Mijn vaste gewoonte om elke ochtend onder het
genot van een kop koffie te kijken wat er gebeurde in de digitale wereld die
Facebook heet, begon mij de afgelopen periode steeds meer tegen te staan. Het social media platform lijkt de laatste
tijd meer en meer op Fecesbook, Odobook, Victimshamingbook, Revengepornbook,
Racistbook, Warbook, Deathbook, Complainbook. Waar was de lobi? Ergens ver weg, verstopt in een
enkel profiel of zweverige spirituele page?
Geirriteerd raakte ik ervan. Ook al draaide het vooral om dat kopje vers
gezette koffie, toch kreeg mijn ochtendritueel een blauwe smet door alle drama.
Daarom heb ik een Facebook-pauze
ingelast van twee maanden. Mi gi misrefi
wan brik! Niet om mijn ogen te sluiten voor al het negatieve maar om
mijzelf weer op te laden zodat ik er weer tegen kan.
Momenteel ben ik in mijn tweede week. Tot mijn
verbazing is het best moeilijk om weg te blijven van Facebook. Ik blijk dus niet alleen verslaafd aan die koffie in de
ochtend maar ook aan mijn dagelijkse social
media shot. Bijzonder hoe dit fenomeen jaren geleden mijn leven binnendrong
als een nieuwe uiting van het globaliseringsproces dat destijds gaande was en
mijn volledige goedkeuring en ondersteuning kreeg. Tot ook dit slechts een money making business bleek. En nu is er
een generatie die opgroeit met social media zoals wij opgroeiden met die stok
en die autoband als speelgoed. Toen waren onze ouders bewust van de gevaren die
wij liepen. Praten met vreemde mensen was verboden.
We lijken tot voor kort het idee te hebben
gehad dat we anders moesten omgaan met kinderen die de digitale straten opgaan.
Dat klopt echter niet. Want zowel in de digitale als in de tastbare wereld zijn
de regels hetzelfde. In beide gevallen is praten met een vreemde niet aan te
raden. Vooral omdat het op social media
gemakkelijk is om van identiteit te veranderen. Pedofielen kunnen zich uitgeven
voor leeftijdsgenoten met alle nare gevolgen van dien. Maar ook explorerende
jongeren, kunnen zich ouder voordoen dan ze zijn en jagen op zwakke volwassenen
die geen ‘nee’ kunnen zeggen en slaaf zijn van hun geslachtsorganen.
Het zijn trouwens
dat soort berichten en reacties daarop, waarbij volwassenen zich van hun domste
kant laten zien, die mij gillend doen wegrennen van social media.
Het is de plek waar iedereen zich kan uiten
maar tegelijkertijd ook alle fatsoensnormen achterwege mag laten. Zonder enige
vorm van respect, en vaak met onwetendheid als norm, worden er meningen geuit
waar onze kinderen en jongeren weer aan blootgesteld worden. En, helaas, die
onzin vormt hen ook. Voor je het weet staat je kind, samen met wat vriendjes, ineens
Het Woord te papegaaien op straat
omdat het via social media denkt te hebben geleerd wat de ‘ware essentie van
het leven is’. Ik denk dat met de intrede van dit digitale fenomeen de ouders
destijds een prominentere rol hadden moeten innemen. Wanneer een vreemde een
doos met onbekende inhoud aflevert, maak je dat toch eerst zelf open alvorens
jouw kinderen erbij in de buurt mogen komen toch?
Maar goed, mijn Facebook-brik pak ik een beetje aan als ware het een echte
verslaving. Ik ben mezelf niet aan het straffen namelijk en het doel is om er
gewoon wat meer afstand van te nemen. Daarom mag ik elke dag eventjes piepen op Facebook. Eigenlijk gebruik ik
het nu zoals het in den beginne bedoeld was: als manier om in contact te
blijven met mensen die we anders uit het oog zouden verliezen. Toch hoop ik
mijn social media vakantie zonder
veel gepiep te volbrengen. Koffie is
ook lekker zonder social media shot!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten