Kinderarbeid. We denken er allemaal negatief over. We spreken er schande van dat we kinderen hier op straat hebben die knippa’s verkopen om hun familie te helpen om in het onderhoud te kunnen voorzien. Iets doen om deze kinderen van de straat te halen, doen we echter niet. Toevallig kwam ik, tijdens het surfen op het internet, een interview tegen waarin de president van Bolivia vertelde waarom in zijn land kinderarbeid is gelegaliseerd. Naar zijn mening worden kinderen en jongeren die al op jonge leeftijd werken, later volwassenen die betere keuzes maken en een groter verantwoordelijkheidsgevoel hebben. Hij heeft het dan niet over straathosselaars overigens!
Werkende kinderen leveren niet alleen een
bijdrage aan het verbeteren van het welzijn en de welvaart van hun gezin, en
dus henzelf, maar leren ook met geld omgaan. Zelf kon ik niet wachten tot ik
veertien was geworden. Op mijn dertiende had ik al afspraken gemaakt met een
vriend van me die op die leeftijd al werkte, stiekem. Omdat ik niet wilde dat
mijn moeder en ik in de problemen raakten, heb ik dus echt gewacht met de start.
De week na mijn veertiende verjaardag begon ik aan mijn weekendjob. Bij een
bakkerij. Daar waste ik van acht uur in de ochtend tot vier uur in de middag de
kratten waarin het brood vervoerd werd.
Leuk was het niet. De bakker en de andere, Hollandse
en buitenlandse, medewerkers waren
racistisch en bevooroordeeld. Daar leerde ik bijvoorbeeld dat niet-Creoolse
Surinamers gerust met een ‘bakra’ meelachen wanneer deze neerbuigend en
negatief praten over Creoolse Surinamers. Ik heb in die periode ook geleerd dat
andere allochtonen eerder een ‘verbond’ sluiten met Creoolse Surinamers. En ik
heb voor het eerst iemand gehad, een Spaanse vrouw, die me vroeg wat mijn
geaardheid was. Ze had het gevraagd aan die vriend van mij en toen hij geen
antwoord gaf, was ze toch maar zelf naar mij gekomen. Toen ik haar niet
begrijpend aankeek, zei ze alleen maar dat ik er nog wel achter zou komen en
dat ik moest onthouden dat er, ‘no matter what’, niets mis met mij was.
Mijn zaterdagbaantje zorgde ervoor dat ik anders
leerde eten. We kregen er namelijk vers gebakken brood met heerlijk broodbeleg.
Vleeswaren waar ik toen nog nooit van had gehoord, zoals fricandeau. Op die
leeftijd leerde ik al ‘to choose my battles’.
Die baan had ik nodig. Want juist bij die racisten kon ik terecht voor
een job. Hun eigen kinderen zouden ze pas op oudere leeftijd daar laten werken
maar ik was toch dat domme zwarte jongetje. Ik lachte ze altijd uit. Net zoals
als zij mij uitlachten, om voor hun geldige redenen. Maar elke zaterdag na het
in ontvangst nemen van mijn vergoeding, kocht ik wat lekkers voor mij en mijn
moeder.
Ze heeft nooit geweten wat ik daar heb moeten
doorstaan. Ik verwende haar alleen met het lekkere versgebakken brood dat ik
mee mocht nemen en vergrootte daarmee ook haar culiniare palet. Zo werd tijgerbrood
onze favoriet omdat het een krokante korst had en zacht van binnen was. Net een
Surinaams puntje maar dan in sneetjes. Maar we herkenden, destijds, Suriname in
alles wat we zagen!
Vanaf dat moment kocht ik ook zelf kleren.
Daar spaarde ik dan voor. Het was een manier om mezelf te onttrekken aan de
smaak van mijn moeder en mijn eigen keuzes, wat betreft mijn uiterlijk, te
maken. Maar ook om die zorg van haar weg
te nemen. Als het van de wet had gemogen, was ik eerder gaan werken. Het is
vanaf die leeftijd dat ik begon na te denken over wat het concept van vrijheid
nou echt inhield als ik niet eens uit mijn eigen vrije wil kon gaan werken. In
dit geval alleen op de zaterdag zodat mijn school niet in het gedrang kwam. Dat
is wat ze in Bolivia goed in acht hebben genomen.
Kinderen die overdag werken, kunnen in de
avond naar school. Onderwijs wordt er op allerlei manieren gefaciliteerd zodat
iedereen wijzer van kan worden. Of Suriname zoiets zou kunnen, weet ik niet. We
zitten hier nog vast in de gedachte dat zwangere tienermeisjes geweerd moeten worden
van school omdat hun aanwezigheid stimulerend zou zijn. Lekker bevorderlijk en eenzijdig
oplossingsgericht!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten