Gezellig dachten we. Lekker lunchen op Nieuwjaarsdag. Vol goede moed reden we naar onze favoriete plek in de stad waar ze heerlijke dimsum gerechten serveren. Daar aangekomen, bleken we niet de enige te zijn die op dit leuke idee waren gekomen. Stampvol was het. Lichtelijk teleurgesteld togen we naar ons plan B, een restaurant waar het eten subliem is en de bediening zeer vriendelijk. Ook daar bleken we niet origineel te zijn want bijna elke tafel was gereserveerd. Maar het geluk was aan onze zijde. Er was net een tafel voor twee vrij gekomen!
We werden van tevoren gewaarschuwd dat er wel
een lange wachttijd voor het eten was maar dat namen we voor lief. Hongerig
maar enthousiast namen we plaats. Met mijn horeca-oog had ik ingeschat dat we
zeker anderhalf uur zouden wachten op onze gerechten. Netjes vroegen we of het
toch mogelijk was of we de kleine gerechten eerst konden krijgen. Vrij snel
kregen we onze snacks geserveerd zodat we onze grootste honger konden stillen.
We zaten daarna rustig te babbelen en de
activiteit in het restaurant te observeren. Ik vind het zelf altijd interessant
om te kijken naar de dynamiek van mensen in groepen en hun beweging. Sommige
dingen zijn te voorspellen. Iedereen die werkt in de horeca kan beamen dat men
na een tijd een meester wordt in het lezen van gasten. Guest reading is ook echt een vaardigheid die men dient te
beheersen in de horeca. Zo kan het gedrag van de gast direct het gedrag van het
personeel bepalen. Gast lacht, personeel lacht. Gast lacht niet, personeel ook
niet. Gast beleefd, personeel beleefd. Gast onbeschoft, personeel nog steeds
beleefd maar..... dan wordt het gevaarlijk!
Toen ik jaren geleden, in Nederland, voor het
eerst begon in de horeca heb ik iets meegemaakt dat mij is bijgebleven. Ik
betrapte een, voor mij, nieuwe collega die een gast een extraatje wilde
bezorgen. Het viel me al op dat hij uitgebreid en zeer grondig in zijn neus
peuterde. Ontsteld zag ik dat hij dat in de koffie gooide. “Ga je een grap
uithalen met je vrienden ofzo?”, vroeg ik hoopvol. “Nee, man. Dat is voor die bitch aan tafel 4!” Ze bleek onbeschoft
te zijn geweest en hij had zich voor het oog van haar en de andere gasten
netjes gedragen en zijn woede verborgen.
Gelukkig heb ik dat kunnen voorkomen door de
kop koffie weg te gooien, zelf een nieuwe voor haar te maken en tegen hem te
zeggen dat ik die tafel wel verder zou helpen. Toch moet ik zeggen dat restaurantgasten
het soms wel verdienen exact te krijgen waar ze om vragen. Ook tijdens de
Nieuwjaarslunch zag ik weer een paar gasten die in dat rijtje pasten. Het is
wel bijzonder om als laatste gezelfschap in een overvol restaurant te komen en als
eerste te gaan klagen. “We wachten al een half uur op ons eten..!” Bijna
schreeuwde ik “Je zeurt!!!! Iedereen wacht nu al een uur, heb geduld, het is
gewoon druk!”. Maar we bleven netjes en keken slechts toe terwijl ik in mijn
hoofd mijn column al vorm begon te geven.
Het is me vaker opgevallen hoe asociaal en
arrogant gasten soms kunnen zijn in de (Surinaamse) horeca. Het zijn vervolgens
dezelfde gasten die gaan klagen over de onvriendelijkheid van het personeel.
Maar zelf zou ik ook niet lachen als ik voor een minimum loon moest werken (dat
ook nog deels betaald werd uit de fooien die ik binnenhaalde terwijl dat een
extraatje behoort te zijn!) en altijd met te weinig collega’s een stampvol
restaurant moest bedienen. Dan zou ik inderdaad ook bullebakjes uit mijn neus
in het eten en drinken van gasten willen proppen wanneer zij zich als klap op
de vuurpijl ook nog eens asociaal gedragen.
Eigenlijk mogen we dus heel blij zijn dat het
horecapersoneel in Suriname zich, ondanks onbeschofte gasten, niet verlaagd tot
dat niveau en dat van mijn ex-collega in Nederland.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten