Onder grote
zachte dwang ben ik begonnen aan een dieet waarbij ik geen koolhydraten mag.
Dit als manier om mijn suikerspiegel weer onder controle te krijgen. Het is
moeilijk. Want op dit moment mag ik geen fruit, geen rijst, geen brood. Ik mag
groenten, veel groenten, een beetje vlees, soms wat nootjes, eieren en kaas.
Wat drinken betreft? Suikervrije stroop, water, groene thee, koffie.
Als ik zeg dat ik
het moelijk vind, dan is dat omdat er constant verleidingen om ons heen zijn.
En juist als het niet mag dan lijkt het alsof producten extra lekker lijken.
Vandaag leek het alsof er een fles cola tot me sprak. Met een diepe en
verleidelijke stem zei hij: “Neem me. Stop me in je mond, slik me door. Je wilt
me wel!!” Even stond ik naar die fles te kijken. Ik lustte inderdaad die cola.
Als ik nu die
fles pak, drink ik die in een keer leeg en ben ik echt van de wal in de sloot
gesprongen. Gelukkig hoorde ik mijn yeye
tot me praten. Ja, mijn lieve yeye
die mij altijd beschermt. Want die cola, boy,
die cola is de duivel in een fles. Gelukkig was ik sterk. Net zoals ik ben
wanneer het echt een persoon is die mij met sweet
talk zou proberen over te halen gekke dingen te doen. Zuchtend pakte ik die
fles cola op en zette het weg.
Na een paar jaar
te hebben gewerkt in de HIV-preventie heb ik gezien wat er allemaal beschikbaar
is voor HIV-positieve mensen. En ik vind het een schril contrast met wat er
beschikbaar is voor mensen die kampen met diabetes. Bijna niets. Terwijl er in
de medische wereld vaker is gezegd dat, bij de keuze tussen twee kwaden, HIV
het minste zou zijn. Het is wel zo dat artsen meer focus hebben voor HIV dan
voor diabeten.
Ik heb al eerder
beschreven hoe ik op zo een bestraffende wijze werd toegesproken over mijn hoge
suikerspiegel. Dat maakt me natuurlijk erg boos omdat ik mezelf al zoveel
ontzeg. Het voelt aan alsof ik ineens bij elke inademing moet gaan tellen
hoeveel zuurstof ik binnen krijg terwijl ademen een automatisch proces is waar
men niet over na hoeft te denken.Wat ook zo frusterend is, is dat gezond eten
ontzettend duur is. Daarom ben ik toch blij dat ik helemaal geen koolhydraten
mag. De gezonde, lekkere, alternatieven voor rijst zoals quinoa zijn ontzettend
duur. In Suriname dan. Gron nyan zou
een optie zijn maar dan is cassave weer een boosdoenertje.
Het is
vermoeiend, dat constante nadenken over wat je in je mond stopt. En iedere keer
hetzelfde eten is ook maar saai. Zowel bij mensen die leven met HIV als voor
diabetici, is het ondoordacht in de mond stoppen van dingen een hekel punt (geweest).
In beide gevallen kan men tevens niet zomaar alles doorslikken. Toch is er voor
de een meer zorg dan voor de ander.
Ik merk wel dat
er op beiden een taboe rust. Maar waarom er een taboe heerst op diabetes weet
ik niet. Is het omdat mannen er erectie problemen van krijgen? Of de vervelende
amputaties? Wat is daar dan zo taboeerig aan? Het is gewoon een feit. Geen
prettig feit maar het is te verhelpen. Dan heb ik het over de erectieproblemen
want een geamputeerd been groeit niet meer aan.
Maar zou dat het
zijn? Dat, omdat men diabetes kan verhelpen door de levensstijl aan te passen,
men er minder oog voor heeft dan bij HIV? Maar HIV had men toch ook makkelijk
kunnen voorkomen door net zo goed op te letten? Wat het ook is, ik vind dat
elke aandoening, zeker als het levensbedreigend is, goede aandacht, en vooral
zorg, verdiend.
En taboes? Die zijn
voor mensen die bang zijn voor de waarheid. Ik krijg weleens te horen dat men
verbaasd is dat ik zo open ben over mijn gevecht met diabetes. Dat verbaast mij
weer want wat valt er nou geheimzinnig over te doen? Misschien vind ik dat
omdat ik (nog?) geen erectieproblemen heb. Mocht het zover komen dan zal ik me
waarschijnlijk wel te goed doen aan die cola als deze me weer wilt verleiden.
Liever gelukkig sterven dan ongelukkig leven!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten