Alleen thuis blijven, heb ik nooit ervaren als een probleem. Wanneer het een verplichting is, vind ik het een andere zaak. De COVID-19 situatie begint dus haar tol te eisen. De muren komen op me af! Naar buiten gaan, om boodschappen te doen, is zowaar een hele gebeurtenis. Het maakt me zo blij even van de ketting te mogen om rond te lopen. Als ik een staart had, zou ik kwispelen en rondspringen van geluk. Maar helaas, zo plezierig is het halen van boodschappen helemaal niet meer! Wat is er nou leuk aan om te vechten tegen een groot monster. Jaja, ik heb het over het monster dat Prijsopdrijving heet.
Prijsopdrijving is een gevaarlijk beest, een
niet zo mythische draak. Het bezit de geest van een kleine groep mensen en
houdt daarmee het gros van de samenleving in zijn greep. Ver weg van gezonde
voedingsmiddelen. Het dwingt ze om een slaaf te worden van goedkope vossen in
schaapskleren zoals suiker en witte rijst. Het laat lokale producten even duur,
soms zelfs duurder!, worden dan geimporteerde producten. Het kan er zelfs voor
zorgen dat mensen hun verstand verliezen. Althans, dat denk ik. Laatst stond ik
zelf in de supermarkt te kijken naar de
prijs van een artikel. Die was zo absurd dat ik keihard begon te lachen, het
artikel terug heb geplaatst en ben weggelopen. Van een afstand moet het eruit
hebben gezien alsof ik spontaan een tik van Lotje moet hebben gekregen.
Het halen van boodschappen is een echte
queeste geworden. Een waar avontuur waarbij je helaas geen reisgenoten mag
hebben tenzij ze op 2 meter afstand van je blijven. Althans, indien zij daar
zin in hebben. Dat Lespeki Tan Faraweh
is namelijk slechts voor een kleine groep een serieuze maatregel. Er is
duidelijk nog een ander monster dat loert in de straten van Paramaribo. Dat
monster heet Selectieve Toepassing. Deze is wel een machtige en heeft zich in
de hele Surinaamse samenleving verankerd. Selectieve Toepassing laat zijn
lelijke kop zien bij elke wet en elk gebed in Suriname.
Volgens mij zijn beide monsters gewoon
handlanger van die biologische robotheks die ze Corona noemen. Ja, ze is een
oude heks. Ze is namelijk zeker al een paar eeuwen oud, misschien wel milennia.
Ze weet zichzelf steeds weer aan te passen. Ik denk dat ze keihard lacht om een
vrij jonge groep, de Betwetenschappers, die haar linkt aan technologie. Die
gaan zelfs zover dat ze allerlei zendmasten vernietigen, tot grote blijdschap
van Corona. “Laat ze maar hun eigen en snelste manier van communicatie
vernietigen. Alsof ze nog weten hoe dat werkt met de tamtam of met
rooksignalen..”, hoor ik haar denken.
Weet je wie de grote afwezige is? De oude
tovenaar Goed Fatsoen. Die mis ik echt in dit hele verhaal. Als Goed Fatsoen
nog in leven was, zouden zaken heel anders lopen. Dan zouden voorbeeldfiguren
het goede voorbeeld geven. Burgers zouden elkaars leven respecteren.
Politie-agenten zouden normaal communiceren met burgers. Die zouden dan op hun
beurt normaal antwoord geven op vragen. Goed Fatsoen zou er ook voor zorgen dat
de overheid haar afspraken nakomt. Want
wanneer zij met veel bombarie aankondigen een persconferentie te houden, dan
zorgt Goed Fatsoen ervoor dat deze doorgaat.
Goed Fatsoen zou er ook voor zorgen dat er met
net zoveel bombarie wijzigingen zouden worden doorgegegeven en niet dat mensen
moeten raden wat er nou precies gaat gebeuren. Weet je waar Goed Fatsoen ook
voor zou zorgen? Dat politiek nooit en te nimmer een obstakel zou mogen zijn in
het aansturen van een land in tijden van crisis. Dat ons ego ons nooit in de weg
zou staan. Dat een virus geen middel zou worden om te misbruiken in een
machtsstrijd. Dat men de pers niet betiteld als Nyunsu Maskita (wat een sneer
was dat!). Dat de pers onpartijdig en objectief is (dat is helaas bij een te
groot aantal niet zo).
Maar, ach en wee, Goed Fatsoen is hetzelfde
lot beschoren als zijn broertje Verkeers Fatsoen. Beiden zijn zij gruwelijk
vermoord door de enige echte en ware God die er in Suriname gediend wordt. Hoe
die heet? Yuwesdolleh!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten