Het is weer zo een week waarin ik niet zo goed waar ik over moet schrijven. Niet omdat er niets gebeurt. Juist omdat er zoveel gebeurt. Zoveel dat de moeite waard is om over te schrijven. Als eerste ben ik bijzonder geschokt door het nieuws dat een jong kind zelfmoord heeft gepleegd omdat ze op school werd gepest. Ik hoop nog steeds dat het niet waar is. Want als het echt zo is, dan is het bijzonder grimmig dat een leerling niet door een maar door twee leraren is gepest. Wat gruwelijk. Misselijk word ik ervan! Op dat moment had dit kind nergens om naartoe te gaan en hulp te vragen. De personen die erop moesten toezien dat zij veilig was, hebben de situatie juist onveiliger gemaakt.
Wat me nog meer verbaasde, was dat men, zijnde
een deel van het algemene publiek, ook nu weer manieren zocht om de schuld bij
het slachtoffer te leggen. Dat lezen, was voor mij echt een schok. Ik stel me
dan de ouders voor die treuren om het verlies van hun kind. Vervolgens word hen
dan verweten dat zij hun kind niet sterk genoeg opgevoed hebben. Absurd. Er
wordt niet gewezen naar de Onderwijsinspectie? Niet naar het
Opleidingssinstituut dat deze leraren heeft afgeleverd? Niet naar het
ministerie? Er zijn zoveel onderdelen van de onderwijsketen waar men heen zou
kunnen wijzen en toch kiezen sommigen ervoor het slachtoffer en de ouders te
veroordelen? Raar. Raar en absurd.
Toevallig heb ik recentelijk bij een
opleidingsinstituut moeten zijn om trainingen te verzorgen. Er was, door een
externe partij, een ruimte gehuurd op deze locatie. Het was geen hygienische
omgeving, zowel letterlijk als figuurlijk. In het voorbijgaan hoorde ik een docent op opgewekte toon, via de
telefoon, zeggen: “Je ben afgewese, hor! Ai, ja, je ben afgewese!”. Er was geen
greintje empathie te horen. Wel wat leedvermaak. Enkele dagen heb ik deze plek
en de studenten kunnen observeren. Ik weet nog dat ik dacht: “Is dit de
kweekvijver voor de Surinaamse leerkracht?! Is dit wat de jeugd vormt?!”. Weinig
wekten de indruk dat ze gemotiveerd, gepassioneerd of toegewijd waren te
starten aan hun missie om de toekomst van Suriname te vormen. Want dat is het.
Leraren vormen voor een groot deel onze kinderen. Maar wat als het bij de
vorming van deze leraren al misgaat?
Toevallig gebeurde er iets dat illustreerde hoe
dat dan in zijn werk gaat. Ik kwam met zware tassen aangelopen en moest in een
van de door het bedrijf gehuurde ruimtes zijn. Daar kon ik niet in omdat er een
bank voor was geschoven. Toen ik al kwam aanlopen, zei een van de dames
hardop:”Zo, meneer, u gaat een probleem hebben als u hier naarbinnen wilt. Want
ik zit hier.” Denkend dat het een grap was, lachte ik haar toe en bevestigde
dat ik inderdaad daar moest zijn. Terwijl ik zwetend daar stond met de zware
tassen bleef deze dame echt zitten. Ze bleef zitten en keek me uitdagend aan!
Ik wist me geen houding te geven omdat ze ouder was dan ik. Dat niet alleen,
mijn trainees stonden ook te kijken. Evenals enkele studenten van dit
instituut. Terwijl ik van binnen kookte, moest ik mijn woede binnenhouden en
het goede voorbeeld geven. Dus ging ik maar op zoek naar mijn contactpersoon en
liep weg, focussend op mijn ademhaling.
Uiteindelijk kon ik de ruimte binnen, helemaal
bezweet. Echter, pas nadat de zittende dame had besloten dat het toch wel enigszins
sociaal zou zijn om even op te staan zodat de deur kon worden geopend. Ik
bedacht me dat ik gewoon was ge-bully-d!!
En wel door iemand die schijnbaar een functie had op een instituut waar mensen
werden opgeleid tot leraar of lerares. Ik kon het bijna niet geloven. Het enige
dat mij staande heeft gehouden, was mijn geloof dat het zakken naar het niveau
van iemand die ‘nog niet daar is’ nooit helpt. En dat ik dit kon gebruiken, als
voorbeeld voor mijn trainees, om te illustreren wat het niet tonen van empathie
inhield. Er is nog veel meer gebeurt aldaar dat ik heb kunnen gebruiken als
voorbeeld voor hoe het niet hoort. Daar zal ik verder niet over uitwijden.
Ik vind namelijk dat deze mensen ook
slachtoffer zijn. Van ‘het systeem’, van ons systeem. De schuld leggen bij
slachtoffers is nooit goed.
Mijn punt is slechts dat wij moeilijk kunnen
verwachten dat zaken goed gaan wanneer de mensen, verantwoordelijk gesteld voor
deze zaken, uit een giftige kweekvijver komen. Dat geldt voor, helaas, voor
velen van ons. Wellicht beter maar te accepteren dat het nou eenmaal is zoals
het is. Lang hierover door emmeren heeft ook geen zin. Wetende dat de hand niet
in eigen boezem zal worden gestoken maar alleen maar gefocust zal worden op het
feit dat de goede naam te grabbel gegooid is. Dat is wat we altijd doen toch? Jammer
dat dit het gepeste kind, dat op zo een jonge leeftijd de dood als de uitweg
zag, niet terug brengt. Laten we daar ook even bij stilstaan wanneer we weer
gaan staken om meer loon te eisen omdat we ons werk zo goed doen...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten