Als kind van gescheiden ouders weet ik als
geen ander hoe het is om in twee werelden op te groeien. Die van je vader en
die van je moeder. Dat is dan als zij hun zaken goed, als volwassenen,
afhandelen. Te vaak is anders het geval. Te vaak worden kinderen ingezet door,
voornamelijk, moeders als een manier om wraak te nemen op hun ex-geliefde.
Onacceptabel vind ik dat.
Waarom? Lijkt me logisch maar dat is het niet
dus zal ik er even over uitwijden in de hoop iemand op andere gedachten te
brengen. Het uit elkaar gaan van ouders is een traumatische ervaring voor
kinderen. Het vervolgens ontzeggen van het contact met een van de ouders is een
hatelijke zet waarbij het kind extra hard getroffen wordt. Het doet, letterlijk,
pijn in zo een kind.
Wees niet verbaasd als een moeder openlijk
verklaart haar kind te willen doden en dat er vanuit de sterke arm gezegd wordt
dat zij zelfs dan nog haar kind zou mogen zien en zelfs mogen opvoeden. “Ja,
want zij is nog steeds de moeder..” Onze samenleving doet over het algemeen nog
steeds alsof moeders een alleenrecht op kinderen hebben.
Jammer dat die paar welwillende vaders die we
hebben buiten de boot vallen. Ik vraag me ook af of hetzelfde zou worden gezegd
als een vader zou aangeven dat hij zijn kind van het leven wil beroven. Er is
iets mis met de manier waarop wij onze regels aanhouden als we het welzijn van
het kind ondergeschikt maken aan de wensen en rechten van de moeder. Dat zou
toch niet mogen?
Verder vind ik het goed als wij als
samenleving wat vaker stilstaan bij de vaders die het wel goed doen. We zien ze
niet zo vaak maar dat wil niet zeggen dat ze er niet zijn. We onthouden natuurlijk
de niksnutten die op straat rondhangen en de professionele ‘meidman’ spelen.
Zij die rustig voorbijlopen, misschien met de kinderwagen, verbazen ons maar
even. Vreemd genoeg laat het negatieve een diepere indruk dan het positieve
achter.
Overigens wil ik daarmee niet zeggen dat een
‘straatmadrijn’ geen goede vader kan zijn. Iemand kan door zijn opvoeding en omgeving
misschien niet beter kunnen maar wel
beter willen. En soms zijn het juist de heren uit de gegoede burgerij die
zich als ongewassen varkens gedragen omdat ze altijd gewend zijn hun zin te
krijgen over de ruggen van anderen heen.
Goed, wat ik probeer te zeggen, is dat er in
het geval een huwelijk of partnerschap uit elkaar valt, er voor beide partijen
iets te zeggen valt. Echter, indien er kinderen in het spel zijn, mogen deze
nooit en te nimmer worden ingezet als troef in een ziek machtsspelletje! Het
enige dat daarmee bereikt word, is het kweken van getraumatiseerde volwassenen die
een slecht voorbeeld zullen overnemen of zullen overcompenseren met
tegengesteld gedrag en dat is ook niet gezond.
Tevens vind ik het raar dat we streven naar
gender gelijkheid en emancipatie van de vrouw maar dat het bij een scheiding
nog steeds de man is die voor alles op moet draaien, ten gunste van de vrouw.
Dat is een dubbele standaard aanhouden en is dat nou niet het geen wij willen
veranderen?
Kinderen zijn geen pionnen in een schaakspel!
Kinderen als troef inzetten om een ex te kwellen, moet strafbaar gemaakt
worden. Mensen tonen, met zulks een onvolwassen gedrag, dat ze nog niet bevoegd waren en zijn om deel te nemen
aan het ‘huwelijksverkeer’.
Ook hier zijn verkeersslachtoffers ongewenst.
Jammer dat er geen ‘vrijbewijzen’ zijn die verklaren dat iemand rijp is voor
het huwelijk of het ouderschap.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten