EKSI (De Ware Tijd, 13-02-2021)

Eieren zijn een belangrijk onderdeel van ons leven. Het is eigenlijk een basisgoed. Toch fluctueert de prijs constant, tot mijn grote ergernis. Lang luste ik geen eieren. De na-effecten ervan vond ik niet zo prettig. En ik heb een keer, ik was klein, iets geks meegemaakt. We zaten in de woonkamer en hoorden wat zachte knallen, gevolgd door een penetrante geur. Bleek dat er wat rotte eieren zaten in een rek. Dat ze konden ploffen, wist ik nooit. Wel had ik geleerd dat het vroeger een gebruik was om een ei bij een deur te plaatsen. Wanneer dat ei dan plofte, dan wist men dat er takru sani het huis in was gekomen en welke actie er dus ondernomen moest worden. Nu weet ik niet meer of dat destijds ook het geval was. Wat ik nog weet, is dat de stank ondraaglijk was en dat ik daarna voor een flinke tijd genezen was van eieren eten. Zelfs de geur van gekookte eieren maakte mij decennialang misselijk. Nu is dat anders. Vanwege mijn dieet heb ik weer eieren leren eten en so far so good... soort van.

We passen eieren dus ook op andere manieren toe. Wanneer er takru sani op ons is, of we hebben een hebi, dan kunnen we het weghalen middels rituelen met een ei. Ook dat heb ik zelf mogen ervaren en ik weet nog dat ik bijzonder gefrustreerd was omdat het ei maar niet brak. Deels beschouw ik het als een self fullfilling prophecy. Ik geloofde ook dat wat mij was aangedaan, erg was. Het had mij in de greep en dat had een effect op mijn lichamelijke vermogen. Het bracht mij ook terug naar dromen die ik als tiener had. Over vechten en dat moeten overcompenseren omdat mijn armen van katoen leken gemaakt. Gelukkig was ik mij er destijds van bewust dat het een droom was. En de ervaring met het ei was er een die mij deed beseffen hoe krachtig de eigen geest kan zijn. Wat een ei allemaal niet teweeg kan brengen!

Recentelijk bleken ze een luxeproduct te zijn geworden. Op sommige plaatsen meer dan 100 SRD voor een rek eieren waardoor de prijs per ei wel SRD 4 was geworden. Het is te belachelijk voor woorden. Die eieren heb ik dan ook niet gekocht maar ben gaan zoeken naar mensen die redelijker prijzen hadden. Vaak zijn dat mensen die legkippen houden voor eigen gebruik en een overschot hebben. Heel soms is er een enkeling die de prijzen nog laag houdt. Zelfs in deze categorie stegen de prijzen maar bleven ze stragetisch nog wel onder de honderd. Tja, dan kost een SRD 3,95  in plaats van SRD 4.. joepie, NOT! Op dat moment heb ik ze niet gekocht. Volgens mij met mij meerderen. Want na anderhalve week hoorde ik vanuit verschillende kanten: eieren dalen weer in prijs. Of ik naar de winkel ben gerend om eieren te kopen? Nope!

Wanneer de kapitalistische werking van vraag en aanbod mij zodanig beinvloed dat ik niet eens meer normaal kan eten, ga ik ageren. Dan maar die eieren uit mijn dieet halen. Maar ik weiger langer mee te werken aan het in stand houden van een systeem dat als doel heeft de meerderheid uit te melken ten behoeve van de minderheid. Het vaak gehoorde excuus is dan dat de markt nou eenmaal zo werkt. Nou, dat is bullshit. De werking van de markt wordt bepaald door de consument. Echter beseft die dat niet! Of nu wel? Ik hoop het. Deze keer zag ik namelijk voor het eerst dat mensen op sociale media hun frustratie uitten en aangaven dat ze absoluut niet meer bereid waren die eieren nog te kopen, ook al waren ze in prijs verlaagd. De consument heeft gewoon geweigerd de hoge prijs te betalen en nu blijft men met voorraden zitten.

Ook de tankstations klagen nu. Wel dertig procent omzetdaling. Voor mij betekent dat ergens toch wel dat de consument nu duidelijk een grens trekt. Tot hier en niet verder. Nouja, ik hoop dat het zo is. Het kan ook liggen aan het thuis moeten blijven. Waarom dure benzine tanken als je toch nergens heen kan? Ohnee, recente gebeurtenissen hebben aangetoond dat men juist voor een lockdown weekend extra gaat tanken. Wellicht omdat het nou eenmaal patroon is geworden dat prijzen worden verhoogd gedurende een lockdown. We zijn ook nu niet teleurgesteld. Daarom ben ik persoonlijk Tekisha erg dankbaar voor haar rollende ballen. Het was een welkome afleiding van het nieuwe oude gedrag van onze mandaatdragers.

Goed, terug naar die eieren. Ze mogen me wel bellen wanneer ze aan het rotten zijn. Niet dat ik ze ga eten. Nee, nee. Ik heb gewoon een paar adressen waar ik wat rotte eieren heen zou willen sturen. Waarom? Ik vind dat sommige mensen moeten ruiken hoe eigen lof stinkt. Net als die nieuwe wind die nu door Suriname waait...

BALLEN (De Ware Tijd, 06-02-2021)

Ja, omdat na de RGD Ellen ook het SZF actief startte met het voorlichten omtrent het mannelijk geslachtsorgaan, blijf ik ook maar even bij de man als onderwerp. Keihard lachte ik toen ik voor het eerst dat bericht van de RGD te Ellen zag. Het was een bericht over het wassen van de penis. Jeetje, wat zegt dat dan over die mannen in dat gebied als die specifieke RGD ineens actief begint met voorlichting omtrent de hygiene van het mannelijke geslachtsorgaan? Precies daar ben ik gestopt met denken daarover. Penissen kunnen bijzonder mooi zijn maar als kaasplankje zijn ze bijzonder onfris en eigenlijk onbruikbaar. Ik denk niet dat dit iedereen ervan zal weerhouden er toch grif gebruik van te maken. Immers zijn penissen niet geschikt als plaatsvervangende hersenen maar er zijn er meer dan zat die door hun dragers voor het grote denkwerk worden ongezet. Het is ook wat als je ede-tonton in je onderbroek zit. Toch zijn er zat mannen die er prat op gaan.

De ‘Surinaamse man’ is ook een apart concept. Ik denk niet dat er een typisch Surinaamse man is omdat dit onderhevig is aan de diversiteit die als een rode draad door alle aspecten van onze samengestelde bevolking gaat. Ik heb het dan over cultuur, religie en etniciteit omdat deze van invloed zijn in hoe de man zichzelf presenteert aan de samenleving. Er zijn wel twee crosscutting areas. Seks en eten. Kunnen we met enige vorm van zekerheid zeggen dat het dan seks buiten het huwelijk of concubinaat betreft? Misschien. We hebben een bloeiende seksindustrie. Misschien niet zo een zichtbare. We hebben niet De Wallen zoals men dat in Amsterdam heeft. Onze seksindustrie bestaat voornamelijk uit het faciliteren van de daad. Dus zorgen dat er lokaties zijn waar men vrijelijk kan vrijen. Deze zijn niet gericht op de vrouw. Enige tijd gelaten werd er met veel tamtam een nieuwe dienst gepresenteerd, de gezelschapsheren. Speciaal voor de dames. Of het nog bestaat, weet ik niet. Ik vraag me af of ze echt in staat waren om in te spelen op alle behoeftes van vrouwen.

Vaak denken mannen dat het formaat van de kaasplank doorslaggevend is. Natuurlijk zijn er mensen, zowel mannen als vrouwen, die van grote planken houden. Zelf denk ik dat de plank moet kunnen doen waar het voor gemaakt is en dat het formaat dus passend moet zijn. Ik denk dat deze informatie nog zal worden gedeeld in de volgende voorlichtingsronde vanuit onze gezondheidssector. De voorlichting betrof deze keer overigens niet alleen de penis zelf maar bijvoorbeeld ook de kwaliteit van sperma en zelfs hoe de smaak te verbeteren. Toevallig had ik recentelijk een discussie met iemand die niet wilde geloven dat ananassap zou helpen om de smaak van het mannelijke vruchtwater te verbeteren. Nu blijkt dat manja ook helpt. Fruitsoorten die van zichzelf al zoet zijn dus. Het eten van vis werd afgeraden daar dit een vissige smaak zou achterlaten. Ja, het is goed dat er aandacht voor de man is en dat het vanuit de gezondheidszorg begint bij het geslachtsorgaan. Ik hoop dat het een Paard van Troje is.

Daar bedoel ik mee dat de mannen eerst moeten worden gelokt om meer aandacht aan zichzelf te besteden. Lichamelijk. Dan kan er een lijn worden getrokken naar het mentale. Dit heeft namelijk invloed op de prestaties van de jongeheren van de mannen. Dat zal toch wel motivatie genoeg zijn om te bereiken dat ze meer over hun gevoelens gaan praten? Het ligt overigens niet alleen bij de mannen. Het ligt ook aan de vrouwen die ze opvoeden. Laatst zag ik iemand vol trots een foto delen van een kleutertje dat meehielp het huis te dweilen. Ja, wanneer we klein zijn, doen we nog zulke gekke dingen uit onszelf. De kleuter was echter afgeleid door het beeld van een vrouw in bikini. En daar was de ouder trots op. Hoofdschuddend keek ik ernaar. Dit was het moment waarop de ede-tonton was ingedaald! Die kleuter had geleerd dat het okay was om alles te onderbreken waar het mee bezig was omdat er een stel tieten voorbij kwam huppelen. Het is aangeleerd gedrag dat op latere leeftijd sterk tot uiting zal komen. Het is echter een keus om die aangeleerde systemen aan te houden. Het is namelijk echt zo dat alles dat is aangeleerd, kan worden afgeleerd. De bal ligt bij ons...

VOORTOUW (De Ware Tijd, 02-02-2021)

Elke avond is het op de lege percelen naast mijn huis een vogeltjes festijn. Rond een uurtje of half zeven komen ze van alle kanten aanvliegen. Ze zingen en tetteren. Alsof ze elkaar vertellen hoe hun dag was. Soms ga ik staan kijken totdat het te donker wordt om iets te zien. En zelfs dan blijf ik staan om naar ze te luisteren. Vogels zijn, naast vlinders, dieren waar ik erg blij van word. Ik heb er ook een speciale band mee. Het is bijvoorbeeld zo dat ik regelmatig een klein bruin vogeltje op mijn balkon zie. Tot nu toe heeft deze zich iedere keer bij de voordeur opgehouden maar kwam bij elk bezoek een stukje dichterbij. Net zolang tot het op een gegeven moment in de woonkamer stond.

Laatst vertelde een van mijn buren mij dat die vogeltjes op het lege perceel bijzonder gewilde zangvogels waren. “Als je nu een net gooit, vang je ze en heb je heel veel geld.” Er was een kort moment waarop ik een waterval van euro’s en Amerikaanse dollars zag. Waarschijnlijk een restant van mijn kapitalistische conditionering. Gelukkig is mijn gevecht daartegen een succesvolle en was die hebzucht na een paar seconden alweer uit mijn systeem. Het zou namelijk een verwoesting met zich mee brengen die erin zou resulteren dat ik helemaal geen vogelgezang meer zou horen. Het zou ook tegen alles ingaan waar ik voor sta.

Mijn liefde voor de natuur is groot. Zo groot dat ik zelfs een keer heb gehuild nadat ik een hagedisje kapot had geslagen. Terwijl ik sutra’s aan het reciteren was, stak het beest ineens zijn kop op tussen mijn bosjes salie, mijn veertjes en mijn andere spirituele hulpmiddelen. Ik schrok. Niet omdat ik bang ben maar omdat ik meteen de rillingen voelde die ik krijg wanneer er beestjes over mijn lichaam kruipen. Dat gekriebel is waar ik niet tegen kan.  Het was een van de weinige momenten waarop ik heb toegegeven aan mijn atavistische vernielzucht.

Ik geloof dat mensen wel degelijk kunnen communiceren met dieren, ook met planten. Dit beestje heeft het ook geprobeerd. Flitsen van angst schoten voor mijn geestesoog maar hielden mij niet tegen. Totdat het beest zijn laatste adem uitblies. Vol walging besefte ik wat ik had gedaan. Hoe was het mogelijk dat ik terwijl ik sutra’s aan het reciteren was, ineens kon uitbarsten in zo een moordzucht? Ik begreep het niet. Toen niet. Nu iets beter. Mijn leermeester in het Boeddhisme gebood mij nooit meer zoiets te doen. Hij legde mij ook uit waarom.

Gezien het feit dat ik sutra’s aan het reciteren was en het beest zijn kop opstak tussen mijn spirituele spulletjes, was de kans groot dat het een shoten zenjin was. Een goede geest die zijn of haar aanwezigheid kenbaar maakte. Ik herinnerde mij dat op het moment dat het beest zijn kop opstak, het een guitige blik had. Het deed mij pijn. Die guitige blik werd gevolgd door de dode blik en het tongetje dat uit de bek hing. Moe van de doodsstrijd tegen een groot wezen dat verblind was door..ja, door wat eigenlijk?!

Nog steeds krijg ik rillingen van deze herinnering. Vanwege mijn eigen gedrag maar ook, nog steeds, vanwege het gevoel van kriebelende dierenpootjes op mijn lijf. Diezelfde dag nog heb ik vergiffenis aan Mama Sranan gevraagd. Daarom heb ik mij gecommitteerd een vechter voor de natuur te worden in plaats van ertegen. Waarom? Omdat we onderdeel ervan zijn. Wij zijn de natuur. Daarom voelde ik de pijn van het beestje, dwars door mijn blinde waanzin. Mijn karmische straf heb ik gehad. Althans ik hoop dat de malaise die daarna volgde daaraan toe te schrijven was.

Wat ik mij nu afvraag, is hoeveel mensen mij een slappeling vinden omdat ik heb gehuild na het doodslaan van een hagedis? Niet dat ik er wakker van lig. Ik denk dat meer mannen hun zachte kant mogen tonen. En dat vrouwen, en andere mannen, dit moeten respecteren. Bij deze heb ik het voortouw genomen. Het opkroppen van emoties of het verbergen van gevoelig zijn, zorgt voor frustraties. Ik denk dat we inmiddels wel het punt hebben bereikt dat we al die moorden, zelfmoorden en mishandelingen zat zijn. Sinds mijn vorige column zijn er namelijk weer wat voorvallen geweest en verscheen er zelfs een bericht dat een dame op de auto van haar vriend had geschoten. Alleen maar omdat ze dacht dat hij uitliep.. Willen we echt zo een Wild West samenleving zijn?! Nee man! A nofo kaba! Oja, ik heb geen dieren meer doodgeslagen sindsdien. Als we het willen, kunnen we echt wel..