We zijn alweer een aantal dagen in het nieuwe
jaar. Terugkijkend op 2018 denk ik, zoals altijd: “Wat is het snel gegaan!” Ben
ik best blij mee. Het was namelijk het jaar waarin ik, in mijn priveleven,
meerdere malen werd geconfronteerd met de vervelende kant van de mens. Van die
types die om financiele hulp vragen en nergens te bekennen zijn wanneer ze
moeten terugbetalen. Een lening blijkt ineens een gift geworden. Of van die
mensen die vragen om hulp bij het vinden van een baan. Je doet een oprecht en goed
woordje binnen jouw netwerk. Persoon wordt aangenomen en vervolgens weer
ontslagen wegens diefstal. Duizend kousen en pannen!!!
Ik moest denken aan de vele memes die voor bij kwamen over het vuil
buiten zetten, doelend op fake friends
onder andere. Ook al vind ik het niet echt ethisch om mensen met vuil te vergelijken,
moet ik toegeven dat mensen zich soms echt zo gedragen. Binnen dit kader
bekeken, moet ik wel zeggen dat ik altijd een fervent recycler was. Van mij verdient alles en iedereen een tweede kans.
Het is wel balen dat ik de pech heb om dan types tegen te komen die eigenlijk
niet veel beter zijn dan beroepsoplichters. Types die van hun verleden een
constante in het heden maken. Maar goed, ondrofeni
leri mi.
Terugkijkend op 2018 zijn er ook andere zaken
die mij opvielen. Een van die dingen was de kritiek op andere geloofsuitingen,
en levensbeschouwingen, vanuit een bepaalde hoek met verschillendde
uitingsvormen. De een wat soberder, de ander wat uitbundiger. Na yoga duivels
te hebben genoemd vond men het een goed idee om nu de eindejaars wasi op het plein aan te pakken. Waarom?
Wat is daar het nut van? Waarom een reinigings ritueel willen verbieden? Wie
wordt gekwetst met deze traditie? Niemand! Worden die wijsvingers niet moe? Leven
en laten leven mag in 2019 de nationale slogan worden. Dat mogen we letterlijk en figuurlijk opvatten.
Opvallend was ook dat ondanks het feit dat we
in economische crisis zijn, we toch massaal kozen voor vuurwerk. Ieder zijn
ding. Maar waarom zo random
afschieten? Ik snap het nut, van vuurwerk afschieten om half negen in de ochtend,
gewoon niet. Het inkorten van de vuurwerkperiode? Jazeker. Een nationaal
vuurwerk op de rivier, dat zou mooi zijn. Aansluitend een feest op de
Bosjeburg! Met de juiste maatregelen om de veiligheid te waarborgen natuurlijk.
Het kan aan mij liggen maar ik kom voor een pagara estafette echt mijn bed niet
meer uit. Ik wil een waaaaauw-effect. Geen waw-waw-waw-prep-prep-prep-boem.
Iets ervaren dat me bijblijft, dat wil ik. Die paar stukken pagara die ik, een
paar jaar geleden, bijna in mijn oog kreeg zijn me wel bijgebleven. Helaas niet
de moeite waard om drukte en verhoogde vervoerstarieven te trotseren.
Die tariefverhoging door taxibedrijven liet me
wel lachen. Files als reden vond ik een beetje apart omdat deze er dagelijks
zijn. Die vijftien cent per kilometer van de gele taxi’s was dan wel redelijk
maar er waren ook bedrijven waarvan de chauffeurs gewoon de prijzen
verdubbelden of extra vroegen omdat ze drie tellen in een file stonden. Een
taxichauffeur zou boropasi’s uit het
hoofd moeten kennen. Er was welgeteld een enkele dag geweest dat er melding van
werd gemaakt dat alle boropasi’s ook
vast zaten. Om daar nou een prijsverhoging aan te koppelen? Net als bij de
zorgvekereaar met de premieverzwaring vraag ik me af waar de prijsverlaging
voor de consument blijft op file-vrije dagen. Goed, wan bun nyun yari vol liefde en positiviteit. En ondanks alle
rommel zal ik ook in 2019 sociaal maatschappelijk bijdragen. Maar niet meer met
geld!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten