CYCLISCH (De Ware Tijd, 05-12-2020)

 De stiefvader van het Nickeriaanse meisje dat zelfmoord heeft gepleegd, is opgepakt wegens zedenmisdrijven. Indien deze zedenmisdrijven zijn gepleegd met zijn stiefdochter kunnen we gerust stellen dat dit kind ECHT een rotleven moet hebben gehad. Voor veel kinderen met een slechte thuissituatie is de school een plek waar ze zich prettig en veilig kunnen voelen. Dit is natuurlijk in haar geval niet zo geweest. De plaats waar zij, naast haar thuis, tot bloei moest komen, is door handelen van een juf een hel geworden. Het is niet prettig om thuis altijd klaar te moeten staan om het vieze lijf van je stiefvader te behagen en vervolgens op school klaar te moeten staan om de mentale slagen van de juffies te incasseren. Wanneer dan daardoor jouw prestaties op school verslechteren, wordt je ook nog eens keihard DOM genoemd. Ik denk dat ik zelf ook wel ervoor had gekozen om een verdelgingsmiddel in te nemen en mijn heil in een volgend leven te zoeken.

Volgens goede Surinaamse traditie vinden de meesten van ons de goede naam van een verdachte belangrijker dan het slachtoffer. Op social media werd dus al snel vergeten dat dit kind zelfmoord had gepleegd en werd de algemene opinie dat de juf zomaar een slechte naam had gekregen. Alsof dat het belangrijkste is in dit verhaal. Voor de duidelijkheid: dat is het absoluut niet. Het slachtoffer is van belang hier. Zelfs al kan ze nu zelf niet meer praten. Extreem belangrijker is de ondrofeni leri die we hieruit kunnen halen. Over de positie van kinderen, de positie van vrouwen en meisjes, het educatie-systeem dat soms nog lijkt te denken dat sakafasi de norm is, de positie van de man, de werking van de media en het algemene denkniveau in ons land. Er is dus echt veel wat zo een gebeurtenis ons kan vertellen over ons als land en bevolking.

Het doet me tevens denken aan een onlangs gevolgd webinar. Dit ging over het milieu. Het schijnt dat veel mensen bij milieu denken aan vervuiling door middel van PET-flessen, single use plastics, etc. Maar dat heeft te maken met ons hygieneniveau. Er zijn bijvoorbeeld steden met een bijzonder hoog hygiene niveau, zoals Singapore. Daar krijgt men al een fikse boete voor het gooien van een propje op straat. Er zijn, ook al wil de Westerse media ons anders doen geloven, ook landen of steden in Afrika met een hoog hygieneniveau. Bij ons is dat anders. We vervuilen onze straten met plastic flessen, lege eetbakjes, lege blikjes, oude koelkasten, gebruikte condooms en onze eigen uitwerpselen. Zo langzamerhand word ik er kostmisselijk van dat sommige Surinaamse mannen denken dat het een recht is om hun vieze slurf overal op straat eruit te gooien en hun lichaamsvocht ter plekke te lozen. Ze vervuilen niet alleen de eigen woon- of werkomgeving maar ook die van een ander. Een laag hygieneniveau alom.

Zelf denk ik dat dit lage hygieneniveau ook geldt voor onze sociale hygiene. Dat heeft te maken met de manier waarop wij met elkaar omgaan. Die is ook niet schoon. Die is bijzonder vies zelfs! Laatst zag ik een meme voorbijkomen waarin er, kennelijk, een uitspraak van Ghandi werd gequote. Dat ging erover dat het niveau van een land kan worden afgemeten aan hoe het met de zwaksten in haar samenleving omgaat. En, helaas, ook daar moet ik toegeven dat we ook weer slecht scoren. Dat we 1 van de 365 dagen in een jaar denken aan de daklozen, bijvoorbeeld, is een lage score en zegt ons dat we dus ook op empathisch vlak niet hygienisch zijn. We zijn vervuild. Die sociale vervuiling is te merken in onze politiek, ons rechtsysteem, ons educatiesysteem, onze handhaving van regels. Het komt ook sterk naar voren in onze communicatie. Vroeger noemde ik het ruis maar dat is te zacht uitgedrukt. We kunnen stellen dat het ook daar vies en besmeurd, onder andere met politiek, is.

Ons straatbeeld laat dus duidelijk zien dat we een laag hygieneniveau hebben. Dat is onze graadmeter voor alles wat we verder doen. Ook ons zelfbeeld. Als we onszelf beter zouden waarderen, zouden we ons eigen land,ons lijf en onze yeye schoner houden. We lijken vast te zitten in een vervuilingscyclus die door alle aspecten van onze samenleving gaat met als primaire slachtoffer onze natuur. Secundaire slachtoffers zijn de zwakkeren in onze samenleving en het is dus zo erg dat binnen die groep de zwaksten, de kinderen dus, extra hard getroffen worden. Maar hey, laten we ons vooral druk blijven maken om onze goede naam en om het feit dat we kunnen feesten en bombel schieten in december, en met een wasi onze zonden kunnen wegwassen zodat we volgend jaar weer fris aan het begin van onze vervuilingsscyclus staan.