Alsof het de
spannendste film was die ik in tijden had gezien, luisterde ik naar de spreker.
Ik volgde een masterclass die ging over het het inrichten van ruimtes. Daarbij
kwam feng shui ter sprake. Het ging
dus over meer dan alleen het inrichten van een ruimte. Het ging over de
harmonie tussen de elementen, het prikkelen van alle zintuigen maar vooral hoe
men vanuit de eigen kracht een concept kon neerzetten zonder in te boeten aan
individualiteit. Nee, er werd ons juist verteld dat dicht bij onszelf blijven,
vertrouwen in ons eigen kunnen zonder bang te zijn, ons verder zou brengen.
Angst beperkt ons in onze ontwikkeling.
Ik denk dat dit
de motivatie moet zijn geweest voor een van mijn medecursisten om haar hand op
te steken. Ze zei dat ze plaatjes miste. En sprak zelfs namens de groep. Aan
haar accent te horen, was ze zoals ik, een Suri-Ned. Het irriteerde me gelijk.
Ik had niet de behoefte aan plaatjes. De facilitator van deze masterclass was
de ruimte binnengekomen met een grote Japanse gong, een meditatiekussen, een
mooie houten tak die behangen was met mooie stukken hout die aan koordjes waren
vastgemaakt. Verder stond er rustgevende muziek op. En af en toe kwam er een
vlaag van een lekkere geur voorbij.Ze had er dus voor gezorgd dat onze
zintuigen werden geprikkeld.
Daarom vond ik de
opmerking van mijn medecursist erg ongefundeerd. Ik kreeg plaatsvervangende
schaamte toen ze ook nog eens zei: “U doet het leuk hoor, erg interessant vind
ik het, maar ik zou toch wat plaatjes willen zien.” Volgens mij heeft men niet
altijd door hoe het klinkt wanneer men een zin begint met “Je doet het leuk,
hoor, maar..”. Ik vind het erg belerend. Daarnaast heb ik door mijn opleiding
aan de Kunstacademie met harde hand afgeleerd het woord ‘leuk’ te gebruiken om
iets te beschrijven.
Destijds vers uit
Suriname, net in Nederland, had ik daar erg veel moeite mee. Het woord ‘leuk’
is meestal het eerste wat er uit menig Surinamers mond komt, wanneer men vraagt
wat de persoon van iets, wat dan ook, vindt. Vooral bij kleine kinderen. Maar
hen is het nog te vergeven. Volwassenen die zeggen “Het was leuk.”, daar kan ik
nu niet meer zo goed tegen. Er zijn zoveel andere woorden die een omschrijving
kunnen geven. Iets was interessant, spannend, saai, intrigerend, inspirerend,
emotioneel, gevoelig. Maar wij vinden het altijd maar leuk, ook als het niet
leuk is.
Het andere wat
mij irriteerde, was hoe vaak wij, als Suri-Neds ons geroepen voelen om alles
beter te weten. Omdat we uit Nederland komen, hebben we de wijsheid in pacht.
Dat is zo verre van waar! We zijn getraind om daar te functioneren. Dat wil
niet zeggen dat wij het dan ook hier zullen redden. In de jaren dat ik hier
woon, nu bijna zes, heb ik er aardig wat zien komen. Met de grootste ego’s en
de meeste grootspraak. Die heb ik net zo hard zien wegrennen met hun staart
tussen de benen.
Het is geen kunst
om opgedane kennis toe te passen. De kunst zit hem in het aanpassen van die
kennis opdat deze dan multi-inzetbaar kan worden. Daarbij is het goed om even
pas op de plaats te maken. Te observeren. Als mijn medecursiste dat had gedaan,
dan had ze de foto-boeken al klaar zien liggen en wist ze dat het
beeldmateriaal eraan kwam. Als ze de moeite had genomen te observeren dat had
ze doorgehad dat de facilitator het doel had ons een belevenis te geven. Helaas
ging dat aan haar voorbij. En met haar grote Hollandse ego bedacht ze dat het
dus aan de hele groep voorbij was gegaan. Nee!
Echter moet ik
toegeven dat ik ook jaloers was. Ze
stelde zonder blikken of blozen een ‘domme’ vraag. Ik zou dat nooit doen. Dat
is de reden dat ik pas vorige week exact begreep wat ’t kofschip nou inhoudt.
Het universum hield mij heel dat moment een spiegel voor. Ik zag mezelf in de
schoolbanken zitten. Zweten en proberen de moed te krijgen simpelweg aan te
geven dat ik het niet snapte. Angst was toen echt de beperking voor mijn
ontwikkeling. Leuk is anders en dat blijkt!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten