DIENST (De Ware Tijd, 11-05-2019)

Ze was de eerste dienst die ik had die mijn huis perfect schoonmaakte. Veel beter dan wat ik gewend was. Volgens eigen zeggen hield ze ook echt van schoonmaken. Ze werd gelukkig wanneer ze een ruimte spik en span had gekregen. Elke dinsdag was thuiskomen ook echt een pretje voor mij. Mijn huis was zo goed schoon gemaakt dat ik het met minimale moeite, handig met mijn drukke schema, kon schoonhouden totdat ze weer kwam.

In Nederland had ik ook een dienst. Dat was een ander verhaal. Ze kwam uit een strenge macho-cultuur waar men niet altijd even positief keek naar niet-blanken. Maar ik was anders zei ze meteen. Ik had een goed hart! En ik werkte ook nog hard. Dat waardeerde ze enorm. Logisch, dacht ik bij mezelf, anders kon ik mij geen dienst veroorloven. Ze leek iets te zoeken in mijn huis. Toen vroeg ze of ik een vrouw had. Ze zocht dus naar sporen daarvan! Ik vroeg haar waarom ze dacht dat ik een dienst nodig had. Omdat er geen vrouw in huis was. Ze moest erom lachen. Ergens in haar ogen zag ik een vlaag medelijden. Liever dat dan walging, dacht ik bij mezelf, half spottend.

Mijn dienst in Suriname deed hetzelfde bij het begin van onze samenwerking. Ze ging er wel iets anders mee om. Het viel me al een tijdje op dat ze extra klusjes deed. Als ze tijd over had, maakte ze zelfs de tuin schoon, vouwde mijn schone kleren op en borg ze netjes in de kast. Dat was niet van te voren besproken als onderdeel van haar werkzaamheden maar ik vond het prima. Toen ik haar een keer doorverwees naar een kennis vond ze dat niet zo leuk. Bleek dat ze niet alleen extra klusjes deed. Ze werkte ook nog eens tegen een gereduceerd tarief voor me. Andere mensen waar ze voor werkte vroeg ze veel meer. Toen ik haar vroeg waarom, slikte ze even. “Ik heb medelijden met je. Zo alleen woon je.”

Ik schrok daarvan. Kwam ik zo zielig over? Daar moest ik meteen aan denken. Dat zegt natuurlijk wel iets over mijzelf. Terugkijkend op mijn tijd in Suriname viel het me inderdaad op dat men vaker had aangegeven het zo ‘zielig’ te vinden dat ik alleen was. Men kon zich bijna niet voorstellen dat het een bewuste keuze van mij was. Waarom was dat nou weer zielig? Is het nou zo een drama om een andere invulling, dan de maatschappij vereist, aan mijn leven te geven? Waarom kunnen mensen hun eigen idealen niet loskoppelen wanneer zij andermans leven aanschouwen? Dat frustreerde mij!

Totdat ik besefte dat ik hetzelfde deed bij anderen. Niet dat het iets nieuws was. Er zit gewoon een verschil tussen iets weten en iets beseffen. Dus wanneer het kwartje echt valt. Nu viel het als een rots. Of als mijzelf voor ik aan mijn nieuwe dieet begon. Wat was ik zwaar zeg! Maar dat even terzijde. Een beetje zelfspot tussendoor kan geen kwaad. Aangezien ik toch zieliger overkom dan ik mij daadwerkelijk voel, mag ik best extra dramatisch doen.

Ik vind het wel mooi dat wij allemaal andere prioriteiten stellen. Er is iemand die ik ken, die SRD 1500 netto verdiend. Die betaalt SRD 1400 per maand om zijn auto af te lossen! Heeft een vriendin, inclusief voorkind, genomen en rijdt daarom, naast zijn voltijdsbaan, ook nog eens taxi. Hij ziet het als zijn taak om haar te ondersteunen, ondanks dat haar kind enkele jaren ouder dan hun relatie is. Boi! Op tijd slikte ik mijn woorden in.

Het is zijn keuze en hij zal er vast gelukkig mee zijn. Ik moet vooral niet met mijn, toch Westerse, ogen kijken en beoordelen hoe hij zijn leven inrichte. Net zoals dat ik niet begrijp waarom de dienst mij zielig vond, zal hij toch niet begrijpen waarom ik hem een goedzak vind. Toen ik zijn vriendin zag, snapte ik het wel. Ze was een schat. Haar ex was gewoon een sukkel wiens prioriteiten niet lagen bij het kind dat hij verwekt heeft.

Tegenwoordig heb ik geen dienst. Een van de dingen die ik moest schrappen om mijn nieuwe gezonde levensstijl te kunnen veroorloven. Zelf schoonmaken is ook beweging en dus gezond!