Je weet wat je hebt maar je weet niet wat je zal krijgen. Dit heb ik regelmatig horen zeggen in Suriname. Het is de reden waarom veel mensen ervoor kiezen om te blijven in een bepaalde situatie, of deze nou gezond is of niet. Of het een ware uitspraak is, betwijfel ik. Niet voor niets zeggen we ook dat wat men zaait, men zal oogsten. Dat wil dus zeggen dat we in principe wel degelijk weten wat we zullen krijgen aan de hand van onze eigen beslissingen en ondernomen acties.
Dat we dat in Suriname, over het algemeen,
niet zo zien, is niet vreemd. We zijn een bevolking die zich verschuilt achter,
onder andere, religie en de fabel van onze goede naam. Wanneer onze daden te
erg zijn geweest, dat vinden we alleen wanneer we betrapt worden overigens, dan
wijzen we met de vinger naar Satan. “Die heeft mij overgenomen en die heeft mij
dat laten doen.” We nemen dus niet de verantwoordelijkheid voor ons handelen
en, erger nog, we sluiten ons ervoor af door het in ons archief weg te zetten
als een externe handeling.
Dat vingerwijzen hebben wij sinds eind mei van
dit jaar nog meer tot kunst verheven. Het is net alsof het gezegde luidt: “Hij
die de meeste zonden heeft begaan, werpe de eerste steen.”. We vergeten dan ook
een andere uitdrukking die we graag de ether in sturen en dat is dat er een
vinger wijst naar een ander maar vier vingers naar jezelf. Rare uitdrukking
vind ik, eerlijk gezegd, maar ergens toch wel een kern van waarheid. Wanneer
iemand continu wijst naar de fouten van een ander, kun je er de donder op
zetten dat deze persoon iets verbergt. Misschien heeft zo iemand een dubbele
agenda.
In deze periode is er best veel dat wij kunnen
beschouwen als dubbel. Het gaat er ook om dat we tegenwoordig elk dubbeltje
niet een keer maar twee keer, dus dubbel, moeten omdraaien alvorens we het
besteden. Dubbel zijn we ook in hetgeen we zeggen en hetgeen we doen. We zijn
niet congruent. We hebben het een ambtenarenstop maar nemen nog steeds
ambtenaren aan. We hebben het over bezuinigen maar rijden elke dag met 4
volgauto’s van en naar ons werk. Het vervoeren van een kwetsbaar ego is
natuurlijk van extreem belang voor de nationale veiligheid ...
We hebben het over het dragen van lasten
waarbij de sterke schouders de zwaarste last zullen dragen maar in de praktijk
zadelen we de al vermoeide schouders van alleenstaande moeders en minder
draagkrachtigen op met nog meer ballast. We maken ons er zelfs sterk voor om de
sterkere schouders te steunen zodat zij hun winst kunnen behouden ten koste van
een gezonde maaltijd die minder daadkrachtigen op tafel moeten zetten. We
hebben verdragen ondertekend waarbij we de veiligheid van het kind waarborgen
maar onze grondwet staat toe dat kinderen in het huwelijksbootje stappen met volwassenen.
Het is natuurlijk ook erg belangrijk om het patriarchaat op een legale manier
te kunnen voorzien van vers, mals
vlees..
Dat we zeggen dat we een vredelievende
multi-etnische samenleving zijn maar dat ons handelen toont dat we grote
racisten zijn. Schandelijk dat we in een bruin land elkaar op respectloze wijze
beoordelen op basis van onze tint bruin. We zijn ook dubbel in onze seksuele
beleving. Enerzijds hebben we het kruis hoog in het vandaal, anderzijds kennen
we geen grenzen en graaien naar hartelust in het kruis van de bezette buurman
of buurvrouw. We zijn er zelfs zo trots op dat we een kledinglijn hebben,
genaamd Sma Mang. Tegelijkertijd staat het schaamrood je op de kaken maar is
het ook goede marketing. Seks is nog steeds wat velen van ons motiveert om te
handelen...
We zijn trots op ons land, we zeggen zelfs dat
we ervan houden. Maar we gaan er achteloos mee om. Vervuilen het. Verkrachten
het. Verkopen het. Ridiculiseren het zodra we de kans krijgen. En dat doen we
het liefst in buitenlandse media. We verkondigen dan vol trots hoe slecht we
het wel niet doen maar zien niet in dat we daarmee onze eigen persoonlijke en
dus gemee’nschappelijke incompetentie blootleggen. Onze trots is dan ver te
zoeken, evenals de lobi gi Sranan. Het
is natuurlijk belangrijker om witte voetjes te halen omdat we onszelf als het
debiele zwarte schaap zijn blijven zien...
Ja, ik sta er zelf ook dubbel in. Ondanks mijn
vele omzwervingen blijf ik een kind van dit land. Een product van deze
samenleving. Ik ben er blij mee vanwege de veerkracht die we hebben maar soms
schaam ik me dood. Vooral wanneer vooraanstaande figuren zich niet in
behoorlijk Nederlands kunnen uitdrukken. Of dat we de ene keer het verleden van
iemand wel zwaar vinden wegen maar de nog zwartere bladzijden van de ander
wegwuiven met “Ach, hij verdient een kans.” We vragen om een nieuwe wind maar
we bouwen op dezelfde windmolens, op dezelfde plek als waar ze al 400 jaar
staan te waaien, onze kant op.
Terwijl ik dit schrijf is het
Onafhankelijkheidsdag. Weer zo een dag met een dubbele lading. We vieren
namelijk onze Onafhankelijkheid maar stellen ons zo afhankelijk op van
buitenlandse systemen dat we zelfs afhankelijker zijn geworden dan voor onze
onafhankelijkheid.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten