hard getroffen worden. Maar hey, laten we ons vooral druk blijven maken om onze goede naam en om het feit dat we kunnen feesten en bombel schieten in december, en met een wasi onze zonden kunnen wegwassen zodat we volgend jaar weer fris aan het begin van onze vervuilingsscyclus staan.