Afgelopen week heb ik mezelf een fotoshoot kado
gegeven. De eer mij vast te leggen, was voor een jonge Surinaamse fotograaf. In
mijn ogen een van de betere en creatievere fotografen van Suriname. Stiekem ben
ik een beetje jaloers op hem. Hij is welbespraakt, ziet er goed uit, heeft een
bloedmooie vrouw en even zo mooie kinderen. Wie wil dat nou niet allemaal? En for the record, het is gezonde jaloezie
en geen afgunst!
Tijdens de fotosessie raakten we natuurlijk
aan de praat. Ik verzuchtte dat, in het geval ik een dochter zou moeten
opvoeden in ons land, ik mij elke dag zorgen zou maken. Waarom? Wegens alle
dingen die ik om me heen zie. Hoe jonge meisjes door oudere mannen worden verbruikt als ware het wegwerp servies. En
als we zeggen jong, dan bedoelen we onder de achttien. Minderjarig dus.
Een paar jaar geleden kwamen drie blauwgehemde
scholieres de redactie binnenlopen. Ze hadden wat vragen voor een
schoolopdracht en we raakten aan de praat. Een van hen was best kort. “Ik ben
13 jaar maar ik lijk wel 9 jaar. Meneer, kunt u zich voorstellen dat grote
autos naast mij stoppen en dat mannen mij schijnen?”
Ze zwoor op haar moeders dood dat het zeer regelmatig gebeurde.
De fotograaf was niet verbaasd dit te horen.
“Ik heb zelf een dochter van 11 jaar en ook zij maakt dit mee.” Hij zei dat hij
zich geen zorgen maakte. “Zolang je een goede vader bent die de juiste
opvoeding meegeeft, toch?” Daar zat zeker wat in. Maar mijn zorgen bleven. Ik
had namelijk het idee dat zulke mannen niet de ernst inzagen van hun daden. Een van de meest gehoorde excuses van
uitlopende mannen is “Ja, zij bood zich aan.”
Zijn deze mannen nou zulke slappe
excuuspedofielen dat ze hun gram
moeten halen bij weerloze kinderen, die denken dat ze volwassen zijn omdat de
hormonen door hun lijf gieren?
Dit gebeurt trouwens ook met jongens! De angst
voor onbegrip is groter dan bij meisjes dus praten ze er niet over. Zelf heb ik
leuke herinneringen aan mijn jeugd in Suriname. Maar ook een paar die mij doen
beseffen dat als een van mijn buurvrouwen
er niet op tijd bij was ik hetzelfde lot beschoren was. Wat ik me afvraag is
wie mij dan serieus zou nemen. Wat ben ik dankbaar dat ik opgroeide in de tijd
waarin sociale controle nog bestond en effectief was!
Volwassenen dienen slechts een gids te zijn in
het leven van puberende kinderen. Actief participeren in hun seksuele ontdekkingsreis
is ongepast en schadelijk op termijn. Laat ze onderling experimenteren want
daar is die pubertijd voor. En ja, het gaat gebeuren dat jongens met elkaar
experimenteren en meisjes met meisjes. Laat ze lekker. Het overgrote deel van
ons heeft dat ook gedaan en we zijn niet allemaal gay geworden.
Ik moet wel zeggen dat als ik erachter zou
komen dat een volwassene, man of vrouw!, mijn zoon of dochter had betast, de
acties van die zeepiraten kinderspel zouden lijken. Frappant dat sommigen maar
oreren over die ene gruwel in hun gods ogen maar dit soort zaken onbesproken
laten. Is stilzwijgen goedkeuren? Of zijn kinderen niet in elke groepering van
waarde?
Ik was blij met mijn fotosessie en het gesprek
met de fotograaf. Het opende mijn ogen en liet zien dat er ook Surinaamse
mannen zijn die hun opvoedende taak serieus nemen. Hij snapte ook dat
persoonlijk geluk prevaleert boven maatschappelijke normen waarbij de
veiligheid van kinderen en pubers van belang is.
Zulke, wakkere, mannen moeten
we echt koesteren. Totdat het normaal is geworden dat ze er zijn!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten