Een van mijn nichten werd verliefd op een jongen die, om het zacht uit te drukken, niet helemaal pluis was. Bij zijn eerste ontmoeting met mijn oom zei hij “Ey!””, stak zijn hand omhoog bij wijze van groet en vroeg waar mijn nicht was. Niet zo gek dat mijn oom totaal niet gediend was van zo iemand. Echter, in plaats van dat hij zijn potentiele schoonzoon aansprak op zijn misplaatste gedrag, ging hij zijn dochter onder druk zetten. Mijn nicht mocht geen relatie aangaan met zo iemand, vond mijn oom. Mijn nicht vond weer dat zij vrij moest zijn in haar partnerkeuze. Uiteindelijk werd ze het huis uitgezet en ging dus noodgedwongen samen wonen met een jongen waarmee zij nog maar in de dating fase was.
Ik heb meerdere gesprekken met mijn oom gehad
en hem gevraagd waarom hij zo tegen die jongen was. “Straks slaat hij mijn
dochter, dat kan toch niet?”. Ontsteld keek ik hem aan en merkte op: “Dus uit
angst dat hij haar iets aandoet, drijf je haar met je gedrag niet alleen in
zijn armen maar je ontzegd haar ook de toegang tot haar ouderlijk huis in geval
van nood?! Wat is dat voor logica?!”Mijn oom was even stil maar ik sprak
verder: “Lijkt mij dat, in geval je jouw schoonzoon niet vertrouwd, je juist
ervoor moet zorgen dat hij bij jou onder de plak zit. Dat je op alle momenten
een oogje in het zeil kan houden totdat je ervan verzekerd bent dat het echt
veilig is voor haar. Nu is ze helemaal aan hem overgeleverd. Kun je daar
alstublieft mee stoppen en ze beiden gewoon thuis laten komen? Spreek hem aan
op zijn gedrag en geef dat je anders dan met ‘hey!’aangesproken wenst te
worden.”Het duurde een tijdje maar na meerdere gesprekken had ik mijn oom
zover. Gelukkig maar, bleek achteraf.
Gedreven door mijn skinfiri , brachten mijn oom en ik een bezoek aan mijn nicht en
haar vriend. Ik bleef namelijk steeds visioenen zien waarin zij om hulp
schreeuwde. Omdat ik in die tijd nog meer vastzat in de conditioneringen van de
zogenaamde moderne wereld besteedde ik er geen aandacht aan. Totdat de roep om
hulp steeds frequenter en heftiger werd. Dus stapte ik in de taxi en liet me
naar het huis van mijn oom rijden. Daar legde ik hem uit waarom ik er was. Mijn
oom was niet van de skinfiri en wilde
niet bemoeien in het leven van zijn kinderen. Ik hield voet bij stuk en na
enige tijd om hem ingepraat te hebben, gaf hij toe en reden we naar het
appartment van mijn nicht en haar toenmalige vriend.
Wat we daar aantroffen, was niet fijn. Daar
wil ik ook niet ver uitwijden maar het kwam erop neer dat we haar hielpen haar spullen
in te pakken en direct mee namen naar haar ouderlijk huis. Ze was een schim van
wat ze eerst was. Een vette schim. Flink wat kilo’s aangekomen omdat ze niet
alleen uit verveling maar ook uit frustratie meer was gaan eten. Toen ze haar
oude kamer inrichtte, was ik even alleen met mijn oom. “Wat erg, wat erg, dat
we haar zo in de steek hebben gelaten. Je had gelijk. Ik had haar juist dicht
bij me moeten houden.” Helaas, was dit een kort moment van besef. Want dit
gedrag van mijn oom heeft zich herhaald en nu heeft hij helemaal geen relatie
meer met zijn dochter. Inmiddels hebben ze jaren niet meer met elkaar gesproken
en gaat ze alleen bij haar moeder op bezoek op momenten dat haar vader niet
thuis is.
De recente gebeurtenissen in het politieke
circus van Suriname doen mij sterk aan dit verhaal denken. Ten eerste nemen
alle deelnemers zichzelf veel te serieus. Ten tweede doet de samenleving dat
ook. Het enige dat men niet serieus neemt, is elkaar, als mens en Surinamer, en
het land zelf. Als ik zie hoe sommige anti-paarsen zich gedragen dan moet ik
sterk denken aan mijn oom die zichzelf baadde in het licht van waarheid omtrent
zijn oordeel over de keuzes van zijn dochter. Indien deze anti-paarse-groepen
ECHT het beste met Suriname voor hadden, zouden zij zich niet zo dienen te
uiten richting en over het paarse deel van onze samenleving daar zij ook
Surinamers zijn. Het klopt dat het bijna een sekte lijkt maar zouden jullie
kiezen voor een groep mensen die jullie continu uitmaakt voor ratten en ezels? Het
is het gedrag van de niet-paarsen dat ervoor zorgt dat de paarsen paars blijven.
De niet-paarsen claimen ook wijzer te zijn,
beter te weten hoe het hoort en kijken neer op de paarse kiezers die zij continu
beschimpen.
Mijn oom was destijds ook niet bezig met het
welzijn van zijn dochter maar met het bewijzen van zijn dominantie aan zijn
schoonzoon met als resultaat dat hij zijn dochter verloor. Zijn gedrag, als
wijzere vader, zorgde ervoor dat zijn dochter juist bleef bij een man die niet
zo goed voor haar was. Hij was drukker bezig een dominante man te zijn en
vergat gewoon dat hij boven alles eerst een vader was. Net zoals dat wij lijken
te vergeten dat we op de eerste plaats Surinamers zijn. Wat mij betreft, is hierbij
het wangedrag van de niet-paarsen wel erger dan de devotie die de paarse
kiezers voor hun leider hebben. De niet-blinden zouden de blinden moeten helpen
in plaats van hen te pesten met hun blindheid...
Ik kijk echt uit naar de dag dat er iemand
opstaat die echt dienstbaar is richting ALLE Surinamers en die zich echt met de
ontwikkeling van het land gaat bezighouden. Iemand die kleurenblind is. Gaat
wel lastig zijn. Tot nu toen doen we namelijk allemaal wat we altijd gedaan
hebben en zullen we dus krijgen wat we altijd gekregen hebben...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten