Dat Mama Sranan alle respect verdient, staat als een paal boven water. Dat ze het niet krijgt idem, helaas. Zelf vind ik dat Mama Sranan een eigen rechtspersoon moet zijn. Dit zodat zij, via de monden van integere vertegenwoordigers, haarzelf kan beschermen tegen vervuiling. Het doet mij altijd pijn wanneer ik zie hoe achteloos wij in Suriname met onze bron van leven omgaan. Sommigen van ons zijn zelfs zo erg dat zij hun zakken vullen middels verkregen concessies en vergunningen waarmee zij onze aardmoeder systematisch martelen maar aan het einde van het jaar naar haar terugkeren en vragen om bescherming middels plengoffers, wasi’s en tapu’s gemaakt van materialen die we ook uit haar boezem scheuren.
Om Mama Sranan natuurrechten te kunnen geven,
heb ik een aantal mensen gesproken. Velen stonden er positief tegenover maar er
was eentje die zei: “Dat lijkt me een echte uitdaging!”. Ervan uitgaande dat
deze persoon het had over de vermogende machten in ons land beaamde ik dat het
inderdaad een strijd zou worden met de onverzadigbare geldzuchtigen. “Nee,
nee!!”, lachte de persoon me uit. “Surinamers erkennen niet eens mensenrechten!
Da wil je dat ze Mama Sranans rechten gaan erkennen?! Succes....”Oeps, dacht
ik. Ja, dat is waar...Of ik mijn missie moet staken, weet ik nog niet.
Er zijn meerdere landen in de wereld en zelfs
op ons continent die hun totale natuurlijke omgeving, of elementen daarvan, tot
een rechtspersoon hebben gemaakt. Tja, een mooie droom is het wel. Hoe mooi zou
het zijn als we in harmonie met onze natuur zouden kunnen leven? Voorlopig zal
het niet gebeuren, besef ik. Ons land staat op het punt nog intensiever samen
te gaan werken met enkele van de grootste vervuilers van de natuur. Sommigen
zijn zelfs keiharde racisten die neerkijken op POC’s(people of color, red.).
Toch gaan we ons handje aldaar ophouden. We nodigen ze ze zelfs uit in het hart
van Mama Sranan zodat ze met hun hoogmoedige ogen laagdunkende blikken kunnen
werpen ons land.
Dat van die mensenrechten is schrijnend. In
een land waarvan alle inwoners voorouders hebben die in een ondergeschikte
positie zaten, zou je denken dat mensenrechten en respect de meest
belangrijkste waarden zouden zijn. Het is echter logischer dat het niet zo is.
Wat we zelf hebben gekregen, nog steeds niet krijgen(daar sluiten we onze ogen
voor!), en voorlopig nog niet zullen krijgen, kunnen we ook niet geven. Dat wat
generaties geleden is geoogst, plukken we nu de vruchten van.
Als echte Koning Leopolds schreeuwen we om het
doden van mensen om de meest achterlijke reden. Deze Belgische koning stond
erom bekend dat hij arbeiders strafte door een hand van hun kinderen af te
hakken. In Suriname kennen we genoeg voorbeelden van soortelijke wreedheden.
Het was onze cultuur. Daarom bespotten we het concept van mensenrechten omdat
het indruist tegen wat ons is bijgebleven via de genetische overlevering. Als
gedehumaniseerde beesten spugen we op de mensenrechten omdat het ons in de weg
staat te kunnen handelen volgens onze wilde, dierlijke emoties. Die werden
immers wel erkend en hebben tot op de dag van vandaag standgehouden.
Nee, hoe graag ik het ook wil.. Wij,
Surinamers zullen onze moeder nooit echt voor de volle honderd procent
respecteren. Soms komen dat soort zaken tot uiting. Het is de manier waarop het
universum zaken kenbaar maakt door ons een spiegel voor te houden. Ik doel
natuurlijk op dat verhaal van die zeventienjarige jongen die zijn moeder met
een ijzeren staaf heeft bewerkt. Dat is het mooiste gruwelijke symbool van deze
tijd dat perfect illustreert hoe wij nu als bevolking met Mama Sranan omgaan en
hint richting ons verleden en het aangeleerde gedrag. Of het ons wakkerschudt?
Denk het niet. Die ijzeren staaf kunnen we immers gebruiken om naar olie te
boren...
Het is de laatste column voor dit jaar. Bij deze
wil ik u allen danken voor het lezen van Monsieur Jeanette, het geven van
feedback, en voor het sterk zijn gedurende deze uitdagende periode. Hoe
het ons volgend jaar, en de jaren daarna, zal vergaan, ligt helemaal in onze
handen. Houden we ze op? Of gaan we ze laten werken, aan onszelf en aan het
herstellen en tot bloei brengen van Mama Sranan? Tan Bun!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten