Sinds vorig jaar
december luister ik bijna elke dag naar een bepaald lied. Ik ontdekte het
tijdens een verblijf in Guyana. Voor mijn werk was ik er en ik logeerde in een
mooi hotel. Zo eentje met een bed waar drie personen in passen. Om maar te
zwijgen van het matras. Dat voelde alsof het er drie op elkaar waren. Zes
kussens, een gigantisch dekbed waar zelfs ik drie keer in paste en zo een
heerlijk zachte mat naast het bed.Het leek wel drijfzand. Dat allemaal onder
het genot van het nummer dat ik had ontdekt. Het was Starlight van Emeli Sande. “..I feel like I just found the one...”
Het ging natuurlijk over de liefde maar ik
keek naar het matras en ik denk dat ik nog nooit zo verliefd naar een object,
of zelfs persoon, heb gekeken. Toen ik er weg ging dacht ik ook “Dag, bed, liefde
van mijn leven. Op een dag zullen we elkaar weer zien.” Zachtjes streek ik over
het dekbed terwijl ik met mijn koffer de kamer uitliep.
Later als ik groot
ben... Mijn hersenen hebben die woorden vaak voorbij zien komen. Later als ik
groot ben, wil ik zo een bed in mijn huis. Maar ik ben al groot. Over de
veertig al. Juist nu blijf ik me erover verbazen hoe anders ik de leeftijd van
veertig ervaar in vergelijking tot toen ik nog klein was. Toen leek veertig zo
ver weg en zo oud. Nu ik zelf een veertiger ben en soms zelf aan moet horen dat
ik oud ben, snap ik helemaal hoe irritant het moet zijn geweest voor mijn ooms
en tantes die ik in mijn tienerjaren keihard in hun gezicht uitlachte. “Haha,
jullie zijn oud. Ik ben in de bloei van mijn leven!” Soms lachten zij mij weer
uit. “Ach jongen, het leven begint bij veertig, je weet nog niets.” Nu ik een
veertiger ben, begrijp ik precies wat ze bedoelden.
Later als ik
groot ben. Het is een zin gebleven die me altijd gerust stelde. Het verzekerde
mij ervan dat ik nog genoeg tijd had om mijn doelen te bereiken. Het gaf me de
mogelijkheden te genieten van alles dat destijds in het nu gebeurde. Zorgen
uitstellend naar later in het leven. Dat punt lijkt nu te zijn bereikt. Ik kan
niet meer uitstellen. Mijn leeftijd vereist een wisseling van de wacht in mijn
brein. Meer rust en implementatie van het bekende principe ‘choose your battles’. Wat is nog de moeite waard om je over op te
winden? Wat kan men van zich laten afglijden? Welke hordes zijn nog de moeite
waard om over heen te springen?
Dat liedje blijft
natuurlijk niet zomaar in mijn hoofd hangen. Ik krijg steeds vaker de vraag
wanneer ik nou ga settelen. Rotvraag! En ik moet zeggen dat het niet zo
eenvoudig is. Het vinden van een partner van hetzelfde geslacht, ook met een
kinderwens, is al een grote uitdaging. Niet alleen omdat we in Suriname zijn
trouwens. Een gezinsleven opbouwen met een partner van hetzelfde geslacht is
gewoon lastiger. Het lijkt voor velen toch niet te bevatten dat we allemaal
maar tijdelijk hier zijn, in deze vorm, en dat elk van ons op zoek is naar
liefde. Daarbij maakt het voor sommigen niet uit in welke verpakking het
kadootje zit, zolang de inhoud maar aansluit bij de behoeftes.
Het is jammer
dat tegenstanders vinden dat ze een tegenstander mogen zijn en dat ook zo
uiten. Op dit moment voel ik dat ik daar niet mijn toekomstige kind aan wil
blootstellen. I choose my battles. En
zoals het er nu aan toe gaat in ons
paradijsje doet mij nog meer twijfelen. Settelen? The one? Helaas, nog niet.
Voor nu zal ik
wel gaan sparen voor zo een groot hotelbed. Dat is namelijk wat mij in de
afgelopen periode heeft weten te bekoren. Een bed is een goede investering. We
besteden veel tijd in bed. De komende tijd zal ik er heerlijk diagonaal
inliggen. Later, als ik groot ben, zal ik met alle plezier ruimte maken voor mijn
partner en kind. Waar dat bed zal staan? Liefst in Suriname maar ik acht de
kans klein dat zo een geluk te realiseren is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten