Een uitspraak die
ik deed tijdens een korte presentatie die ik moest geven, bleef in mijn hoofd
hangen. Het ging ondere andere over change-management.
Gerelateerd daaraan zei ik tegen de studenten dat het bereiken van een
specifiek doel het makkelijkste was. Daarna begon het echte werk, het behouden,
pas. Mijn voorbeeld was gekoppeld aan mijn gevecht tegen diabetes. Ik was
binnen zeven weken hetzelfde aantal, zeven dus, kilo’s kwijt geraakt. Best
makkelijk want ik moest alleen maar in mijn hoofd prenten dat ik moest bewegen
en af moest blijven van alles waar slechte koolhydraten, vooral suiker, in
zaten. Het klopt dat er vrij weinig overblijft dan. Zeker omdat ik in eerste
instantie ook geen fruit mocht.
Inmiddels mag ik
fruit maar in hele kleine mate. Op mijn eigen verzoek heb ik echter nog niet de
stap genomen het weer op te nemen in mijn dieet. De angst geen maat te kunnen
houden, weerhoud mij. Ik ben er duidelijk nog niet klaar voor om met die
vrijheid om te gaan. Ondanks dat ik weet dat elke handeling mijn eigen keuze
is, en ik het dus zelf in de hand heb, stelt dat mij niet gerust. De terug verworven
vrijheid om te eten wat ik wil, maakte mij zo bang dat ik liever binnen de
beperkende regels blijf. Vrijheid was toch zo belangrijk voor mij? Elke vorm van
beperking geeft mij een benauwd gevoel!
Om mezelf te kunnen
begrijpen, grijp ik vaak terug naar het verleden. Zowel mijn persoonlijke als
ons gemeenschappelijke (slavernij)verleden. Niet uit woede op de ‘witte man’.
Ik doe dat omdat onze voorouders zijn gedehumaniseerd. Vervolgens gefokt totdat
zij een ras van sterke gekleurde mensen
waren die alles deden en dachten binnen het ‘witte’ kader. Het was het enige kader
dat zij kenden. We weten dat velen van hen er na de afschaffing van de
slavernij toch voor kozen op de plantages te blijven. Vrijheid werd op dat
moment iets dat onze voorouders angst inboezemde. De toekomst was onzeker.
Ineens moesten we voor onszelf zorgen, en denken!, terwijl dat voorheen altijd
gedaan werd.
Zoals ik het zie,
hebben wij een klein foutje gemaakt. We hebben destijds het
dehumaniseringsproces niet teruggedraaid! We zijn gelijk gedoken in de vrijheid
zonder erbij stil te staan dat alles wat we deden of dachten binnen dat ‘witte’
kader zou blijven. Zelfs nu nog. De zogenaamde ‘wakkeren’ onder ons, en vooral
in de diaspora, lijken dit te vergeten. Dat terwijl ze letterlijk in het ‘witte
kader’ leven, wonen en werken. Kijken we naar een beweging als black lives matter dan vind ik dat niets
meer dan een gekleurde versie van een white
power beweging. Maar de een vinden we fout en racistisch en de ander is, om
wat voor reden dan ook, goed. Ik kan het daar niet mee eens zijn. Als we weer
waren gehumaniseerd dan zouden we waarschijnlijk in vrede met ons zwart zijn
geweest.
Het uitschreeuwen dat onze zwarte levens ertoe doen is niets anders
dan een manier om niemand anders dan onszelf daarvan te overtuigen. Binnen het
‘witte kader’ was, en is?, het namelijk niet zo.
Vrijheid is een
moeilijk iets. Het is een proces van loslaten maar in eerste instantie is het
een kwestie van duidelijk kunnen zien. Wanneer we de zelf opgeworpen
barricades, tralies of beperkende overtuigingen hebben gezien, kunnen we ze pas
afbreken en vervangen voor iets nieuws. Alles
wat we tot nu toe hebben gedaan is slechts gebouwd op een oude fundering.
Ook
al staan we daardoor hoger dan voorheen, onze basis is nog steeds dat van een
minderwaardig wezen dat er niet toe doet. Dat moet eerst veranderen. Dat kunnen
we pas doen als we inzien en accepteren wat de exacte impact is geweest van een
generaties overkoepelend dehumaniseringsproces. De vlucht van onze mensen in de
religie van de voormalige overheerser is er een gevolg van. Het is een andere manier
van vrijheidsbeperking. Anderzijds kan het gezien worden als het vervangen van
de ene verslaving met de andere.
Boi, nooit
gedacht dat het afkicken van mijn suikerverslaving zo diep zou gaan. Change management gebiedt dat men ook de
kleine stappen richting verandering viert. Ik vier daarom de nieuw verworven
inzichten in mijn zelf en ons zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten