Met grote ogen staarde ik naar mijn scherm. Ik keek naar een filmpje dat was gedeeld op social media. Terwijl mijn ogen steeds groter werden, vulde mijn hart zich met droefheid. In het filmpje zag ik een jongeman die over de brug liep. Even leek hij te twijfelen. Vervolgens draaide hij zich vastberaden om en sprong in een keer over de railing de Suriname rivier in. Ontzet bleef ik kijken naar het filmpje. Er waren meer details die me opvielen. De persoon die had gefilmd zat in een file. De betreffende auto en die ervoor reden stapvoets. Iemand had dus iets kunnen doen maar men koos ervoor in de auto te blijven zitten. En de filmer koos ervoor te blijven filmen. Op het moment van de sprong, stopte men direct men filmen. Je hoorde aan de reacties dat men was geschrokken. Daarom is het nog vreemder dat men het filmpje daarna doodleuk deelt op social media. Waarom? Zijn likes zo belangrijk? Zijn we allemaal journalisten geworden die vechten om de mooiste primeur te hebben?
Het enige wat mij bijbleef was de uitdrukking
op het gezicht van de jongeman die was gesprongen. Ondanks de slechte kwaliteit
van het filmpje, was duidelijk dat hij vol emoties zat. Waarom kan ik dat wel
zien en zagen de filmer en alle andere automobilisten slechts een goed verhaal
om te delen en hun populariteit te vergroten? Wat is er mis met zulke mensen?
Waarom hebben ze er niet bij stil gestaan dat hun stomme filmpje misschien de
manier is hoe de ouders van deze jongeman ontdekken wat hun zoon heeft gedaan?
We hebben momenteel te maken met een zelfmoordgolf onder jongeren, zo lijkt
het. En niemand houdt zich bezig met de oorzaak maar kijkt alleen naar de
symptomen en probeert op halfwassen wijze die te bestrijden. In onze
samenleving lijken sommigen zelfs de jongeren te veroordelen omdat ze zelfmoord
plegen. Zo werd er bericht dat een vijftienjarig meisje dat voor haar zieke
moeder moest zorgen, zichzelf van het leven had beroofd. Men sprak er schande van.
Hoe kan dat kind haar zieke moeder dat aandoen?!
Onze gemeenschap is klein. Dus vrij snel
ontdekt men dan dat de ‘zieke’ moeder een verslaafd persoon was die nooit thuis
was. Het vijftienjarige meisje kon geen kind zijn maar moest niet alleen het
hele huishouden draaien maar ook zorgen voor haar jongere broers en zusjes. Dat
is geen leven voor een kind. Het toont ook dat we falen. Niet alleen in hoe we
zaken bekijken maar ook hoe ze oppakken. De oorzaak blijft steeds ongemoeid.
Daar komt niemand aan. Allerlei gekke redenen worden er aangedragen. Demonen!
Boeken! Internet! Ja, die dingen zijn er ook maar die kunnen alleen maar
invloed hebben wanneer het al mis is.
Onze kleine gemeenschap zorgt er ook voor dat
men nog voordat de instanties, of de familie, het wisten er al duidelijkere
foto’s werden gedeeld van die jongen. Ik schrok. Want ik heb hem in de periode
van mijn werk in de hiv-preventie weleens gezien. Het was bij een instantie
waar ik ging lobbyen voor diensten voor de doelgroep waarmee ik werkte. Hij was
daar. Zei vriendelijk ‘Hallo’. Wilde een praatje maken, merkte ik. Maar ik was
te zenuwachtig voor het gesprek en hij had een vage blik in zijn ogen die mij
een beetje beangstigde. Daar voel ik mij nu rottig over. Misschien was ik wel
een van die mensen bij wie hij aansluiting zocht en weer nul op het rekest
kreeg? In ieder geval blijft het beeld van zijn resolute sprong spoken door
mijn hoofd.
Een dag later bleek er weer een voorval te
zijn geweest op de Bosjebrug. Nu was de jongen wel gered. Wat deed de held?
Zijn verhaal delen op social media inclusief een foto van de jongen. Waarom
niet gewoon het verhaal delen en de foto van jongen weglaten? En wat nog erger
is, is dat mensen alleen vanuit zichzelf kijken naar het verhaal en met
allerlei religieuze medicijnen strooien. Ik betwijfel sterk of een faith based aanpak hier geschikt voor is.
Dat is eigenlijk het laatste wat we moeten willen. Mensen die het al moeilijk
hebben, verdienen het niet om nog meer beperkende regels opgelegd te krijgen of
te horen dat ze een zonde hebben begaan. Hen verwijten dat ze de heer niet
kennen, is ook misplaatst op dat moment. Laat ze eerst genezen op medisch en
psychisch vlak, met behulp van daarvoor opgeleide professionals die hun eigen
overtuigingen achterwege kunnen laten. Probeer ze daarna maar te bekeren indien
dat zo nodig moet. Jeugdproblematiek bestrijden met religie is voor mij
hetzelfde als een suikerpatient chocoladetaart met cola voorschrijven.
Wat ik nog erger vind, is dat deze jongeren
zwak of ‘vriendje’ genoemd worden. Volgens mij is het juist die denkwijze die
ervoor heeft gezorgd dat we een groep jongeren hebben die liever uit het leven
stapt dan keer op keer geen luisterend oor te vinden. Het is al vaker door mij
en anderen gezegd, blijkbaar tegen dovemansoren: we doen iets verkeerd in hoe
we met onze jongeren omgaan, zowel de jongens als de meisjes! Zo langzamerhand
begin ik wel de hoop te verliezen. We zijn een land dat haar toekomst,
letterlijk en figuurlijk, vernielt met onze woorden, daden en gedachten.
Vervolgens schuiven we het af op Satan of demonen. De dag dat we de
verantwoordelijkheid nemen voor onze misstappen is dus nog lang niet in zicht.
Ik vraag me af hoeveel jongeren er nog van de
brug moeten springen alvorens we deze suicide-proof
maken middels hangnetten. Dat “No Dyompo Yepi De”-bord werkt blijkbaar vooral
op onze lachspieren...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten