ROL (De Ware Tijd, 07-09-2019)

Met lichte, maar toch hoorbare, spot vroeg hij waarom ik aan tafel bij ‘de vrouwen’ zat. Het jaar was toch echt 2019?, dacht ik bij mezelf. We waren ook niet in een land waar er een strikte scheiding van de sexes was en ik was met mijn eigen mensen. Ik speelde een kaartspel met wat vriendinnen. De man die de vraag stelde was een toevallige bezoeker. Terwijl ik mijn focus op het spel hield, ging de bezoekende stoorzender verder met zijn onderzoek naar mijn inzicht in traditionele genderrolllen. “Of gun je ‘ze’ ook een pleziertje?” Ik antwoordde dat ik niet van die generatie was die geloofde in specifieke mannen en vrouwen taken. “Mijn vrouwelijke kant erken en respecteer ik.” Even droop hij af maar kwam weer terug om vervolgens dichter bij mij te komen staan. Hij complimenteerde mij om mijn inzicht in het kaartspel en poogde weer een gesprek aan te knopen.

Wilde deze bezoeker eigenlijk iets anders weten dan de reden waarom ik aan de tafel bij de vrouwen zat? Mijn neef, die ook meespeelde, werd niet ondervraagd. Toen er vervolgens in mijn bovenarm werd geknepen, om te voelen aan mijn biceps, kon ik alleen maar denken “Mensen plagen, kusjes vragen!”. Of het echt zo was, boeide niet omdat ik geen interesse had. Misschien probeerde hij mij gewoon uit de tent, of kast, te lokken? Waarom bij een eerste ontmoeting meteen willen praten over iemands seksuele voorkeuren? Wat is de meerwaarde ervan? Waarom zou men uberhaupt het ijs willen breken door te praten over seks? Waarom niet vragen naar mijn werk? Er zijn zat onderwerpen die ons allemaal raken. Dreigende bosbranden? Vervuilde zeeen? Troep in de ruimte? Allemaal niet boeiend genoeg?!

Het hele gebeuren hield mij nog een aantal dagen bezig. Meer vanwege de denigrerende ondertoon richting ‘de vrouw’. Iets dat ik vaker heb gemerkt in Suriname. Altijd vraag ik mezelf af wat deze mannen ervan zouden vinden als hun schoonzoon zo zou praten tegen of over hun dochter. Natuurlijk is het cultuurgebonden maar anno 2019 zouden we toch beter moeten weten? Hoewel, als ik kijk naar hoever we het als soort hebben laten komen met de natuur dan zou ik niet zo verbaast mogen zijn. Welke soort vernietigd nou de plaats waar het zijn of haar leven aan heeft te danken? Welke soort vernietigd nou de sexe waar het zijn leven aan heeft te danken? Mankind dus! Zeker niet humankind.

Genderpositief spreken, geldt hier niet omdat het mijn persoonlijke mening is dat mannen een zooitje van de wereld hebben gemaakt. Mijn inziens door hun vrouwelijke kant te elimineren ten gunste van het patriarchaat en bijbehorende machtlust. Ze hebben het wel goed aangepakt. Zo goed zelfs, dat ook vrouwen meewerken aan het in stand houden van de machtspositie van de man. Tot die conclusie kwam ik toen ik mezelf afvroeg: “Waarom zijn sommige mannen zo ‘vrouwonvriendelijk’ terwijl ze allemaal door vrouwen zijn opgevoed?” Het heeft mij even kritisch doen kijken naar uitingen van vrouwen om mij heen en op social media. Wat ik zag, was dat vrouwen, in plaats van Oostindisch doof, ‘Oostindisch geemancipeerd’ willen zijn. Daarmee bedoel ik dat ze, wanneer het hen uitkomt, gelijkwaardig willen zijn.

Die conclusie trok ik naar aanleiding van een discussie op social media waarin men bepleitte dat mannen sieraden moesten kopen voor hun vrouw en dat de grootte van de ring bepalend was voor de liefde van die man. Zelf vind ik het op materiele waarde inschatten van gevoelens met daaraan gekoppeld acties binnen de relaties, zij het sexueel en/of huishoudelijk, een verdekte vorm van prostitutie. Daar wil ik bij zeggen dat ik er niets op tegen heb wanneer iemand uit vrije wil aan sekswerk doet. Het is gewoon zorgen voor brood op de plank. Een wip bij de personen (m/v) van plezier is voordeliger voor de mannen die brood op de plank brengen bij een vrouw die alleen ontvankelijk is wanneer het brood diamantjes van een specifiek formaat bevat. Dan snap ik ook wel waarom sommige mannen hun heil buiten de deur zoeken. Echter, vind ik nog steeds dat wanneer men ontevreden is in een relatie men moet proberen dit te herstellen of eruit te stappen in plaats van ‘vreemd te gaan’. Denk aan de impact op kinderen!

Erkennend dat opvoeding, nu nog, voor velen een vrouwentaak is, vraag ik de vrouwen: “Wanneer is het genoeg geweest? Wanneer mogen zonen verdriet hebben zonder meiti’s te zijn? Wanneer gaan we echt  voor  emancipatie en voeden wij onze zonen zodanig op dat zij nog meer respect krijgen voor vrouwen? Dat zij bovenal ook het vrouwelijke in zichzelf gaan respecteren. De wereld is heel erg aan het veranderen. Zelfs de Dalai Lama zegt ‘The future is female’. Die toekomst geven wij zelf vorm middels de opvoeding van onze kinderen! Laten we vooruitstrevend zijn, noh!