Zoekend naar inspiratie struinde ik het internet en sociale media pagina’s af. Er was zoveel dat er gaande is. Eerst dat hypocriete gezeur over de mooie billen van Tekisha Abel. Dat was echt een belachelijke reactie van een deel van onze gemeenschap. Waarom nog doen alsof we zedigheid of kuisheid van belang vinden terwijl er bijna in elke buurt een massagesalon, seksclub of short-stay is? Tekisha Abel is naast een hardwerkende artiest ook een mooi mens, van binnen en van buiten, van voor en duidelijk ook van achteren. Wat Moeder Aarde haar gegeven heeft, zet ze strategisch in. Ik denk dat haar zakelijke en marketing instinct net zo goed is als haar achterwerk. Het zijn kogels die hun doel niet missen!
De veroordeling van de eerste burger van het
land, die ons internationaal op de kaart zette, was het volgende dat trending was op social media. Vervolgens
allerlei verhalen omtrent de coup die de ronde gingen. Wat me bij is gebleven,
is dat jongeren echt de geschiedenis van het land niet kennen. Ik denk dat dit
hun eigen keus is. Op het internet is er namelijk van alles te vinden over welk
onderwerp dan ook. Het is dan wel zo dat men moet gaan uitvinden wat de
waarheid is. Zonder een goede basis, die velen missen, is dat toch wel moeilijk
te bepalen. Maar schrijven over het verleden wil ik niet. Over de jaren tachtig
al helemaal niet.
Die periode heb ik wel meegemaakt. Niet van
dichtbij, gelukkig. Ik was nog klein en ik weet nog wel dat ik aan mijn oma
vroeg waarom er vuurwerk afgeschoten werd. “Het is geen vuurwerk, Chrisje...”
Verder weet ik nog dat we ineens in de avonden in het donker zaten en dat mijn
oma zich soms ernstig zorgen maakte wanneer de mannen des huizes niet voor een
bepaalde tijd binnen waren. Ik herinner me nog de angstige tijden en de
spanningen in huis omdat een deel pro
was en een deel anti. Met gepaste
trots kan ik zeggen dat het echter nooit heeft gezorgd voor onherstelbare
breuken. Onze familie was er gelukkig niet
zo een waarin er leden waren die vonden dat ze een kogel zouden vangen voor hun
politieke leider.
Hoofdschuddend heb ik gekeken naar de filmpjes en andere uitingen
op social media. Ik vroeg me af
waarom deze mensen niet zo gepassioneerd zijn om te sterven als het gaat om
bijvoorbeeld onrecht of corruptie. Als trouwe slaven achter iemand aanlopen
zonder verder na te denken. Goed, nu ben ik toch aan het schrijven over dat
waar ik liever niet over zou schrijven. Het is eigenlijk ook wel een boeiend
onderwerp. Het gedrag van mensen, de besmettelijkheid van massa-hysterie en hoe
belangrijk het is om charisma te hebben. In alle commotie leek men een
vrijbrief te hebben gekregen, van wie weet ik niet, om zich respectloos te uiten
richting elkaar. Vooral de mensen die paars zijn, hebben het moeten ontgelden.
Ik vind dat een slechte zaak. We zijn namelijk allemaal Surinamers op de eerste
plaats. En waren we niet falikant tegen pesten?! Het politieke ‘kleurenspel’
lijkt ons dit te doen vergeten. Slechts de hoofdrolspelers in La Comedie de Couleurs lijken hiervan te
genieten en te profiteren.
Het duurde even maar uiteindelijk vond ik toch
wel een bericht dat mij inspireerde om over te schrijven. Het ging over
kinderen in een scheiding. Vrouwen gebruiken vaak de kinderen als troef.
Treiteren hun ex-man door bezoekrechten in te perken of zelfs helemaal te
ontzeggen. In het artikel werd gezegd, door een man, dat vrouwen die mannen
bezoekrecht weigerden, de voogdij helemaal ontnomen moest worden. Ik vind dat
onzin. Want ook dit zorgt voor verdeeldheid en is niet gedacht vanuit wat het
beste voor het kind is. Het is hetzelfde als ‘Stop geweld tegen vrouwen!’. Dat
vind ik ook onzin. Ongeacht het feit dat vrouwen meer slachtoffer van geweld
zijn, vind ik dat geweld op zich slecht is. De boodschap moet zijn ‘Stop
geweld!’. Tegen mannen, vrouwen, kinderen, dieren of uzelve: stop geweld.
Het moet bij een scheiding dus ook niet zo
zijn dat de wet voorschrijft dat een
kind moet kiezen. Ik vind dat de wet moet voorschrijven dat ouders pas
daadwerkelijk mogen scheiden wanneer zij een solide plan van aanpak hebben voor
de opvoeding van het kind waarbij beide ouders verplicht even veel tijd, geld
en moeite eraan moeten besteden. Dat mag best gevraagd worden. Beide ouders hebben
even hard gewerkt om het kind te maken. Gelijke monniken, gelijke kappen, toch?
Of dit zou werken, weet ik niet. In ieder geval mag het niet langer zo zijn dat
moeders de kinderen de toegang tot hun vader, en zijn liefde, ontzeggen. Ze
gaan het namelijk ergens anders zoeken, een vaderfiguur. Op straat, in de
romantische liefde of misschien wel bij een politieke leider die hen meer kan
geven dan hun eigen vader. Voor sommigen is dat dan best een kogel waard...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten