KRACHT (De Ware Tijd, 17-10-2020)

Ouders krijgen hoe dan ook, of ze nou alleen zijn of niet, veel te verduren in de maatschappij. Het ouderschap is onder perfecte omstandigheden al uitdagend. Zeker wanneer de kroost een maatschappij in moet waar het, ongeacht geslacht of andere uiterlijke kenmerken, moet waken voor de mentale en fysieke veiligheid. Het lijkt er soms op dat we onze kinderen tijdens de opvoeding voorbereiden op een oorlog. Een maatschappelijke oorlog waarbij de wonden lichamelijk en geestelijk kunnen zijn. Ik denk dat dit erger is voor ouders van LGBT-ers. Het moet niet prettig zijn om te zien hoe jouw kinderen de dood worden ingewenst, alleen omdat ze hun eigen leven zodanig proberen in te richten om gelukkig te kunnen zijn.

Regelmatig maak ik me er boos over wanneer de grootste huichelaars weer de eerste steen werpen vanachter hun masker van onschuld. Echter wil ik daar niet bij stilstaan. Ik wil niet meer stilstaan bij dat wat mis is. Ik heb geleerd dat alles wat we doen, begint met een gedachte en dat wij dus middels deze gedachten onze wereld vorm kunnen geven. Daarbij ga ik niet voor haat maar voor liefde en positiviteit. En omdat het PRIDE month is, wil ik stil staan bij de ouders die ten alle tijde voor hun kind kiezen. Ouders die er niet voor hebben gekozen de individuele interpretatie van een ander persoon omtrent de teksten, die ook individuele interpretaties zijn, uit een decennia oud tijdperk te verkiezen boven hun eigen kind.

Onlangs las ik een tekst waarbij het ging over Albert Einstein die werd gevraagd of hijn geloofde in God. Zijn antwoord was dat hij geloofde in de God zoals die omschreven was door de Nederlandse filosoof Spinoza. Dit was eerlijk gezegd voor het eerst in mijn leven dat ik een omschrijving las over God waar ik blij van werd. Een God die niet veroordeelt en die niet vervuild is door het menselijke. Echter denk ik niet dat de gemiddelde mens dit zal vatten. Helaas. Filosofie is niet iets waar de meeste mensen affiniteit mee hebben. Ik moet zeggen dat ik het wel geweldig vind. Wisten jullie dat er verschillende vormen van seksualiteit zijn? Ik pas recentelijk. En dat er een vorm van seksualiteit is waarbij de intelligentie een bepalende factor is.

Wanneer iemand op niveau praat, kan ik bijzonder geintrigeerd raken omdat ik het interessant vind wanneer iemands herseninhoud te vergelijken is met een reis door het universum. Uren kan ik daarin ronddwalen terwijl de rillingen over mijn lijf lopen. Intelligentie is sexy, opwindend. En dan te bedenken dat er mensen zijn die mij zien en daarbij alleen denken aan de achteruitgang terwijl alles beneden de gordel bij partnerkeuze, voor mij, op de laatste plaats staat. Veel trek ik mij er niet van aan. Al bij mijn eigen coming out heb ik tegen mijn moeder gezegd dat het niet uitmaakte wat de samenleving dacht. Zolang zij mij maar accepteerde. Inmiddels heeft ze dat gedaan. En is ze bijzonder trots op hetgeen ik heb bereikt in mijn leven.

Dat, ondanks haar angst voor wat mij te wachten zou staan in de maatschappij. Daar was ze echt bang voor. Erg toch, dat een moeder haar kind opvoedt met goede normen en waarden maar dat het toch in angst zit omdat het kind kan worden veroodeeld om iets waarvan mensen hebben geinterpretreerd dat God het verkeerd zal vinden. Ja, ik ben daarom bijzonder trots op mijn moeder dat zij dat allemaal heeft doorstaan. Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat er soms nog wel oplevingen van de ouderwetse denkwijze zijn. Ik beschouw dat als een laatste stuiptrekking van een tijdsgeest die aan het vervagen is.

Wanneer ik om mij heen kijk, zie ik dat de meeste LGBT-ers die succesvol zijn, allemaal ouders hebben die als rotsen achter hen zijn blijven staan. Die hebben geweigerd hun kinderen voor de leeuwen te gooien. Die hebben gevochten om ervoor te zorgen dat de persoonlijke seksuele beleving van hun kind geen obstakel voor ouderliefde werd. Noch een mes dat de bloedband door kon snijden. Ik kijk dan, bijvoorbeeld, naar de moeder van Jeangu en Xillan. Beiden enorm succesvol met een pracht van een mams. Ik kijk in mijn persoonlijke omgeving naar vrienden wiens vader, dwars door de rare opvattingen van de samenleving banjeren en zeggen: “Nee, dat is mijn zoon, hij is gay, nou en”. Ik denk aan wijlen Chailendra Girjasingh die altijd meeliep in de Pride Walk om te laten zien dat hij niet bang was om achter zijn kind te staan. Ik kijk naar een Conrad Issa die onlangs te zien was in een korte documentaire omtrent hetzelfde onderwerp.

Nu ik deze opsomming heb gemaakt, besef ik dat dit wel mensen zijn die meer van de wereld hebben gezien, misschien hoger opgeleid zijn en daardoor een breder weredbeeld hebben. Ik snap ergens wel dat ouders uit een kansamermer milieu andere uitdagingen hebben waardoor zij moeilijker in staat zijn hun geest verder te verruimen. Die is vol met geldzorgen, voedinsgzorgen, criminaliteitsdreiging en beperkt toekomstperspectief. Dan wil je niet ook nog eens te maken hebben met een kind dat gestigmatiseerd wordt. Dan slaat de frustratie toe, soms letterlijk. Ondanks mijn begrip vind ik het nog steeds erg wanneer sommige ouders de opvoeding van hun kind aan de straat overlaten. In mijn werk ben ik zoveel LGBT kinderen tegengekomen die in de prostitutie en de drugswereld zijn beland omdat hun ouders gefaald hebben om het concept van onvoorwaardelijke liefde te begrijpen. Die dat wat hen is geschonken door het universum in de bek kijken en overlaten aan de duistere  grillen van de maatschappij.

Ik vind het wel nodig om duidelijk aan te geven dat ouders die hun kinderen in de steek laten  of mishandelen omdat die homo of lesbisch zijn in mijn beleving de kans moeten aangrijpen om de relatie te herstellen. Het worden voor henzelf en hun kinderen waardevolle leer- en groeimomenten. 

HERIJKEN (De Ware Tijd, 03-10-2020)

Die ene meneer, Sangdathi,  heeft een keer een goede indruk op mij gemaakt. Dat ligt niet specifiek aan hem, het weinig onder de indruk zijn van zulke heren. Politiek en alles wat daarmee te maken heeft, is niet aan mij besteed. Het is een spel van leugens, macht en misbruik. Maar soms, wanneer het richting activisme gaat, ben ik er dus wel blij mee en zelfs van onder de indruk. Als een echte nieuwe Surinaamse winti heeft Sangdathi de VN opgeroepen zichzelf te herijken, grof gezegd. Zo een kleine onderontwikkelde, nietszeggende ‘failed state van een shithole country’ dat tegen die ‘grote reus van een log orgaan met obesitas’ zegt: “Ofa, mattie, je loopt achter, stel bij!”. Ja, daar wordt Monsieur Jeanette wel blij en ook trots van.

Er zijn nog veel meer voorbeelden van logge organen die achter de moderne tijd aanhuppelen maar het nieuwe denken niet kunnen bijbenen. Een zo een voorbeeld is het Rode Kruis. Deze organisatie verricht goed werk maar een van hun spelregels is zo belachelijk dat ik principieel geen bloed doneer. Sowieso mogen mannen uit de LGBT-gemeenschap dat niet omdat ze worden gezien als een risicogroep die allerlei ziektes kan overdragen. Voor mij is meewerken hieraan dus hetzelfde als goedkeuring geven aan deze regel. Dit is onderdeel van het internationale beleid van het Rode Kruis dus het is niet alleen een gekkigheid van ons in Suriname. Sterker nog, ons land lijkt zich niet aan die regel te houden. Revolutionair, he!

Er zijn vele leden van de regenboogfamilie die wel bloed doneren. Ik weet niet of de organisatie dat weet, daar gaat het mij ook niet om. Wat kan de organisatie ook anders wanneer iemand, hoe flamboyant ook, aangeeft op papier heteroseksueel te zijn? Moet men die persoon vragen te ruiken aan een lapje rosbief om te kijken of zaken de kop opsteken? Dat zou geen betrouwbare methode zijn om het minst betrouwbare lichaamsdeel, de penis, te testen. Op momenten dat men het niet zou verwachten, roert het zich en vraagt het om aandacht. Niet alleen liefde maakt blind, de penis ook, haha. Dat geldt voor elke penis, niet alleen die penissen die graag hun koppen bij elkaar steken. Daarom is het ook zo raar om slechts LGBT-mannen uit te sluiten van bloeddonaties. Het is een achterhaald en onterecht vooroordeel.

Niet alleen het Rode Kruis maakt deze fout. Ook organisaties die werken in de HIV preventie lijken te zijn blijven hangen in de jaren tachtig. Toen heeft dit virus inderdaad huisgehouden onder deze groep maar de laatste jaren was er een andere trent zichtbaar, namelijk dat het virus meer huishield onder heteroseksuele mannen. Toch bleef de focus op de homo’s. Gelukkig waren er jongeren (de YAM) die, in hun vooruitstrevendheid, ervoor zorgden dat, ondanks kritiek uit de onwetende en conservatieve delen van onze samenleving, in ieder geval in Suriname de voorlichting anders werd. Anale seks werd bijvoorbeeld niet alleen benoemd als zijnde iets tussen mannen maar ook als iets dat tussen man en vrouw gebeurde, met een zelfde risico. Dat ligt dichter bij de waarheid. Zeker gezien het feit dat men soms deze manier van seks hebben prefereert daar het maagdenvlies niet geperforeerd wordt. Het van achteren doen, is bijna regel dan uitzondering bij seks voor het huwelijk in sommige culturen. Ook in Suriname. En hoe graag men de ogen ervoor sluit, feit is dat bruinridderen niet langer van de meiti’s alleen is. De bruine zee bevaren is in vele slaapkamers geaccepteerd maar sssssst, laten we dat vooral niet hardop zeggen en doen alsof ons maagdenvlies bloedt.

Het is wel storend dat het behoren tot een bepaalde groep, voor sommigen, automatisch wil zeggen dat men werder is. Dat terwijl er genoeg hetereseksuele vrouwen zijn, ik kijk sommigen van u nu recht in de ogen aan met mijn lieftallige glimlach, wiens naam achter dat woord staat vermeld in het Groene Boekje, bij wijze van spreken. Van heteroseksuele mannen is algemeen bekend dat..nouja, laten we niet generaliseren want daar zijn we juist op tegen.. Er zijn ook ziekenhuizen die zich schuldig maken aan het vasthouden aan achterhaalde regels. Zelf heb ik meegemaakt dat ik zo vaak op HIV werd getest, in een periode waarin ik niet seksueel actief was maar regelmatig op controle moest voor andere klachten, dat ik een keer zwaar geirriteerd vroeg waarom dit wederom op het formulier aangevinkt was. Ik voelde me echt een hoer. Een paria. Een leproos. Niks mis mee, indien ik dat daadwerkelijk was. Mij werd verteld dat ik zo vaak werd getest zodat ze dan wisten welke voorzorgsmaatregelen getroffen moesten worden indien ik op de operatietafel moest liggen. Maar ik had toch gezegd dat ik... never mind.

Achterhaalde ideen zijn nog te levendig in ons land. Vooral in de politiek en de religie maar ook in de gezondheidszorg en het onderwijs. Ik denk dat Sangdathi ook in huis moet gaan herijken. Niet alleen met woord maar ook met daad. Laten we het wel met beleid doen want zoals we het nu aanpakken, zal slechts een minimaal groepje de inhaalslag overleven. We zullen met harde hand leren dat we slechts zo snel kunnen gaan als de traagsten van ons team. Herijken begint met denken, niet met doen..