Het is alweer een paar weken geleden dat ik
ben begonnen met sporten. Onder ‘lichte’ dwang van mijn huisarts en de specialist
werd het met directe ingang een vrijwillige verplichting. Voor extra motivatie
laat ik mezelf, tijdelijk, begeleiden door een personal trainer. Luiheid maakte dat ik ben aangekomen en ik
aanvaard zonder morren de consequentie van die extra kosten. Ik besef dat ik
was blijven hangen in mijn comfortzone. Om
vooruit te komen, en dus te groeien als mens, zul je uit die comfortzone moeten stappen en het
onbekende tegemoet lopen. Alles wat mijn pad kruist, beoordeel ik op de mate
waarin het oncomfortabel aanvoelt. Het is een graadmeter voor de mate waarin
iets mij zal doen groeien. Natuurlijk is er weerstand en helemaal als het begin
moeilijk is. Ook voor het sporten geldt dat. Maar wil je resultaten boeken, moet
je niet blijven hangen in datgene wat je gemakkelijk afgaat. Spieren groeien
pas als ze steeds zwaarder getrained worden en ik denk dat dit ook voor de
hersenen geldt. En voor onze capaciteiten, kwaliteiten, algemene kennis en
meer. Evenals voor de lichamelijke conditie en de afbraak van opgehoopt vet.
Toch kiezen velen van ons om te blijven hangen
in dat stukje comfort. Met andere woorden, men kiest niet voor groei maar voor
stilstand. Daar moest ik heel erg aan denken toen ik vorige week in een
discussie geraakte met een aantal mensen. “We willen best bepaalde groepen
verwelkomen maar we kunnen niet tegen ‘het woord’ ingaan.”, was een veelgehoord
argument. Ik dacht alleen maar ‘Wauw, het leven creeert allerlei mogelijkheden om
te leren van diversiteit en te groeien maar deze mensen kiezen voor stilstand
en veiligheid uit angst voor het onbekende.” Als we dat allemaal hadden gedaan,
liepen we nog steeds op blote voeten achter buitenlandse overheersers. Dat was
ooit ook ‘het woord’.
“Je weet wat je hebt, maar je weet niet wat je
gaat krijgen.”, zeggen we vaak. De boodschap is dus om te kiezen voor veilig en
bekend in plaats van spannend en uitdagend. Soms lijkt het erop alsof we elkaar
vastketenen in stilstand en alles proberen te houden zoals het is ondanks dat
er overal schreeuwende signalen zijn, zoals femicide, corruptie en armoede, die
roepen om verandering. Toch zijn we nog niet in staat onze conditioneringen los
te laten ten behoeve van het algemeen goed. Ja, het zal gepaard gaan met pijn,
en angst. Zoals spierpijn na het sporten. Maar zullen we achteraf niet
superblij zijn, net zoals bij het sporten, dat we het gedaan hebben? Onze
maatschappij heeft verandering nodig. Het moet evolueren naar een samenleving met positieve
ontwikkelingskansen voor elke burger. Okay, we lopen niet meer op blote voeten.
Maar nog wel achter de feiten. En buitenlands geld. We moeten dus uit die comfortzone. Niet langer verschuilen
achter ‘comfortabele woorden’. Weg die luiheid die ons beperkt onze hersenen te
gebruiken om te komen tot een oplossing
waar alle burgers baat bij hebben.
Vroeger vonden wij het normaal dat we minder
waard waren dan mensen met lichte huid en sluik haar. Terugkijkend zien we hoe belachelijk
die gedachtengang was van zowel die sluikharigen als de onderdrukten. Het waren
die paar sluikharigen en onderdrukten die anders dachten
en opstonden, ondanks de neerwaartse druk, en de ogen van de rest openden. We
staan weer voor dezelfde uitdaging. Nu in opvallende regenboogkleuren. Maar het
gaat ook om vrouwen, hiv positieven, transgender personen en minder validen
wiens leven van minder waarde wordt geacht. Jongeren die monddood worden
gemaakt. Sexualiteit die wordt onderdrukt. Omdat sommigen denken te mogen
oordelen maar nooit en te nimmer die eerste steen zullen kunnen werpen?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten