Hoewel het mij elk jaar steeds misselijker maakt, letterlijk, ben ik wel blij met de terugkerende discussies omtrent Zwarte Piet.Van mij mag het net zo lang doorgaan tot deze belachelijke, en te lange tijd geaccepteerde, karikatuur van de donker gekleurde mens verdwijnt. Alleen het zien al van de zwart geverfde gezichten, de dikke rode lippen, de pruiken met kroeshaar en het zogenaamde Surinaamse accent doen mijn maag omdraaien. Ik kan me absoluut niet voorstellen dat er nog mensen zijn die dit zien en denken “Ja, dat is leuk!”. Er is geen donder aan!! Het was, en is, een jaarlijks terugkerend fenomeen dat de maanden november en december een soort vrijbrief gaven aan (sommige) Nederlanders om naar hartelust racistische grapjes te maken over het Surinaamse, verpakt in het concept van Zwarte Piet. Ook sommige kleurlingen die denken het ‘Europese schoonheidsideaal’ te benaderen, lijken in die maanden het idee te hebben dat zij er echt bij horen door hieraan mee te doen.
Het komt er eigenlijk op neer dat sommige mensen
te donker zijn om te ‘mogen’ genieten van het Sinterklaas-‘feest’ en dat zij
dikke vette pech hebben omdat hun, terechte, grieven niet serieus worden
genomen. Het doet mij terugdenken aan de structuren zoals deze zijn neergezet
ten tijde van de slavernij. Hoe vervelend velen van ons het vinden om dit te
horen, het is nou eenmaal zo. De huisslaven kijken neer op de veldslaven. De
contractarbeiders kijken neer op de slaven maar weer op naar de gekleurde elite
c.q. de huisslaven. De huisslaven kiezen de kant van de meesters want
degradatie naar het veld is beangstigend. De grieven van de veldslaven zijn dus
van oudsher ondergeschikt aan alles dat zich beter acht. Kijk maar naar hoe wij
met de afstammelingen van de weggelopen tot slaaf gemaakten omgaan. Kijk maar
naar hoe we omgaan met onze Inheemse bevolking waarover wij jarenlang hebben
moeten aanhoren dat ze lui, dom en alcoholistisch zijn. De verdeel en heers
politiek van het koloniale regime werpt nog steeds zijn vruchten af. Dat zien
we zowel in Nederland als in Suriname.
Ik kan wel begrip opbrengen voor hoe wij met
elkaar omgingen ten tijde van de slavernij. Want de straffen die ons bij
ongehoorzaamheid of tegenspraak te wachten stonden, waren niet mals. Dus als
Kodjo met de zweep kreeg, voelde men diep van binnen de pijn en toonde men een
masker van goedkeuring of onverschilligheid. Maar nu? Waarom zijn er zovelen
van ons die onze broeders en zusters die strijden tegen Zwarte Piet niet alleen
de steun ontzeggen maar ze zelfs en plein
public beschimpen? Het argument dat het hen niet raakt omdat zij zich niet
aangesproken voelen, “Zwarte Piet Je Stoort Me Niet” zegt men dan, is je
reinste onzin. Hoe weet ik dat? Omdat ik dat zelfde zei vroeger. Waarom deed ik
dat? Het was ons aangeleerd dat we ons moesten aanpassen naar de cultuur van de
Hollanders en daar hoorde af en toe ‘een flauw grapje’ bij. Al die jaren van
jezelf moed inpraten om een rechte rug te behouden en jezelf niet te laten kennen.
Totdat het besef komt dat het gewoon FOUT is en dat dit niet geaccepteerd hoeft
te worden. Gelukkig snappen steeds meer gekleurde EN witte mensen dit!
Deze hele discussie laat niet alleen de ingekerfde
structuren van de slavernij duidelijk zien. Het laat ook zien hoe, (on)bewust, racistisch
de Nederlandse samenleving kan zijn. Dat is de grootste reden dat ik blij ben.
De lelijke aap die racisme heet, komt uit de mouw. Ik heb, en met mij vele
andere zogenaamde bounties (leuke
bijnaam die bewijst dat ook in onze eigen kringen racisme en onderlinge
discriminatie spelen), al die jaren dat onderhuidse racisme doorstaan. Dat ging
van ‘complimenten’ zoals “Wat spreek jij goed Nederlands?” in een groep waarin
jij de enige gekleurde bent tot ontdekken dat men jou, als enige kleurling in
een wit managementteam, bewust een lager salaris geeft ondanks het feit dat je
ouder bent en meer ervaring hebt. “Oh, betalen wij jou minder? Dat was echt
niet bewust, hoor. We zullen het meteen rechttrekken.” Yeah, right!! Zowel in Nederland als Suriname spreekt men zich uit
tegen pesten. Dat soort pesterijtjes zijn wel geoorloofd wanneer het om een
gekleurde medemens gaat?
Wat ik nu heb opgemerkt, tussen al die vuile
regels door, is dat het eigenlijk niet meer over Zwarte Piet lijkt te gaan. Het
gaat over de witte overheerser, in deze vertegenwoordigd door vuilbekkende rechtse
extremisten, die merkt dat hij terrein verliest en dat het zwarte, dat hij
altijd onderdrukt en beschimpt heeft, wijzer wordt en een rechtmatige en
volwaardige plek opeist. Daarmee is
Zwarte Piet voor mij het symbool van Rechtse Witte Pijn geworden. Helaas
hebben daar ook flink wat donkerwitte Surinamers last van. Die maken zo een
nonsens dat het lijkt alsof zij die Rechtse Witte Pijn uitgevonden hebben. Ben
benieuwd wat ze gaan voelen wanneer ze ontdekken dat ook zij binnenshuis en achter
de schermen voor Zwarte Piet worden uitgemaakt. Fifty shades of black but none of
them is white!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten