Bestraffend keek ze me aan. “U bent veel te
zwaar!”, zei ze met een beschuldigende toon. Verwonderd keek ik naar de
verpleegster. Ze had me gewogen. En ja, ik ben zwaar. Maar na drie maanden ploeteren
was ik zeven kilo afgevallen. En dat ontdekte ik op dat moment. Dus ik was in
een juichstemming. “Mevrouw, ik ben blij want ik ben zeven kilo kwijt.” Het
deed haar niets. Ik zat in een kleine ruimte met een zwetende verpleegster
tegenover me. Het was warm. Ze zuchtte
vermoeid.
“Uw bloeddruk is wel mooi. Het is goed, hoor!”, lachte ze
vriendelijk. Maar haar verwijtende blik bleef door mijn hoofd spoken. Ik
probeerde mezelf af te leiden en keek rond in de ruimte. Het deed me denken aan
een van die kleine kliniekjes in een Aziatisch land zoals men ze kon zien in
documentaires. De schade was al gedaan. Het was niet dat ik zat te wachten op
complimenten maar van een medische professional had ik verwacht dat ik
enigszins gemotiveerd zou worden zo door te gaan.
De euforie van de zeven kilo was al veranderd
in een koud besef dat ik pas op een derde van mijn rit was. Het was er een van
pieken en dalen, lang en vermoeiend.
Regelmatig maakt het me gek. Een ontregelde
suikerspiegel zorgt voor veel problemen. En daarom is het helemaal irritant als
men midden in het proces naar verbetering kritiek komt leveren zonder de
voorgeschiedenis te weten. Een vlakke poging het goed te maken in een de vorm
van een semi-verontschuldigende glimlach heeft dan weinig effect.
Iedereen heeft altijd zijn of haar versie van de
waarheid paraat voor een schermutseling. Maar ik vind dat medisch personeel
daar wat genuanceerder in mag zijn. Het is een gegeven dat mensen soms die
confrontatie niet aan willen gaan en daarom afzien van een medisch consult. Het
veroordelende is niet iets dat thuishoort in een medische setting. Het zou
eerder verzorgend, informatief en educatief moeten zijn. Op een positieve
manier gecommuniceerd. Het is dat ik mijn eigen doktersbezoek als een
prioriteit zie. Anders was ik misschien ook niet terug gegaan.
Ik ken een stichting die als werkwijze de
NAKED-methode hanteert. De N en de A betekenen ‘never assume’. Je mag nooit assumpties maken! Stel eerst vragen om
beter inzicht te hebben. Zeker als het een eerste contact moment is! Was
iedereen maar naked. Ik grinnikte van
binnen.
Stel eens voor dat het ook zo gaat bij iemand
die HIV of TBC heeft. Die blijft weg en gaat onbehandeld de gemeenschap in, een
potentieel gevaar voor iedereen. Men mag
niet vergeten dat het niet alleen gaat om het genezen van een individu maar ook
om het beschermen van diens omgeving. Het goed opvangen, behandelen en behouden
van individuele patienten komt de hele samenleving ten goede!
Die vervelende ervaring heeft me gelukkig niet
ontmoedigd. Toch kostte het mij wat tijd om mezelf te herpakken. Ik vroeg me
daarna af wat ik zou hebben gedaan als ik er effect op kon hebben. Ik weet het
niet. Die verwijtende blik wakkerde ergens toch ook wel weer een vuur aan. Een verlangen
om nog harder te gaan werken en in een sneller tempo af te gaan vallen. Het zal
zo moeilijk worden als ik het zelf maak. Ik en mijn levendige fantasie. Mijn
gedachten gingen weer terug naar dat Aziatische land. Dat kliniekje zat in een
smal en druk straatje vol met eetgelegenheden. Ik kon bijna de etensgeuren
ruiken. Het water liep me in de mond. Hmm. Die tweederde deel van het aantal
kilo’s dat ik nog kwijt moest, verscheen in mijn gedachten. Tjeh poti..
Geen opmerkingen:
Een reactie posten