Een van mijn
strategieen om diabetes terug te draaien is het sporten onder begeleiding van
een personal trainer. Samen met haar sport ik drie keer in de week. Het is de
eerste keer dat ik een vrouwelijke personal trainer heb. Erg tevreden ben ik. Ze
is namelijk officier in het leger. Voor mij is dat goed want dat wil zeggen dat
ze een harde hand heeft met de zachte ‘touch’ van een vrouw. Tenminste, dat
dacht ik van te voren. Gelukkig had ik het bij het verkeerde eind. Want van de
vier personal trainers die ik in mijn leven heb gehad, is zij de strengste.
Om mij te
motiveren heeft zij ook een aantal trucjes. Sommige werken en sommige niet
omdat ik ze doorheb. Een daarvan is dat ze soms naar vrouwen in de gym wijst en
zegt “Kijk, zelfs die dame, een vrouw, kan het en jij zweet al na de eerste!!”
De eerste keer lachte ik keihard en ik zei dat het mij echt niet deerde. Nee,
ik was zelfs blij dat het die dame zo gemakkelijk afging. Het besef dat een
ieder een eigen pad heeft, is bij mij te groot om me druk te maken over hoe
snel of langzaam een ander door het leven gaat. Ik focus vooral op mezelf. Blij
was ik om dit te merken want het betekent dat ik als mens gegroeid ben.
Wat ik mij
besefte was dat zowel mijn trainer als ik, ondanks het feit dat we ruimdenkende
en vooruitstrevende mensen zijn, toch nog vast hielden aan de traditionele
rolverdeling tussen man en vrouw. Het verbaasde mij nog meer over mezelf omdat
ik uit een een-ouder-gezin kom waarbij mijn moeder alleen voor mij zorgde. Dat
heeft er wel voor gezorgd dat ik anders kijk naar vrouwen en ze zeker niet
beschouw als het zwakke geslacht maar eerder als het sterke geslacht. Ik zie
namelijk mijzelf, en geen enkele andere man, niet echt bestand zijn tegen de
baringspijnen die de meeste vrouwen meerdere malen in hun leven moeten
doorstaan.
En toch steekt
dat traditionele gevoel vaker de kop op. Zo heb ik afgelopen week
bokshandschoenen gekocht. Dat wordt mijn tweede strategie in mijn strijd tegen
diabetes. Boksen is namelijk een mooie manier van ‘cardio’ waarbij men zichzelf
ook nog van wat stress kan bevrijden. Ik stuurde haar een berichtje. “Dat gaat
wel raar zijn, denk je niet, dat jij als vrouw mij als man gaat leren boksen?”
Haar antwoord was heel simpel. “Nee, want ik ben professioneel kickboxer geweest
dus ik weet waar ik het over heb.” Voor mij was daarmee de kous af. Ik kijk er
zelfs naar uit om aan de slag te gaan en me uit te leven op de bokszak!
Maar dit alles
deed me wel beseffen waarom het zo moeilijk is voor sommige mensen, zowel
mannen als vrouwen, om andere gezinsvormen te accepteren. We zijn allemaal
helemaal geindoctrineerd! Een vriendin van mij heeft een man die thuis blijft.
Zij brengt geld in het laatje en hij zorgt voor de kinderen en doet het
huishouden. Ik bewonder dat en vind het heel mooi en modern. Echter, kan ik me
ook wel voorstellen dat hij het lastig vind. Misschien niet zo zeer vanuit zijn
eigen gevoel maar vooral omdat zijn mannelijke vrienden hem ermee kunnen
plagen.
In Suriname
verwachten zowel mannen als vrouwen dat de man altijd geld in het laatje moet
brengen terwijl het heel goed andersom kan. Het is wel jammer dat de omgeving
dan extra zout in de ‘wond’ smeert in plaats van iemand te complimenteren met
het feit dat hij een goede opvoeder is en zijn vrouw een mooie kostwinner. Ik
geloof er heilig in dat koppels niet automatisch werken omdat ze man en vrouw
zijn want anders zouden same sex koppels nooit een gezonde relatie kunnen hebben
en de praktijk bewijst vaakgenoeg het merendeel.
Ik denk dat
succes in een relatie komt wanneer men elkaar aanvult en de vrouwelijke en
mannelijke energie, die voor mij los staan van het biologische geslacht, samen
komen. Het moet als yin en yang zijn. Dat geldt zowel voor koppels als
individuen. Men is ook als persoon in balans wanneer men zowel de vrouwelijke
als mannelijke kant van zichzelf omarmd, vrij van conditioneringen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten