Onlangs moest ik een workshop verzorgen
waarbij het ging om het pleiten voor kwetsbare groepen. De focus was daarbij op
mensen die leven met hiv, sex werkers en leden van de LGBT gemeenschap. In al
mijn activiteiten probeer ik zoveel mogelijk inclusiviteit te bevorderen. Net
als dat ziektes en infecties niemand uitsluiten, vind ik dat wij dat ook niet
moeten doen.
Wanneer we bijvoorbeeld streven naar
wederzijdse acceptatie moeten de inspanningen hiervoor op beide kampen gefocust
zijn. Alleen de pijlen richten op bijvoorbeeld transgenders zal de
onwetendheid, bij de rest van de samenleving, over deze groep niet verminderen.
Net zoals dat alleen rebelleren tegen slavernij niet heeft geholpen. De
overheerser moest eerst inzien dat het fout was wat zij deden alvorens zij de
slavernij konden afschaffen. Hetzelfde geldt bij het kiesrecht voor vrouwen.
Deze strijd hebben zij gevoerd maar het begrip, en het gunnen, moest worden
gezocht bij de mannen. Het was een opmerking van een van de
participanten uit de workshop die mij hieraan deed denken.
Ze stipte aan dat
voorlichtingsactiviteiten zelden gericht zijn op evenzo zo kwetsbare groepen
als doven of slechthorenden, de visueel beperkten of blinden en mensen met een
geestelijke of lichamelijke beperking. Terwijl ook deze groepen sexueel actief
zijn en in een land als het onze, waar er slechte of beperkte voorzieningen
zijn voor hen, extra risico lopen. Dit
vanuit de gedachte dat zij op een of andere manier toch in hun onderhoud zullen
moeten voorzien maar geen geschikt werk kunnen vinden en misschien ook wel hun
toevlucht zoeken in de sexuele dienstverlening.
Het was een eye-opener terwijl
het dat niet zou moeten zijn. Deze groepen hebben net zoveel recht op een
gezonde sexuele levensstijl en dus de kennis die daartoe leidt. Maar hoe krijg
je goede voorlichting als deze niet beschikbaar is in braille of gebarentaal?
Hoe beschermt men zichzelf bij een beperking waarbij men geen controle over de
handen heeft maar wel gebruik maakt van de sexuele diensten? Is de enige keus
dan afhankelijk te zijn van de partner of dienstverlener (in het geval men
sexuele diensten koopt)? Wat moet men doen indien men een combinatie van
beperkingen heeft? Zou een gespecialiseerde seksuele dienstverlening werken?
Onze samenleving went er net aan dat er
tegenwoordig gigolo’s zijn voor vrouwen. Sterker nog, de vrouwen zelf moeten er
nog aan wennen. Als we wat verder waren dan zou het, denk ik, zo kunnen zijn
dat we seksuele dienstverlening zouden kunnen hebben, gericht op mensen met een
beperking waarbij veilig vrijen dan de standaard zou zijn. Het is een gat in
deze branche dat wel opgevuld mag worden.
Het is nog een brug te ver, besef ik. Voornamelijk omdat weinig in onze
samenleving erop gericht is het dagelijkse leven van deze groepen te vergemakkelijken,
laat staan hun seksleven. Onze gebouwen zijn niet altijd rolstoelvriendelijk,
onze voetgangerslichten zijn alleen gericht op de visueel krachtigen en probeer
maar eens met een rolstoel over de stoep te gaan of een van onze bruggen op te
komen.
Met eigen ogen heb ik gezien, hoe 19 mensen een meneer in een rolstoel,
voorbij reden of liepen terwijl hij iedere keer terug rolde van de brug die hij
op wilde. Ik was uitgestapt om te gaan helpen toen persoon 20 hetzelfde idee
kreeg. Deze trok hem met de brommer over de brug.
Voor mij bewees dit dat mensen met een
beperking enorm afhankelijk zijn van geluk en de gun-factor. Ze worden
jammergenoeg beperkt in en door de samenleving. Ik gun ook hen een samenleving waarin
iedereen kan gedijen en vrijelijk, veilig en zelfstandig kan genieten van seks
en seksualiteit tussen ‘consenting adults’.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten