STEMMEN (De Ware Tijd, 07-03-2020)

Laatst gebeurde er weer iets waar mijn oren van gingen klapperen. Ik moest ook echt moeite doen om niet te lachen. Dat lukte want ik hoorde die stem in mijn hoofd die mij aanmaande om deze persoon te corrigeren, op zachte wijze. We hebben allemaal neiging om op zulke momenten toe te geven aan de erkenningsdrang van ons ego. Dat stak bij mij ook meteen de kop op. Gelukkig luister ik altijd naar de stemmetjes in mijn hoofd. Wees niet bang, ik praat niet hardop terug. Iedere keer als ik die stem hoor, moet ik denken aan mijn oma. Als klein kind zei ik ooit tegen haar dat ik stemmen hoorde die mij waarschuwden wanneer ik iets ging doen dat fout was.

Ze keek me lang aan, zuchtte en zei: “Zeg dat niet hard op. Want men gaat je in LPI zetten!” Ze pakte me bij de schouders vast en herhaalde haar woorden. Ze was serieus. Vanaf dat moment waren mijn oren gesloten voor mijn innerlijke stem. Ik was bang gemaakt. Het bijzondere is dat mijn oma na haar overlijden een van die stemmen werd. Lang daarvoor, als volwassene, had ik al ontdekt dat wat ik destijds omschreef als ‘stemmetjes’ niets anders was dan mijn geweten. Ik moet eerlijk toegeven dat ik wel heb ontdekt dat ik bepaalde ‘dingen’ kan. Zo krijg ik soms boodschappen die ik alleen kan horen. Soms blijft het net zo lang doorgaan en krijgen ze steeds meer volume. Meestal is dat als er iemand in mijn buurt is die in de put zit en die niet in contact is met zijn of haar yeye.

Althans, zo verklaar ik het voor mezelf omdat het vaak echt specifiek gericht op die persoon of personen. Zo had ik ooit een jong koppel voor me. Ze waren verliefd maar ineens geraakte zij in mineur en hij keek hulpeloos om zich heen. In mijn rechteroor hoorde ik een stem: “Ze twijfelt. Hij houdt zielsveel van haar maar er is iets dat haar laat twijfelen terwijl ze ook van hem houdt. De ouders. Zeg tegen ze dat het goed is.” Omdat ik aan het werk was, negeerde ik de stem. Maar deze dame, want het was een vrouwenstem, was erg vasthoudend en bleef net zo lang “Zeg het dan!! Zeg het!!”in mijn oor schreeuwen totdat ik mij verontschuldigde en de boodschap doorgaf. Luisteren naar mijn lawman-stem bleek de beste keuze van die dag te zijn. Allebei lichtten ze op. “Zie je wel, schatje. Ik hou echt van je! Het komt goed...”. Het moet prettig zijn als iemands stem gehoord wordt. Zelfs door de grenzen van de dood heen.

Ik vind het altijd bijzonder wanneer ik, voor mezelf, bepaalde combinaties zie.  Mijn oma die zei dat ik niet naar mijn stemmen mocht luisteren omdat ze bang was dat ik in LPI zou worden opgesloten terwijl ze na haar overlijden ook een van de stemmen werd. Het herinnert mij aan mijn terugkeer naar Suriname. Alles achtergelaten om mijn bijdrage te komen leveren aan de opbouw van het land waar ik ben geboren en zo van hou. Ik mag er alles doen, behalve.. stemmen! Ik heb geen kiesrecht in Suriname. Als een zielepiet hoor ik aan hoe Cubanen, Haitianen en Venezolanen het land binnen komen, versneld een verblijfsvergunning krijgen en dat zij verdorie wel kiesrecht hebben!! Hun stem wordt wel gehoord en ik moet maar schreeuwen tegen een muur? Eigenlijk is het je reinste discriminatie. Soms word ik er boos van. Anderzijds denk ik alleen maar dat het misschien maar goed is dat ik niet mag participeren aan iets dat niet bepaald verlichtend is.

Maar dat is een zijstraatje. Want het begon met die persoon die op mijn lachspieren werkte. Waarom ik daarbij moest denken aan mijn oma? Die persoon zei namelijk: “We zijn nu in het jaar 2020 dus de mens bestaat tweeduizend en twintig jaar. De wereld ook!” Lachwekkend vond ik dat totdat ik mij bedacht dat ik ooit had gelezen dat er een staat in Amerika is die bij examens de antwoorden die vanuit Christelijk religieuze hoek als goed worden gezien, zal laten meetellen. Zelfs als zij wetenschappelijk gezien fout zijn. Ik kon me niet voorstellen dat dit echt zo was. Maar ik heb vaker bizarre redenaties en onzin verklaringen gehoord vanuit religieuze hoek. Voor mij betekent kerstening dat mensen het contact met hun eigen yeye ontzegd wordt. Dit, de kerk, was ook echt de motivatie van mijn oma om te zeggen wat ze tegen me zei. Meditatie, dus het contact met het innerlijke, werd of wordt bij sommige gemeentes als duivels gezien. De volgelingen lijken zodanig te worden gebrainwashed dat ze zichzelf wegcijferen maar wel vol arrogantie te pas en te onpas verklaren “Ik ben een Christen dus ik doe niet aan dat soort dingen”. Verwijzend naar traditionele Surinaamse dracht of liederen. Ik kan me zelf niet voorstellen dat men zo ver gaat dat men zelfs de eigen wortels afsnijdt. Dat lijkt mij pas heidens..

Ik legde de persoon, die dacht dat de wereld pas tweeduizend en twintig jaar bestaat, uit dat dit slechts de manier is waarop Christenen tellen. Volgens de Hindoe jaartelling lopen we achter en als we kijken naar de kalender van de Maya’s dan zijn we nog verder achter. Ik zei dat onderzoek ook had uitgewezen dat Suriname al zeker tienduizend jaar bewoond word door Inheemse stammen. Dat het dus nooit zou kunnen dat de wereld pas tweeduizend jaar oud is. Toen ik naar de man keek, zag ik voor het eerst de mindblown emoji in levende lijve! Hij heeft me wel bedankt voor het verbreden van zijn visie. “Dat wist ik allemaal echt niet.”

Het maakte me blij. Ik was blij dat ik naar mijn stemmetjes heb geluisterd, ben nog steeds geirriteerd dat ik niet mag stemmen en vind het nog frappanter dat de stemmen van groepen die hier al tienduizend jaar wonen niet gehoord worden en ook nog eens worden overstemd door groepen die er pas vierhonderd jaar zijn maar hun recht eerder voor elkaar krijgen omdat ze harder schreeuwen. ..