Bijzonder geirriteerd, las ik weer de verontwaardigde reacties. Mijn irritatie kwam niet door de verschrikkelijke gebeurtenissen van de afgelopen paar dagen, misschien wel weken. Het dieptepunt van de reeks dwaze gebeurtenissen was natuurlijk dat van de militair die, naar alle waarschijnlijkheid, eerst zijn dochter en daarna zichzelf van het leven had beroofd. Nee, inmiddels ben ik redelijk afgestompt voor zulke gebeurtenissen. Het gebeurt te vaak in onze kleine samenleving om er nog iets om te kunnen geven. Water naar zee dragen, heeft meer nut. Net als dat ik niet meer kan lezen dat er weer doden zijn gevallen bij een auto ongeluk, veroorzaakt door of iemand die onder invloed was of iemand die zonder rijbewijs achter het stuur zat. Dit soort zaken zijn inmiddels regel geworden en geen uitzondering meer.
Wat mij vooral irriteert, zijn de
verontwaardigde reacties van mensen die doen alsof deze fenomenen nieuw zijn.
Al vaker heb ik aangegeven dat dit de zure vruchten zijn van de bomen die wij
zelf gepland hebben. En nee, dat heeft niets te maken met de vorige regering.
Dat lijkt namelijk het excuus te zijn voor alles wat er mis gaat. Waar het wel
mee te maken heeft? Met de keuzes die wij als samenleving hebben gemaakt en nog
steeds maken. Met dat wat wij gezaaid hebben. En daarom is het zo irritant dat
we keer op keer als hersenloze wezens verbaasd zijn wanneer we met ons
zelfverkozen lot te maken krijgen. Erger vind ik dat het wederom de mannen zijn
die het moeten vergelden. Weer ga ik de vraag stellen: Wie heeft deze mannen
opgevoed?! Wie heeft toegestaan dat onze samenleving een kweekvijver waarin
‘slechte’mannen kunnen gedijen, is geworden?? Sterker nog, we belonen ze!
Triest is het dat er nog steeds geen plek is
voor de man en zijn verdriet. Dat mannen nog steeds als vriendjes worden gezien
wanneer ze hun emoties tonen. Dat er continu van hen verwacht wordt dat ze
sterk zijn, tot op het gewelddadige af. Zodra we daar dan zelf mee te maken
krijgen, zijn ze ineens fout?! Nee, ze doen dat wat wij ze direct en/of
indirect tot hebben aangezet. Vinden we een man niet pas van waarde wanneer hij
geld verdient en in een dure auto rijdt? Waarom gaan er zoveel mannen in gowtu
busi werken of in de houtsector? Fast money! Wat doen ze daarna? Laten zien dat
ze van waarde zijn door met hun snelle geld een snelle auto te kopen. Dat er
geen rijbewijs is, ach, boeit niet, a man e draai, toch? Gevolg: verwoesting
van onze natuur en van onze samenleving.
Dat allemaal terwijl we keer op keer weer als
domme idioten ons zitten af te vragen, terwijl we een KFC naar binnen werken
die, lachwekkend genoeg, een man voor ons gekocht heeft: “Wat gebeurt er in ons
land?!”. Verder voeren we geen moer uit behalve op social media delen “Dat er
echt iets gedaan moet worden..”. Jup, dat wisten we al maar bedankt voor de
moeite om ons er aan te herinneren en verder niets te doen! Gelukkig, #sarcasm,
zijn er mensen die denken dat geld alles goed maakt. En staan ze klaar om weer
SRD 10.000 te geven aan mensen die iemand verloren hebben door een van de
voornoemde oorzaken. En ja, weer staan we erbij en kijken ernaar. Goed toch,
kijkt hoe hij helpt. We vergeten even dat we mensen geen positie hebben gegeven
om met geld de pijn van de bevolking weg te kopen maar om een effectief beleid
te maken dat ervoor kan zorgen dat we al dit soort rottigheden die ons mooie
land zo lelijk maken de kop in kunnen drukken.
In Japan is het een ware kunstvorm om kapot
servies te repareren met goud. Een beetje vergelijkbaar met mijn idee over mijn
littekens, Ze vertellen een verhaal en maken mij wie ik ben dus hoeven ze niet
weggemoffeld te worden. Maar ik denk dat we in ons landje dit stadium voorbij
zijn. Ik denk dat het helemaal in scherven ligt, a broko..Sranan broko.. en mi
broko owktu. We geven geen donder om onze gemeenschap zolang we maar onze
feestjes kunnen vieren en lachen om andermans leed. We zouden een nieuw
schaaltje kunnen kopen in plaats van zoals de Japanners het doen het oude op te
lappen. Goud in overvloed. Ware het niet dat we ruzie zouden krijgen over de
kleur van het schaaltje, het formaat. We zouden vechten om het schaaltje te
kopen bij die ene winkel die van onze mattie is omdat we een commissie erop
zullen krijgen.
Weet je, ik had mezelf voorgenomen om een
positieve column te schrijven. Ik wil geen azijnpisser zijn. Maar er is zoveel
mis in ons land en dat is allemaal te herleiden naar de keuzes die wij hebben
gemaakt, nog steeds maken en zullen maken in de toekomst. Ai boy, op een dag
zal het echt goed zijn in ons land maar ik denk dat wij en nog 2 generaties na
ons die dag jammergenoeg niet mee zullen maken.
Moge
alle slachtoffers van zinloos geweld, in huiselijke of echtelijke sfeer en in het verkeer, in
vrede rusten en ons vanuit die andere kant helpen dit kapotte land weer heel te
maken.
(Voor de
duidelijkheid: de dader is ook een slachtoffer!)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten