Ooit zei een
vriend tegen mij: “Als het zo moet, dan heeft het leven geen zin voor mij. Ik
ben niet suicidaal maar wat heeft het leven voor nut op deze manier?” Hij
baalde enorm omdat hij al een flink aantal jaren wachtte op ‘de ware’. Hij was
niet de enige in mijn vriendengroep. Het waren er drie of vier die allemaal
heteroseksueel waren en aan het vechten waren met hun biologische klok. Mannen
zijn, biologisch gezien, hun hele leven vruchtbaar. Echter wil dat niet zeggen
dat het verstandig is om op latere leeftijd kinderen te krijgen. Ze ambieerden
een jonge vader te zijn en niet eentje die met een wandelstok en gekromde rug
achter zijn jonge kroost poogde te rennen. En om een puber aan te kunnen, moet
men als ouder toch wel in de piek van zowel mentale als fysieke kracht zijn.
Een aantal van
hen heeft het probleem opgelost door met een meisje te gaan dat niet hun eerste
keus was. Liever dat dan alleen door het leven. Want dan is men een loser. Een van hen presteerde het een
kind te krijgen met een meisje waarover hij ooit had gezegd: ‘Ach, ze is niet
de mooiste maar ze is wel lief’. Zij had niet opgegeven en hu verhaal is eigenlijk een duidelijk voorbeeld geworden van
een aanhoudster die gewonnen heeft. Maar voor hoe lang? Hoe lang kan iemand bij
een partner blijven die eigenlijk geen eerste keus was? Zal dat geen parten
spelen op het gebied van verdraagzaamheid? Of in het uiten van liefde? Zou men
tegen zo iemand kunnen zeggen en het menen: “Ik hou van je.”? Het zijn allemaal
zaken die ik van belang vind. Zeker bij iemand met wie ik zowel bed als leven
deel.
Echter is dit
niet waar ik precies over wil schrijven deze week. Ik noem het omdat zij, zoals
ik het zie, genoegen nemen met een tweede keus terwijl ze eigenlijk gewoon uit
het leven wilden stappen. Dat zette me aan het denken. Men neemt genoegen met
minder zolang men maar in leven blijft? Als ik in de winkel sta om iets te
kopen en ik vind niets, dan ga ik die winkel uit om naar een ander te gaan. Die
vrijheid heb ik. Als het gaat om leven an
sich dan zien velen van ons dat anders. En ik heb daar mijn vraagtekens
bij. Want waarom zou iemand niet de keus mogen maken om een ongelukkig leven te
termineren? Waarom moeten we in leven blijven als we zelf de zin ervan niet
(meer) inzien?
Vanuit ons slavernijverleden
weet ik dat onze voorouders soms de keus maakten hun leven te beeindigen door
hun tong door te slikken of in hongerstaking te gaan. Ik kan me voorstellen dat
dit voor een plantagehouder, zakelijk gezien, dus een verlies van inkomsten is.
Dan lijkt het mij een logische stap om mensen aan te leren dat zelfmoord een
zonde is en een teken van zwakte. Emotioneel gezien, kunnen we ook er tegen
zijn. Maar dat is om egocentrische redenen. Ik zei ook tegen mijn goede vriend
dat hij geen zelfmoord, ik noem het liever zelfterminatie,
moest plegen omdat ik hem anders zou missen. En meer mensen om hen heen. Was
het dan nu zijn taak om dat leven waar hij niet gelukkig van werd, te blijven
leiden zodat zijn omgeving gelukkig zou blijven met zijn aanwezigheid, hoe
intens ongelukkig hij ook was?
Vanuit de
maatschappij bekeken is het best logisch dat we zelfterminatie stigmatiseren. Tot op zekere hoogte dan. Want zolang
we nog in staat zijn te werken, zijn we broodnodige werkpaarden die tot een
bepaalde leeftijd dienen bij te dragen aan de maatschappij. Is dat onze
vrijheid? Als we echt de totale vrijheid hadden om ons leven in te vullen zoals
wij dat zouden willen, dan zouden we geen problemen maken over het aanhangen
van verschillende religieen of het hebben van verschillende geaardheden. Zijn
we daarom zo gemeen tegen mensen die dwars door alles heen de keuze maken om te
zijn wie ze zijn? Die kreet, “Mag ik vrij zijn?!”, word lacherig gebruikt maar
gaat best diep! Moet echte vrijheid niet inhouden dat wij zelf bepalen wanneer wij
ons eigen leven termineren?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten