Vanochtend
vertrok ik van huis om richting de sportschool te gaan. Sinds mijn nieuwe dieet
waarin ik helemaal geen koolhydraten uit zetmeel gebruik, voel ik mij fitter.
Makkelijk is het niet want door het sporten, heb ik meer honger terwijl ik
minder eet. Het zorgt ervoor dat ik sneller geirriteerd raak dan normaal. Dus
toen ik mijn poort uit wilde lopen, zag ik een groep mensen staan. Verdorie,
dacht ik, terwijl mijn ogen vuur spuwden. Ik heb geen zin in jullie woord en
als een van jullie mij aanspreekt, ga ik voor het eerst ernstig onbeleefd zijn.
Kennelijk ben ik thelepatisch want de hele groep bleef op een afstand staan.
Het kan ook komen doordat mijn tattoeages op mijn armen zichtbaar waren en men
ervan uitging dat ik duivels was. Voor het eerst was ik blij met onwetendheid!
Ik kan er heel
slecht tegen wanneer mensen mij proberen te overtuigen van iets waarvan ik
niets wil weten. Door de jaren heen ben ik er zelf erg agressief van geworden.
Mensen zijn hardhorend namelijk. Het argument dat ik boeddhist ben en gelukkig
daarmee, lijkt tegen dovemansoren gezegd. “We zullen voor je bidden.” Nee, dat
hoeft niet. “Jawel, want we hopen dat je toch de weg naar de Here vindt.” Nee,
dat wil ik niet. Wanneer ik met argumenten kom waar men niets tegen in te
brengen heeft, zegt men: “U bent zo slim, u zou een goede broeder in de
gemeente zijn.”Erg slecht voor de bloeddruk dit!
Soms wou ik dat
ik net zo lastig was met mijn Boeddhistische kennis als de Jehova’s Getuigen
met hun zogenaamde waarheid. Maar ik weiger dat. Niet omdat ik mijn koni voor mezelf wil houden maar omdat
ik vind dat een ieder het recht heeft om zelf te ontdekken wat bij de persoon
past, zonder invloeden van buitenaf. Voor mij is het bekeren van mensen juist
iets duivels omdat het vaak gebeurd op een manier waarbij angst de zweep is.
Ook het verplichten van kinderen om hetzelfde geloof aan te nemen als de ouders
vind ik een manko bij de opvoeding.
Een kind moet
vrij zijn om te ontdekken wat hem of haar gelukkig maakt. Elk hebben we ons
unieke recept daarvoor. De kunst is om het recept te bereiden ondanks de
omstandigheden. Velen van ons bereiden hun geluksrecept niet of passen het aan
naar de behoefte van de omgeving. Maar een gerecht opeten dat niet naar jouw
smaak is, is toch niet prettig? Waarom dan kiezen voor een leven dat niet
voldoet aan de receptuur die jij nodig hebt om gelukkig te zijn?
De generatie jongeren,
en die na hen is gekomen, eigent zich gelukkig nog meer vrijheden toe dan wij hebben
gedaan. Zo heb ik bijvoorbeeld gewacht tot mijn achttiende om uit huis te gaan
terwijl ik al vanaf mijn negende mijn speciale geluks recept kende. Pas toen
ben ik op zoek gegaan naar mijn geluk omdat ik niet gestoord wilde worden door
familie en ouders en hun mening over hoe mijn leven in elkaar moest steken. Nu
zie je dat pre-tieners die stap nemen waar ik jaren mee heb gewacht. Ik heb
daar respect voor. Jammer dat de meeste ouders dat niet of minder hebben. Zo ben ik pas benaderd door een jongeman. Hij
wilde meer weten over het boedhisme. “Dat wat men predikt in de kerk, geeft
mij geen voldoening meer en het is niet
mijn waarheid.” Vijftien jaar!
Nou moet ik
zeggen dat ik ook op jonge leeftijd tegen mijn oma zei dat ik niet langer naar
de zondagsschool wilde omdat ze er nooit antwoord gaven op mijn vragen, ik niet
geloofde in god en als ik geloofde dat ik op elke plek ter wereld contact met
hem kon maken en daarvoor niet naar de zondagsschool hoefde te gaan om liedjes
te gaan zingen. Mijn stem werd gehoord omdat ik mijn mening kon beargumenteren.
Dat zei ik ook tegen die jongen van vijftien die bang was zijn ouders voor de
voeten te stoten omdat hij interesse had in een ander geloof. Hopelijk zullen
zijn ouders op een dag inzien dat vrijheid meer oplevert dan gevangenschap.
Mijn oma zag dat gelukkig snel in en daar ben ik haar eeuwig dankbaar voor!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten