Afgelopen week is de avondklok ingegaan. Voor
velen was het de eerste keer dat zij dit meemaakten in Suriname. Voor mij de
tweede keer. In de jaren tachtig woonde ik nog hier. Hoewel mijn herinneringen
aan die periode vrij gefragmenteerd zijn, omdat ik best jong was, weet ik nog
dat het vrij angstig was. Echter heb ik nooit een moment het gevoel gehad dat
wij nu weer richting de jaren tachtig gaan. Daarom was ik ook wel verbaasd dat
sommigen bij de eerste berichten al meteen daar vanuit gingen. Er werden zelfs politieke
statements over gemaakt. Goedkope inkoppertjes vond ik dat, inspelend op een
angst die bij veel mensen nog speelt.
Wat er als een paal boven water staat, is het
feit dat de hele wereld in de ban is van COVID-19. Opvallend is de burgerlijke
ongehoorzaamheid, zoals we dat noemen. Ik vind het twee verschrikkelijke
woorden maar dat kan misschien wel liggen aan mijn ‘niet-Surinaamse’ opvoeding.
Gehoorzaam ben ik altijd wel geweest maar pas nadat ik de noodzaak ervan
snapte. De noodzaak snappen, geeft ook niet altijd directe aanleiding
gehoorzaam te zijn. Bijvoorbeeld: in dit geval gaat het mij persoonlijk vooral
om de kans het virus op anderen over te brengen die er minder goed tegen
bestand zijn. Voor zwakkeren kan het zelfs dodelijk zijn. De eerste analyses
hebben bijvoorbeeld al laten zien dat dit vooral mensen met overgewicht treft.
Ook de ouden van dagen zijn een risicogroep. Zoiets wil ik niet op mijn geweten
hebben, dus is ondergetekende al sinds dertien maart, op advies van de huisarts,
in thuisquarantaine.
Makkelijk is het niet. En wat het nog
moeilijker maakte, waren alle berichten die ik binnenkreeg. Iedereen had wel
een mening over deze ziekte. Sommige belachelijker dan de andere. Rustig
probeerde ik mensen uit te leggen dat dit niet het moment was om mij te
vertellen dat ik thee moest drinken van zeven teentjes knoflook. Of dat ik mij
geen zorgen moest maken omdat het virus zwarte mensen niet zou pakken. Ik
vertelde ze dat het een onbekend virus was en dat zij, in plaats van druk bezig
te zijn met de meest aparte complottheorieen, beter konden uitzoeken of hun
familie veilig was. Dat het virus in Afrika weinig voet aan de grond kreeg
omdat men daar, na ebola, een stuk scherper en zorgvuldiger was met controles
op internationale luchthavens.
Wat me verder opviel, was dat deze
samenzweringstheorieen bijzonder populair waren bij zwarte mensen. Zowel uit
Nederland als Suriname werden deze filmpjes gretig gedeeld. Een paar dagen
bleef ik me afvragen hoe dat toch kwam. Conspiracy
theories werden net zo gretig gedeeld als ware het pornografische filmpjes.
Dat we seksualiteit spannend vinden, kan ik snappen. Ik hoop trouwens wel dat
er inmiddels mensen zijn opgepakt die het filmpje van een jongeman, die zich
liet bevredigen door twee kleuters, schaamteloos hebben gedeeld op social
media. Ik vind dat daar eigenlijk fikse consequenties voor moeten gelden. Goed,
dat terzijde. De conspiracies, daar
hadden we het over. Na dagen uitdenken wat het nou zo populair maakte onder de
gekleurde mens kwam ik tot een theorie.
Ik bedacht dat wij natuurlijk nooit ‘de witte
man’ vertrouwd hebben! Dat sinds vroeger wij al erg op onze hoede waren voor
alles wat uit zijn mond kwam en daarom ook onze eigen weg kozen. Het delen van
de conspiracy theories is het nieuwe
zingen van negro spirituals waarin,
in cryptische boodschappen, de weg naar vrijheid werd verteld. Waar we vroeger
zongen dat ‘Adyen masra Jantjie e kiri
suma pikin’, zenden we elkaar nu soortgelijke berichten om elkaar te
waarschuwen voor de gekkigheden van ‘masra’.
Dat de meeste van deze theorieen ook uit witte breinen komen, is in deze
ondergeschikt. Net als vroeger was de persoon die zich uitsprak tegen het
systeem, ten voordele van ons, een van de goeien. Misschien is dat ook een
motivatie? Als Kees zich uitspreekt over iets dat van ‘zijn mensen’ komt, zal
hij wel gelijk hebben, denken we misschien. Of dit klopt, weet ik natuurlijk
niet. Ik ben geen antropoloog of historicus maar heb slechts een bijzondere
interesse voor gedragingen van de mens van toen, nu en in de toekomst.
Dit wil trouwens niet zeggen dat ik helemaal
niets geloof van deze theorieen. De hele pharmaceutische industrie is,
bijvoorbeeld, in mijn ogen een money
making scheme. Ziektekostenverzekeringen zijn gewoon een manier om geld in
het laatje te krijgen. Door angst te creeren, en op te blazen, worden we
gemotiveerd mee te doen. Geld verdienen, doen we door mensen niet direct te
genezen maar ze langer ziek te houden. Langer ziek, langer gebruik van medicijnen:
katjing! Meki nyang op globaal niveau. Soms denk ik zelfs dat het erop lijkt
dat men bepaalde groepen, zoals ouderen en mensen met overgewicht, wil ruimen
omdat ze minder productief zijn. Realistisch? Hopelijk niet!
Ook al denk ik dit alles, blijf ik toch netjes in mijn huis. Zelfs op basis van een griepsymptoom waar ik normaal bijna tot geen aandacht aan zou schenken. Ik wil ook iedereen aansporen dit te doen. Ooit las ik ergens dat toen er in Europa electrische straatverlichting werd geintroduceerd men dezelfde ideetjes erover had zoals men nu heeft bij 5G en het COVID-19 virus. Ook dat werd gezien als een middel om de bevolking onder controle te krijgen. Achteraf was er niets aan de hand. Of dit zo is bij COVID-19 weten we niet. Dus nogmaals, blijf thuis!! Better safe than sorry....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten