Afgelopen dagen werd social media overheerst
door een discussie over wie nou een kroon verdiende. Ik heb me afzijdig
gehouden van deze discussie omdat ik te weinig verstand heb van hetgeen
bepalend was voor het wel of niet toekennen van deze kroon. Verder was het ook
wel een discussie die, in mijn ogen, eerder een goede marketing stunt was van
een jonge artiest die zijn collega-entertainers van de vorige generatie uit de
tent lokte, met veel succes.
Zijn strategie was heel simpel maar effectief:
inspelen op het ego en de emotie van mensen door ze uit te dagen. Resultaat:
hij is nog bekender dan hij eerst was. Als een stel wolven hakten de gevestigde
artiesten op hem in met als doel de pikin
boi te shamen en op zijn plaats
te zetten. Ik heb genoten van de twee dis tracks’ die eruit voortvloeiden. Het
deed me denken aan een van de boeken van onze grande dame, Cynthia McLeod, waarin ze een ‘doe’ omschreef. Ja,
echt een gedoe, dacht ik bij mezelf. In gedachten knipoog ik naar iemand die
lacht om mijn woordgrap.
Slavinnen die elkaar met subtiele odo’s de grond inboorden en de hele inbere van iemand op tafel gooiden. Dat
is wat me is bijgebleven. Nu waren het geen slavinnen maar volwassen mannelijke
artiesten die een jongeling, wel met een grote bek hoor maar dat hoort bij de
leeftijd, wilden leren wat lespeki
was. Emoties speelden hoog op. Maar er kwam geen uitsluitsel over bij wie de
kroon nou hoorde of niet. Wel grappig om tijdens Pride Month zo een discussie
te hebben.
Bij kroontjes moet ik sneller denken aan prinsesjes
dan prinsjes. Dat is omdat we nou eenmaal eerder onze dochters een kroon zullen
geven. Waarom onze zonen eigenlijk niet? Waarom voeden we onze jongens niet op
om prinsen te worden? Ik heb het dan over opvoeden tot nette, welbespraakte
mensen die vooral in hun gedrag prinsen en prinsessen zijn. En laten we dan
niet die oversekste royals uit series
als Game of Thrones als voorbeeld nemen want dan komt er weer hele andere
problematiek bij kijken.
Vaak zie je op social media mensen die princess, queen of king voor hun
naam zetten. Bij het bekijken van het profiel deins je dan terug omdat er niets
koninklijks is aan de persoon. ‘Queen of
what?’, vraag ik me dan af. Elk rijk heeft een koningshuis. Ook het rijk
der bakroes. En weer knipoog ik in
mezelf naar iemand die lacht om mijn stomme grap. Samen nemen we een slokje van
onze kop thee. Ja, Pride Month is inderdaad een mooie maand om te discussieren
over kroontjes. Ik kijk uit naar de dragqueens
die de Pride Walk zullen opfleuren.
Weet je wie nou, mijns inziens, echt een kroon
verdient? Hun naam zegt het al, die koning der drankenhandels! Mooi billboard hebben ze geplaatst met de
tekst “Love has no gender”. Als een wijze koning onderrichten zij hun
onderdanen dat liefde geen grenzen kent. Zeker niet de door de mens opgelegde.
Dat kun je trouwens letterlijk en figuurlijk opvatten. Het lijkt alsof het een constante strijd is om
liefde aan banden te leggen. Wanneer gaan ze, of we?, daarmee stoppen? Vroeger
was huidskleur een obstakel maar die muur hebben we redelijk neergehaald. Laten
we blijven vechten voor liefde.
Wie zit er tegenwoordig nog te wachten op
instituten die willen bepalen hoe het leven bezien moet worden en welke route
de liefde te volgen heeft? Liefde moet vrijelijk vloeien en, waar van
toepassing, is sexualiteit een uitingsvorm daarvan. We hebben allemaal het
recht op vrije meningsuiting. Met of zonder kroon. Of troon.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten