Laatst had ik een bijzonder kort maar interessant gesprek met iemand. Op social media had deze persoon een filmpje van hem en zijn hondje gedeeld waarin hij het dier liefkozend ‘My Girl’noemt. Ik zag iets uitsteken onder de buik van het hondje. Dus ik vroeg hem waarom hij continu sprak over een zij terwijl er duidelijk een piemeltje te zien was. Lachend antwoordde hij dat het geen piemel was maar een onderdeel van de schaamlippen van het hondje, Sally. “Heb je echt je hondje Sally genoemd? Zeker omdat ze in plaats van een piemel ook een vergrote clitoris heeft?!”, grapte ik.
Hij bleek het hondje echt naar de bekende
cabaratier genoemd te hebben. “Weet je”, zei ik, “ik vind die Sally echt top.
Gewoon out in the open en haar leven
leiden zonder zich druk te maken om wat mensen van haar vinden. Die shows,
reclamespotjes en optredens op de Saoena-markt waar duidelijk te merken was dat
de gemeenschap haar echt wel omarmd had. Ik bewonder haar wel.” Daar reageerde
mijn kennis milder op. Zijn antwoord: “Nee, ik vond hem mooier als een man.
Echt, hij was zo knap maar als hij nu zo erbij wil lopen, moet hij weten.” Ik
corrigeerde hem. Het was een zij, niet een hij.
Toch bleef hij voet bij stuk houden. Zelfs
toen ik aangaf dat als ik op een dag had besloten dat hij op een ooievaar leek
ik hem maar ooievaar zou noemen, bracht hem dat niet van zijn stuk. Sally was
voor hem een hij, punt! Het zette mij wel aan het denken. Eerder die week had
iemand ook op social media aangegeven dat hij het verschrikkelijk vond dat
kolonel Slijngard bij een van de persconferenties had gezegd dat mannen niet
zwanger konden worden en dat dus ook niet als excuus moesten gebruiken om na de
avondklok hun aanwezigheid op straat te rechtvaardigen.
Dat vond ik zelf op dat moment spijkers op
laag water zoeken. “Ain’t nobody got time
for that, corona is here!”, dacht ik. Na wat te zijn afgekoeld, moest ik
hem wel gelijk geven. Net zoals dat armoede nooit een rechtvaardiging is om te
gaan stelen, is een crisis ook nooit een rechtvaardiging om mensen niet langer
te respecteren in hun waardigheid. Juist nu moeten we ervoor waken dat een
ieder gerespecteerd zal worden in zijn of haar bestaan. Ongeacht onze
persoonlijke mening hierover. Die mening kunnen we beter op ons eigen leven
toepassen en anderen vooral hun eigen keuzes laten maken. Toch bleef er een
vraag, waar ik eerder mee heb geworsteld, bij mij hangen.
Een vrouw die de transitie maakt naar een man
maar wel de baarmoeder behoudt. Hoe moeten wij dat zien? Ik moet zeggen dat ik
dit gewoon vraag uit nieuwsgierigheid. Wanneer Carla naar mij toe komt en zegt
dat zij voortaan als een man door het leven gaat, heb ik daar geen moeite mee. Misschien
zou ik het zelfs wel spannend vinden om een keer op onderzoek te gaan met Carlo.
Laten we het erop houden dat het mijn natuurlijke nieuwsgierigheid en obsessie
met de grens tussen het mannelijke en het vrouwelijke is. Gezien het feit dat
ik mij niet heb gebonden aan een leer die zulke zaken verbiedt, voel ik mij
daar ook niet schuldig over en heb ik dus absoluut geen reden om
transgenderpersonen te gaan bashen om
te overcompenseren. Jup, dat was een kleine sneer voor wie de schoen past.
De reden waarom het onderwerp transpersonen
mij deze week heeft bezig gehouden, heeft ermee te maken dat ik vanuit
verschillende invalshoeken naar de huidige COVID-19 pandemie probeer te kijken.
Zelf ga ik regelmatig in meditatie om contact te maken met mijn bron en volg
ik, naast mainstream nieuwssites, ook
de berichtgeving vanuit spirituele hoek. Of bekeken vanuit de tribale visie of
de visie van oudere culturen dan de Westerse.
En daarin wordt gesteld dat dit een periode is van transitie. Het is al
vaker aangegeven door elders van
verschillende tribale volkeren over de hele wereld.
Het wordt door sommigen ook gezien als een
manier waarop Moeder Aarde zich ontdoet van het virus dat wij mensen voor haar
zijn. Er zijn zelfs theorieen dat dit allemaal onderdeel is van een galactische
orde die de Aardse mensheid wil helpen de overstap, of de transitie, naar een
andere manier van leven te maken. Een manier met meer compassie en respect voor
het leven an sich. Zweverig maar mooi
vind ik dat. Het geeft mij, helaas?, net iets meer hoop dan de angstige
pogingen van de gevestigde orde om te redden wat er te redden valt van ons globale, consumptiegerichte, kapitalistische systeem.
Nee, we kunnen veel beter onze ogen openen en accepteren dat we allemaal
transpersonen zijn op dit moment.
Het gaat dan niet voor iedereen om een
transitie naar het gewenste geslacht. Hoewel.. als dat nodig is om iemand naar
een hoger niveau te doen evolueren, dan moet dat het maar zijn. Deze situatie
zal ons dwingen te evolueren. Laten we ervoor zorgen dat we vooruit gaan in
plaats van te devolueren richting
atavisme. Let us transform in peace!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten