Het was zo
moeilijk om deze week te beslissen waarover ik zou schrijven. Er waren namelijk
twee punten die mijn nieren overuren deden maken. Het eerste was dat er wederom
een verhaal omtrent misbruik naar boven is gekomen, gevolgd door een of ander
vaag verhaal over een pastor die iemand uit de dood heeft gewekt tijdens diens
begrafenis. Ik vind dat er nu overal ter wereld echt streng moet worden
opgetreden tegen fake pastors die mensen misleiden. Ik vind ook dat het hoog
tijd word dat kerken belasting gaan betalen en dat priesters die zich schuldig
maken aan misbruik, gestraft moeten
worden.
Het is tevens
klinkklare onzin wat de Paus onlangs verklaarde. Hij zei dat dit allemaal het
werk van de duivel is. Regelmatig heb ik discussies gevoerd met mensen, tot
vervelens toe, die mij probeerden wijs te maken dat al hun slechte daden het
werk van de duivel is. Ik weerleg dat altijd. Ik vind dat die redenering gewoon
een manier is om de eigen verantwoordelijkheid te ontlopen. Wanneer iemand zich
als een ass gedraagt in het verkeer,
of waar of tegen wie dan ook, dan moet deze persoon echt niet aankomen met “Het
was Satan.”
Alsof het Satan
was die tegen andere bestuurders schreeuwde. Was het Satan die de kleine
kinderen misbruikte? Was het Satan die zijn vrouw slaat? Is het het Satan die
uitloopt voor zijn partner? Waar is het stukje IK gebleven? Waar is de dekati om te zeggen: “IK heb het gedaan!
Maar op dat moment besefte IK niet wat IK deed.”? Dat wint toch veel meer
respect dan het suffe en overduidelijk verantwoordelijkheid ontwijkende “Ik
wist niet wat ik deed, het was de duivel.” Het erge is dat dit zelfde concept
nu dus ook gebruikt wordt om misbruik van kinderen en jongeren binnen de kerk
goed te praten.
Steeds vaker
komen we erachter dat men op de hoogte is van het misbruik maar dat men het in
de doofpot stopt. Dat is erg. Dat wil namelijk zeggen dat men het goed keurt.
Zo een geestelijke leider maakt een misstap en krijgt vergiffenis van al zijn
volgelingen en de god waar hij in gelooft, gaat vrolijk door met verspreiden
van zijn bezoedelde woorden en de gemeenschap slikt het ook nog voor zoete
koek?! Terwijl ze in de kerk zitten te bidden waar, grote kans, het misbruik
heeft plaatsgevonden. Waar is het moraal? Waar is de ethiek? Is voor sommigen
het geloof in fictie zo groot dat men de realiteit niet meer onder ogen kan en
wilt zien?
Dat brengt me bij
het onderwerp mensenrechten. Ook iets waar men selectief naar kijkt. Ik las dat
de zus van de twee broers die vast zitten op verdenking van terrorisme het
hogerop zoekt daar zij van mening is dat haar broers niet menswaardig worden
behandeld. Ze gaat haar heil zoeken bij het Hof van de Mensenrechten en trekt
daarbij de vergelijking met de andere medeverdachte, die de dochter is van een
bekende ‘politicus’, die wel goed behandeld wordt en niet eens vast zit. Ja,
dat is inderdaad krom. Maar is er niet zoveel krom? Is dat niet de reden waarom
er van alles mis is in ons land omdat we toe staan te kijken hoe anderen zich misdragen
en er mee wegkomen, zelfs met zinloos doden!, en pas op gaan staan als het op
onze stoep ligt. Maar dan is het al te laat.
Nu zeg ik niet
dat deze zus of haar broers de mensenrechten nooit zo nauw hebben genomen. Als
blijkt dat deze heren zich wel degelijk bezighielden met terrorisme dan vind ik
het schijnheilig omdat binnen het terrrosme de rechten van mensen niet worden
geteld. Dat is echter een zijde van het
mensenrechten verhaal. Dat we het dus pas belangrijk vinden wanneer het ons
zelf goed uitkomt.
Wat erger is, en
dat is echt niveau buriki, zijn de
mensen die klagen over de mensenrechten omdat het ze belet om anderen dood te
schieten omdat deze een auto onderdeel, niet eens hele auto, of een manja van hun erf hebben gestolen. Dan
kun je niets op waarde inschatten en moet je gewoon terug naar school. Samen
met al die fake pastors en botergeile
priesters, dat Satansgebroed!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten