Al een tijdje volg ik het gestaak van de
leraren vanaf de zijlijn. Deels steun ik ze in hun strijd. Dat is vooral omdat
ik vind dat mensen moeten opkomen voor zichzelf. Maar soms is het zo dat mensen
in het heetst van de strijd vergeten waar het ook alweer om ging. Aankondigen
dat er op de eerste schooldag gestaakt gaat worden, is geen strategische maar
een egoistische en pedagogisch onverantwoorde zet. Ik vraag me ten zeerste af
of men niet al te vluchtig heeft stil gestaan bij het welzijn van deze kinderen
en hun toekomst.
Dit komt, eventueel, alleen het groepje
stakenden ten goede en benadeelt de schoolgaande jeugd. Op social media
verscheen er een meme die parten
sprak. Er stond: “Als je met sma mang
hebt geslapen om op tijd schoolspullen te kopen en dan zie je ineens dat er
gestaakt gaat worden.” Grappig bedoeld maar als we eerlijk zijn, weten we
dondersgoed dat mensen in tijden van crisis de raarste fratsen uithalen om de
eindjes bij elkaar te kunnen knopen. Eigenlijk is dit groepje leraren daar ook
een goed voorbeeld van. Ik vind dat zij een aantal verkeerde onderhuidse
boodschappen geven aan onze schoolgaande jeugd middels de acties.
Ten eerste dat zij hun leerlingen niet
waarderen want anders zouden zij dit nooit doen op de eerste schooldag waar
onze kids zich toch wel op verheugen.
Ten tweede tonen zij dat regelmaat niet van belang is daar er om de haverklap
lesdagen wegvallen. Ten derde geven zij aan dat de jeugd niet kan rekenen op
volwassenen, het schoolstelsel en hun juffrouw of meester tegen wie velen toch
opkijken. Ten vierde laten zij zien dat
geld belangrijker is dan alles en dat is een les die, mijns inziens, niet
thuishoort in deze sfeer. Ten vijfde
vind ik dat ze vergeten dat ze rolmodellen zijn. Ze moeten dus creatiever zijn
en meer innovatieve, en positieve, strategieen bedenken. Ten zesde laten ze
zien dat handelen uit emotie kan; beide partijen maken zich daar ernstig
schuldig aan. Als laatste vind ik dat zij kinderen, door zo te handelen, leren
geen respect voor gezag te hebben maar verwachten het wel in de klas. Dat is
best tegenstrijdig. En ondrofeni
heeft ons geleerd dat niet alleen goed voorbeeld doet volgen.
Waarom is er trouwens niet gekozen om actie te
voeren in de vakantie? Dat toont dat men de vrije tijd opoffert voor hetgeen
men in gelooft maar tevens zorgdraagt voor een goede gang van zaken in het
algemeen belang. Het doel is toch niet kinderen, hun ouders en dus een deel van
de samenleving te duperen? Wat ik me steeds afvraag is of er nu gehandeld wordt
vanuit idealisme of vanuit een egocentrisch gevoel van gekrenkte trots. Dat
geldt overigens voor zowel de actievoerders, hun aanvoerder en de minister. Het
lijkt er steeds meer op dat de educatie van onze jeugd de inzet is in een
machtsspel tussen minister en vakbondsleider.
Het enige wat ik echt hierin mis, is een
kindervakbond! Of een partij die constant herhaalt dat het voor biede partijen
gaat om een roeping en die constant aan de bel trekt zodra het kind vergeten
wordt. In deze hele ‘klucht der ego’s’ speelt het kind geen rol. Begrip is er, maar
niet altijd heiligt het doel de middelen. Dit is zo een geval. Daarom hierbij
een ‘shout out’ naar alle partijen: vergeet de kinderen
niet!! Het besef van jullie roeping zou ten alle tijde uit jullie daden moeten
blijken. Anders is het misschien toch aan te raden de valies in te pakken en
een nieuwe baan te zoeken met een beter loon!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten