We moeten social media echt dankbaar zijn dat
het haar intrede in Suriname heeft gedaan. We kunnen daardoor namelijk alles zien
dat vroeger in het donker gebeurde. En het is pijnlijk. Voor sommige om andere
redenen dan voor anderen. Een groot deel van ons is aan het tegenstribbelen
maar dat is zinloos. Het is tijd om te accepteren dat dit het Suriname is dat
het al eeuwen is geweest. Er komt niks nieuws bij dat er nog niet was, er komt
alleen maar meer aan het licht. Dat is op vele fronten. Culinair, religieus,
maatschappelijk en seksueel. De doos van Pandora is open en er komt goeds uit
maar ook veel slechts.
Het is apart dat we, van alle weerzinwekkende
zaken die naar boven komen, over het algemeen maar een enkel ding typeren als
een gruwel in de ogen van god. Zodra het gaat om same sex marriage of transgenders dan staat men klaar om met de
vinger te wijzen. Maar waar is de verontwaardiging over het feit dat een tiener
een baby van 8 maanden dood slaat omdat zijn gehuil hem uit zijn slaap haalde?
Is dat geen gruwel in gods ogen?! Waar
zijn die zogenaamde moraalridders nu met hun uitvergrote wijsvingers wanneer
oudere mannen misbruik maken van tieners? Of zitten hun handen ook vast in de
onderbroekjes van kleine jongens en meisjes?!
Hoeveel jongens moeten nog hun frustraties
botvieren op een baby totdat we gaan begrijpen dat zijn daad een product is van
deze samenleving? Hoeveel wenkbrauwen
moeten er nog weggeschoren worden door een schoolhoofd dat niet door heeft dat
ze een gruwelijke fout heeft gemaakt en vervolgens zelf in de slachtofferrol
gaat zitten, voordat we inzien dat ook dat een teken aan de wand is van het
constant misslaan van de planken waarmee we proberen te bouwen? Wat nog meer
opvalt? Veel gevallen van misbruik maar zo weinig mogelijkheden voor opvang en
begeleiding. We lijken er ook niet over te willen praten. Initiatieven zijn er
maar vinden zeer weinig ondersteuning. Erg duidelijk dus, onze boodschap: Zoek
het uit met je trauma!
De etniciteit van de dader en de wil of onwil
van het slachtoffer lijken we belangrijker te vinden. In onze maatschappij
lijkt het soms gerechtvaardigd dat een getrouwde man, die vader is, zich
vergrijpt aan een jongen van vijftien en zich beroept op het feit dat die
jongen ook wilt. Dit soort zaken gebeurt ook aan de lopende band met meisjes. De
daders proberen daarbij steeds weer recht te praten wat krom is door aan victim shaming te doen. En soms helpen
we ze! Ik vind het daarbij zo erg wanneer vrouwen, brengers des leven, zich ook
zo twijfelachtig uitlaten. Wat dat betreft, heb ik zelf soms een dubbele
standaard. Het komt misschien door mijn opvoeding, door vrouwen, dat ik eerder
gekkigheden verwacht van mannen en vrouwen idealiseer. Tot op zekere hoogte
dan.
Social media brengt dus niet alleen onze
culinaire, religieuze, sexuele en culturele diversiteit aan het licht maar ook
onze stupiditeiten en vuile was. En nee, social media aan banden leggen (dat
zijn we ook alweer vergeten, he, dat we dat zouden gaan doen als strategie) is
niet de oplossing. Het zou ons (weer) verblinden voor al het slechte. Maar ook
het goede. Dat hebben we niet nodig. Het is broeierig, ja. Niet alleen door de
hitte. Ergens, tussen de rookwolken van de illegale brandjes, gloort er wel
hoop. Het is tijd dat we gaan focussen op daarop. We moeten er echt voor gaan
zorgen dat er adequate opvang is voor de slachtoffers van onze misstappen. Ze
moeten helen van die wonden. Wij samen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten