Wat een tijd om in te leven. De hele wereld in de greep van COVID-19. Elke avond lig ik in mijn bed te hopen dat ik de volgende dag wakker word en het allemaal een nachtmerrie of een hele goede science-fiction bleek. Dat hoop ik nog steeds. Deze column schrijf ik op de dag dat bekend werd dat het aantal positieve gevallen op zeven stond. En enkele uren later acht personen telde. Vreemd genoeg heb ik die avond erg goed geslapen, in tegenstelling tot de eerste dagen nadat bekend was gemaakt dat het virus ons land ook had bereikt.
Sindsdien kijk ik elke dag braaf naar de
updates. Moet zeggen dat het me
ontzettend irriteert dat er gezegd wordt dat deze personferenties om vier uur
in de middag beginnen maar dat deze steevast flink wat later van start gaan. Dat
stelt mij niet gerust. Hoe gaat men op tijd actie kunnen ondernemen als op tijd
beginnen al lastig is? Misschien een beetje vergezocht, maar ik vind wel dat
men in een voorbeeldfunctie niets aan het toeval mag overlaten. Die
persconferenties bekijk ik nog wel omdat ik op de hoogte wil blijven.
Mijn angsten nemen ze niet weg. Die angst heb
ik niet zozeer vanwege het virus. Die zou ik wel moeten hebben omdat ik, in
theorie, een diabeet ben. Mijn strakke regime van sporten en dieten, wel met de
nodige en geplande zondige snoepmomenten, zorgt ervoor dat ik mijn
bloedsuikerspiegel zonder medicatie onder controle hou maar ik weet nog steeds
niet of ik mezelf echt nog tot die groep moet rekenen. Ben ik nog steeds extra
in gevaar of niet? Dat even terzijde.
Mijn angst komt door het gedrag van mensen in
het algemeen. Waar wij eigenlijk zouden moeten samenwerken, zijn wij elkaar aan
het tegenwerken. Veel Surinamers illustreren bijzonder goed dat alleen het
recht, en dus de belangen, van de sterksten geldt en dat materialisme boven
alles staat. Dat is best een prestatie maar of we daar trots op moeten zijn,
weet ik niet. Wat ik ook zie, is dat ons eeuwenoude patroon van selectieve
toepassing van regels onze grootste vijand is. Gevoelsmatig denk ik wel dat wij
deze pandemie zullen overleven met wat lichte kleerscheuren maar bijna zou ik
willen dat dit funest zou zijn. We zullen namelijk vervallen in een aantal
denkwijzes en patronen zoals dat we gezegend zijn, dat God ons heeft geholpen
en dat we het dus kunnen blijven doen zoals we het altijd gedaan hebben.
Echter, dit soort pandemieën zijn onderdeel
van een patroon en we zullen er dus over een tijdje weer mee te maken krijgen.
Wellicht wat erger, misschien milder, maar komen zal het. Hoe gaan we er dan
mee op? Want dan is onze bevolking een stuk groter en dit kleine beetje wat we
al hebben, kunnen we nauwelijks onder controle houden. Die opstandigheid geldt
vreemdgenoeg voor alle lagen van de bevolking. De minder vermogende klasse die
altijd in overlevingsmodus is, ziet er misschien niet zoveel heil in om er
alles aan te doen om een bepaalde situatie te overleven en maakt er maar het
beste van. De vermogende klasse die veel te verliezen heeft, lijkt zich toch
niet te willen buigen voor een overheid waar zij op neer kijken en doet ook het
eigen ding. Ondertussen zijn alle besmettingen tot nu toe te herleiden naar die
bovenste laag van de bevolking, de rest van de mensen nog minder de ernst van
de situatie te doen inzien. Waarom binnen blijven als het toch alleen die
mensen kan treffen die gereisd hebben?
Een ander fenomeen dat ons nu in de kont zal
bijten, is het tekort aan goede woningen in combinatie met een gebrekkige
gezinsstructuur. Soms, of vaker, wonen er meerdere generaties in een niet al te
ruim huis. Er zijn zelfs delen van onze stad waar men bij elkaar woont in
houten bouwsels als ware het een soort mini-favela’s. Dicht bij elkaar en
zonder al te goede sanitaire voorzieningen. Omdat veel van ons leven zich
‘buiten’ afspeelt, hebben we dat nooit als een bijzonder probleem ervaren. Een
ruim huis met aparte slaapkamers voor een ieder was tot nu toe een luxe. Nu
blijkt het een noodzaak. Lijkt mij best lastig om nu ineens op elkaars lip te
moeten zitten, niet wetend of er geld binnen gaat komen om te kunnen eten. Frustratie
zal er dus zijn en wanneer het situaties betreft die hiervoor al gevaarlijk
waren omdat er een of meerdere vormen van misbruik meespelen, dan zijn deze nu
extra gevaarlijk. Thuis of op het erf blijven is dan echt geen optie...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten