Niets heerlijker dan ongestoord geld uitgeven. Het is voor sommigen zelfs beter dan seks. De mate waarin wij kunnen uitgeven, is zelfs een peiler voor onze eigenwaarde. Daar wordt door de commercie een extra schep bovenop gedaan. Ook ik ben er gevoelig voor en het is een dagelijkse strijd die ik met mezelf aanga. Dat heerlijke gevoel wanneer je impulsaankopen doet en bedenkt dat het allemaal maar kan omdat je toch genoeg hebt. De huidige, door de pandemie beinvloedde, tijdsgeest dwingt ons om anders te kijken naar onze samenleving. In het verlengde daarvan dwingt het ons om te kijken naar onszelf en ons gedrag. Ik denk niet dat wij daar klaar voor zijn. Of dat we het uberhaupt willen. Laatst werd ik ertoe gedwongen.
Door een ongelukkige samenloop van omstandigheden
kwam ik ineens zonder direct toegankelijk geld te zitten. Er zijn potjes die
hermetisch gesloten moeten blijven en pas geopend mogen worden wanneer het echt
niet anders kan. Dit is normaalgesproken al moeilijk. Tijdens mijn korte
beproeving helemaal. We worden dagelijks geconfronteerd met reclames voor
goederen die superhandig, erg onmisbaar of te mooi om niet te hebben zijn. Geld
uitgeven, is zo normaal en zo goed geincorporeerd in ons systeem dat het zowat
een dagelijkse behoefte is. Ik merkte dat het ‘geen geld kunnen uitgeven’ mij
meer zorgen baarde dan het feit dat mijn koelkast praktisch leeg was en ik al
twee dagen rijst met pesi, zonder vlees, gegeten had.
Het zette mij wel tot nadenken. Want ik leed
geen honger en enerzijds kon ik de soberheid wel waarderen. Ik ontdekte dat het
met veel minder juist veel beter ging. Toch was er een hardnekkig gevoel van
minderwaardigheid dat onderhuids bleef door sudderen. Immers, ik zag nog steeds
de reclames voor al die onmisbare goederen. Consumerism
is what makes money and our world go round... Ook al ben ik mij ervan
bewust dat ons consumptiegedrag de bron van al het kwaad op de wereld is, kan
ik mij er dus niet altijd van weerhouden. Het verminderen van mijn obsessieve
consumptie zal daarom een focuspunt blijven. Want verminderen wil ik het wel.
Net zolang totdat ik alleen maar doelgerichte uitgaven doe. Dat is mijn bijdrage
in de strijd tegen klimaatverandering.
Dat zouden wij allemaal moeten doen. Het is
namelijk gebleken dat ons gedrag directe invloed heeft op de opwarming van onze
planeet met als gevolg klimaatverandering. Hoe? Ontbossing! Er worden grote
delen van bossen, over de gehele wereld, weggekapt om te kunnen voldoen aan
onze consumptie behoefte. Het gaat daarbij om veeteelt, bosbouw, landbouw en
mijnbouw. Het eerst zo ongrijpbare concept van klimaatverandering is daardoor
een tastbare werkelijkheid geworden. We voelen het. We zien het over de hele
wereld. Hittegolven. Bosbranden. Uitstervende diersoorten. Stijgende
waterspiegels. Door single-use plastic
vervuilde zeeen en rivieren. En virussen!
Daarom moet ik steeds gniffelen wanneer we
opgeroepen worden om bij het doen van boodschappen minder plastic zakken te
gebruiken. Laatst was er ook zo een campagne waarvan de foto’s waren geschoten
in een supermarkt die praktisch al haar producten importeert. Intercontentinaal
transport is nou niet echt gericht op het besparen van het milieu. Dus leuk
idee maar baat heeft het milieu er niet echt bij. ‘Koop een tas die vaker gebruikt kan worden!’ Maar wat doen we dan
met die zogenaamde milieuvriendelijke, maar vaak grotere, tassen? We stoppen ze
nog steeds vol met producten uit supermarkten. En waar zijn die in verpakt? In
eenmalige verpakkingen die zo bij het vuil gaan. Hoe gaan we naar de
supermarkt? Met de auto! Echt geholpen is het milieu dus niet.
Zolang we stug door blijven consumeren, zal de
productie, dus de ontbossing en dus de vervuiling ook stug door blijven gaan. Onze
consumptiedrift en daarbij behorende milieuvervuiling is zelfs te merken in de
korte tijd dat we te maken hebben met de covid19 pandemie. De commercie was er
binnen de kortste keren bij om er een slaatje uit te slaan. Vrij snel kwamen de
berichten over vervuiling van single use
mondkapjes die achteloos werden weggegooid. Daar bovenop kwam de hype van het handen
sanitizen waarbij milieuvriendelijke
alternatieven al snel naar de achtergrond verdwenen.
De kleine plastic flesjes waar de handsanitizer
in verkocht wordt?De hoeveelheid extra desinfecterend middel die we nu
gebruiken om alles schoon te houden? Beseffen we ook dat deze chemische
middelen in het milieu terechtkomen? Het
extra waterverbruik om onszelf en onze omgeving nog schoner te houden? Op veel
van die middelen staat dat ze alle bacterien doden. Er staat niets over het
doden van een virus. Toch gaan ze nu als warme broodjes over de toonbank. Why?
Omdat onze consumptiedrift erdoor getriggerd wordt, niet ons ratio.
Experts geven aan dat we meer pandemieen mogen
verwachten. Door de opwarming van onze planeet, smelten bijvoorbeeld de
ijskappen. Daardoor komen er allerlei stoffen, bacterien en, misschien,
virussen vrij die duizenden, zoniet miljoenen, jaren onder het ijs waren
gebleven. Door het leegkappen van bossen, moeten hun inwoners op zoek gaan naar
andere woongebieden. De dieren, en mensen, gaan naar gebieden waar er nog wel
voedsel en beschutting te vinden is. Dat is vaak bij concentraties van mensen
waardoor er grotere kans is van overdracht van virussen tussen mens en dier. De
impact van de mens op de natuur is dus groot en zonder eind in zicht.
Nu wij een oliestaat zijn geworden, zullen ook
wij een grote bijdrage leveren aan de vervuiling van het milieu en dus de
opwarming van de aarde. En een multiple
use bag gaat niet bijdragen aan het tegenhouden daarvan. Het enige dat zal
bijdragen, is het veranderen van ons consumptiegedrag. Sterker nog, we moeten
het verminderen. En dat staat los van die, overigens supermooie maar niet zo
milieubewuste, tassen die ons nog steeds in staat stellen op hetzelfde niveau
te blijven consumeren. Gedragsverandering is de sleutel. Al het andere is
symptoombestrijding waarbij de oorzaak in stand gehouden word. Moeilijk. Ook
voor mij. Zelfs na mijn recente les.
Datgene dat ons een gevoel van macht en vrijheid geeft, zullen we niet
zo snel laten gaan! Ook al is het schijn...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten