Strompelend liep hij naar de pinautomaat. Zijn handen bibberden toen hij het geld uit de gleuf haalde. Zijn grijze haren piekten onder zijn helm vandaan. De tekenen van verweer waren van zijn gezicht af te lezen. De vele rimpels verraadden zijn aantal jaren op deze aardkloot. Zijn kromme rug toonde dat hij hard gewerkt had. Zijn ogen lieten zien dat hij zorgen had. Terwijl ik me afvroeg of ik er ook zo bij zou lopen over een paar jaar hoorde ik iemand zichzelf hardop iets afvragen waar ik op dat moment door verrast werd. “Kun je je voorstellen dat er mensen zijn die zulke oude mensen overvallen en beroven?”.
Die vraag resoneerde in mijn hoofd. Niet omdat
ik niet bekend was met dit fenomeen maar meer omdat ik voor het eerst het een
met het ander in mijn hoofd kon verbinden. Het is toch anders wanneer je
daadwerkelijk ziet hoe een mogelijk slachtoffer eruit ziet. Een artikel in de
krant over een bejaard persoon kan tot de verbeelding spreken maar een bejaard
persoon zien en dan worden herinnerd aan het feit dat zo iemand te maken kan krijgen
met geweld, dat komt aan. Ik ben een visueel ingesteld persoon dus in mijn
verbeelding onstonden er direct visualisaties van hoe deze meneer door een stel
onverlaten werd aangepakt, mishandeld en van zijn pensioen werd ontfusteld.
Nee, ik kan me niet voorstellen dat er mensen zijn die rustig slapen nadat ze
een bejaard persoon tot slachtoffer van geweld, uit hebzucht, hebben gemaakt.
De afgelopen periode zijn er wel wat gewelddadige
zaken voorgevallen die mij deden schrikken. Zaken die ik tot nu toe alleen maar
heb mogen aanschouwen in films. Waar ik wel van genoot overigens, de films. Dat
was vooral omdat het fictie was. Om nu beelden te moeten zien van een lijk dat
opgesloten zat in een ton is niet iets waar ik blij van word. Ineens werd
fictie keiharde realiteit. Een realiteit waar ik eigenlijk geen onderdeel van
wil uitmaken. Een realiteit waarin het goed is om elkaar te vermoorden zonder
daar een goede reden voor te hebben. Er is namelijk nooit een goede reden om
iemand te vermoorden maar ook daar zullen de meningen over verdeeld zijn.
Althans, in de realiteit die we het huidige Suriname noemen waar we graag
rechtpraten wat krom is.
Ik moet zeggen dat het wel angstig is om te
zien dat ouden van dagen niet het respect krijgen dat zij verdienen. Het maakt
dat ik zelf ook minder in de openbaarheid wil vertoefen. De sfeer is veranderd.
Het lijkt grimmiger. En het feit dat onze huidige volksvertegenwoordigers zich
overdreven zwaar laten beveiligen, draagt niet bij aan een veilig gevoel. In
wat voor een onveilig land moeten we wel niet leven als onze president, vice-president,
voorzitter van de DNA en verschillende ministers het noodzakelijk achten met
meerdere volgauto’s vol bodyguards te moeten rijden? Dat moet het wel heel erg
gesteld zijn met de veiligheid in ons land.
Protocolair gezien, is het namelijk alleen aan
de president, indien deze dat wenst, om zich zo overdreven te beveiligen. Dat
ministers dat ook doen, kan alleen maar betekenen dat de situatie in het land
erg onveilig is. Toch? Hoewel.. in Nederland is het niet veel veiliger dan in
Suriname. Daar gaan de ministers en zelfs de premier gewoon op de fiets naar
hun werk. Geen gekkigheid met meerdere volgauto’s. Zelfs de koning heeft er
maar een volgauto. Het blijft mij een raadsel waarom onze
volksvertegenwoordigers zich zo zwaar laten beveiligen. Tegen het volk dat zij
vertegenwoordigen?
Wat het ook moge zijn, feit is dat het niet
veilig is voor de zwakkeren in onze samenleving en dat er daar nog steeds veel
te weinig aandacht voor is. Dat anderen zich overdreven beveiligen, is dan wrang,
bijzonder wrang. Gelukkig komt daar binnenkort verandering in met dat nieuwe
stadion...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten