Geveld door de griep lag ik op bed naar een
serie te kijken. Omdat ik steeds wegdutte, miste ik de helft. Net wilde ik
‘rewinden’ toen ik besefte dat mijn bed al een paar tellen heen en weer
schudde. Niet direct dacht ik aan een aardbeving. Geen vreemde voor paranormale
gebeurtenissen vroeg ik me af wat het dan wel was. Was er een boodschap? Had ik
bezoek?!
Weer beweging. Nu niet alleen het bed. Mijn
hele kamer bewoog! Ik stond op en bleef enkele seconden in de deuropening
staan. Een paar tellen gebeurde er niets. Nog steeds kwam een aardbeving niet
in me op dus liep ik naar de woonkamer. De gordijnen en mijn, aan de deur
hangende, sleutelbos zag ik heen en weer schudden.
Mijn blaas speelde op. Niet uit paniek want ik
besefte nog steeds niet wat er gaande was. Het irriteerde mij de laatste tijd echt
dat mijn blaas vaker en op de meest ongeschikte momenten om aandacht vroeg. Het
zal wel met de leeftijd te maken hebben. Braaf luisterend liep ik naar het
toilet.
Mijn blaas legend, keek ik door het raampje
naar buiten. Alles ging weer heen en weer. Buiten zag ik de stroomkabel naar
het huis van de buren wiebelen. Wow! Zou het dan toch? Ik haaste me naar mijn
telefoon om te kijken op social media. Ik was niet de enige! Meer mensen hadden
het opgemerkt en velen stelden dezelfde vraag: “Was het nou een aardbeving?!”.
Jazeker!
Een onbekend fenomeen voor Suriname. Ons land
dat door de eeuwen heen al zoveel heeft meegemaakt. Normaal gesproken kan ik de
manier waarop wij met uitdagingen omgaan erg waarderen. We incasseren, maken er
een goede grap over en gaan verder om het vervolgens weer toe te passen. Zij
het op dezelfde uitdaging, of een nieuwe; we blijven lachen. Ik ben mij voor
het eerst echt zorgen gaan maken over wat er zou gebeuren als we dat punt
bereiken.
Zouden we het redden? Of als een stel idioten
ten onder gaan? Ik moet zeggen dat het bewegen van de aarde mij heeft wakker
geschud. Kijk, het is misschien zo dat we geen echte aardbeving hoeven te
verwachten. Echter kunnnen schokgolven vrij ver reiken en ook wel impact hebben
zoals we afgelopen week gemerkt hebben.
Omdat we altijd zo ‘gezegend’ zijn geweest,
hebben we ons nooit hoeven voor te bereiden. Maar dat wil toch niet zeggen dat
we voor altijd een afwachtende houding kunnen hebben? Of gaan we pas actie ondernemen
als er honderden doden zijn gevallen. We vinden een lekkere klodder mosterd na
de maaltijd altijd wel lekker. Erg effectief!
Misschien moet ik loslaten en ook gaan lachen
erom? De nieuwe scheurtjes in het pleisterwerk van mijn huis zeggen iets anders.
En toch! We lachen al zoveel, de hele tijd weg. Wanneer houdt het op? Wanneer
bereiken we het punt dat we ‘grote mensen’ zijn geworden? Of moeten we het anders zien? Moeten we gaan
beseffen dat we, in vergelijking tot de kracht van de natuur, niet veel meer
zijn dan mieren zijn voor ons?
Is het niet tijd geworden dat we ons hoofd
buigen en meer respect tonen aan die kracht die niet alleen leven geeft maar
het ook kan nemen? Ik denk dat de humor waarmee we onze
aardbeving bezien, tekenend is voor het respect dat we al tonen voor Moeder
Aarde. We dumpen vuil op haar. We dumpen kwik in haar. We scheren haar hoofd
kaal. We doorboren haar lichaam en maken het tot een gatenkaas. En als ze ons
probeert wakker te schudden, lachen we haar vierkant in haar gezicht uit.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten