Afgelopen week heb ik voor de tweede keer
gekeken naar een vergadering van het parlement. De hoge verwachtingen die ik
had, zijn niet helemaal waargemaakt. Het was soms een vismarkt. En eigenlijk is
dat een belediging voor een vismarkt
want die verlaat men tenminste nog met een lekker vers visje dat de maag vult.
Wat ik zag, was soms zelfs erg kinderachtig. Het gevoel dat ik had na het
bekijken, was er een van onbehagen. Is deze tegen elkaar, vanuit hun ego,
schreeuwende mensen de groep die het Surinaamse volk moet vertegenwoordigen?!
Dan is het wel erg gesteld... Of zijn we gewon vurig en ongecontroleerd?
Het bekijken van de DNA-vergadering was
hetzelfde als kijken naar een slecht geschreven telenovela. Zo een Mexicaanse soapserie die in de jaren negentig
erg populair was. Wat duidelijk werd in deze aflevering was dat het belang van
het volk ondergeschikt was aan het ego van vele leden. De meesten hebben zich
hieraan schuldig gemaakt. Niemand vanuit die groep is opgestaan om hen tot de
orde te roepen. De poging van een ouder lid dit te doen, eindigde helaas ook in
een sneer naar ‘de vorige regering’. Hoewel het de jongere leden waren die de
professionaliteit redelijk goed gestalte gaven, hebben ook zij nagelaten hun
oudere collegas hierop te wijzen. Misschien uit een gevoel van respect voor de
oudjes. Zitten ze daar tussen bejaarde policiti die eigenlijk lekker met elkaar
moeten gaan discussieren in Huize Ashiana en genieten van hun oude dag.
Ook al doet de voorzitter een hele goede job
(echt!) vond ik dat hij toch niet altijd onpartijdig was. Zijn reactie op het
nieuwste lid vond ik ook bijzonder sexistisch. Even was het parlement veranderd
in een ruimte vol vieze oude mannetjes die zich ver-loschtig-den aan het uiterlijk van een nieuw lid. Dit, blijkbaar,
onder goedkeurend oog van de vrouwelijke parlementariers die hen daar niet op
gewezen hebben. Zwijgen is toestemmen. Helemaal toen de suggestieve opmerking
werd gemaakt over dat er ‘mooie dingen’ gedaan zouden worden in het parlement,
viel de vrouwelijke stilte mij op. Het kan wel zijn dat het geluid niet goed
genoeg was om protesten op de achtergrond op te vangen. Hopelijk was dat het. Mij
bleef toch het meeste bij de kinderachtige sneren die over en weer gingen en
die wel duidelijk hoorbaar waren. Het leek wel een du zoals omschreven in een van de boeken van La McLeod. Odo’s die
over en weer vlogen waarbij de afrankeri’s
Jogger, Eetsnel, Finland, en Rammelden de grootste vissen verkochten. Jammer
vond ik dat. Bijzonder jammer. Ik verwacht toch een meer professionele houding
van volksvertegenwoordigers in plaats van een “mi odo tak so: vorige regering”. Het was daar niet de tijd nog de
plaats voor!
De vergadering ging over covid19 maar ik heb
nu een duidelijk beeld over de schulden, zelfs vanaf 1987. Wat ik daaraan heb?
Niet zo veel. Even tussendoor: ik ben niet politiek gekleurd dus ik neem het op
voor niemand in die vergadering. Ik hou mezelf helemaal niet bezig met politiek.
Omdat ik een risicogeval ben, blijf ik graag op de hoogte van de huidige
situatie en aanpak omtrent het hele covid19 gebeuren in Suriname. Gezien de
bijzonder slechte communicatie vanuit de Communicatie Dienst Suriname.. terwijl
ik dit schrijf, begint de president weer te praten over de schuldpositie van 3
miljard dollar.. TV uit dus! Het lijkt erop alsof het zijn missie is om tot in
de eeuwigheid het paarse te vervangen voor oranje zonder daar een goede reden
voor te hebben behalve dat paars een lelijke kleur is. Goed, ik was bij het
bijzonder slechte communiceren van de CDS gebleven. Communicatie vanuit deze
dienst zou een lichtend voorbeeld moeten zijn. Wat een grap. We weten nu wel heel
goed hoe communiceren NIET moet! That is something.. just not the right thing..
Wart mij duidelijk is, is dat we nog lang geen
nieuwe wind zullen krijgen in ons land. Dat we niet zijn overgeleverd aan de
grillen van een bepaalde kleur maar aan de grillen van een generatie oude
vossen die niet meer in staat is ego en emotie, en hun familie(!), los te laten
bij het functioneren in een van de belangrijkste organen van ons land. Ik baal.
Ik baal dat de jongere leden niet meer hun stem laten horen. Hoewel Charmant,
Bouwvakker, Adhoc, zeker Stang en Rammet-erin hebben getoond te weten wat
debatteren is, luister ik toch liever naar de onervaren jongere leden. Frisse
lucht ben ik aan toe. Liever dat dan aanhoren hoe de mishandelde ex haar vorige
partner keer op keer weer verwijten maakt. In het echte leven zijn wij ook maar
even bereid dit aan te horen. Goed dat iemand de opgekropte frustratie eruit laat
maar wanneer het een vastgelopen langspeelplaat wordt, is het werede. Dat punt heb ik dus bereikt.
Stop met vis verkopen in het parlement. Stop met blijven wijzen op de fouten
van de ex en focus op het nu en de toekomst. Stop met loze praatjes want die
vullen geen gaatjes. Misschien kunnen die wijzende vingertjes beter daarvoor
gebruikt worden. Het vullen van gaten om de wind tegen te houden. Want zoals ik
het nu zie is die wind niet nieuw maar zo een hele vieze uit hetzelfde pori darmkanaal als waar vele politieke
winden, ongeacht de kleur, uit voortkomen...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten