Treurig. Dat was het weer afgelopen week. Het
voelde als een schreeuw van Mama Sranan terwijl haar kinderen elkaar in koelen
bloede vermoorden. “Dede, nanga mapangpang!” Hartelozer kan het niet. Ik vraag
me af of het echt waar is. Want iemand die zoiets doet, met die woorden, is
niet geschikt om agent te zijn. Tevens toont het keihard welke waarde wij
hechten aan mensenlevens en de effecten van ons gedrag daarop. Geen...
Enige tijd geleden kreeg ik een verhaal te
horen waar mijn oren nog steeds van klapperen. Bij terugdenken voel ik altijd
een winti van boosheid omhoog komen.
Het weerspiegelt voor mij een vorm van het recht in eigen handen nemen. Dat is
een ‘ziektebeeld’ waar veel Surinamers last van hebben. We weten niets maar
zijn experts in alles. We lijken ons
alwetender dan de alwetende te wanen. En we geven invulling aan wetten, zowel
de menselijke als de goddelijke (en dat is echt erg), zodat het altijd in ons
voordeel is. We hebben niet alleen last van klasse-justitie maar ook klasse-religie.
Een vader was bij zijn geestelijk leider
gegaan om advies te vragen over hoe om te gaan met zijn lesbische dochter. Het
advies schijnt te zijn geweest dat hij zijn plicht moest vervullen, dus een
goede vader zijn, door zijn dochter te leren dat sex met mannen prettig was.
Hij moest het haar leren door.. zelf met haar naar bed te gaan! Geestelijk
leider blijft toch bij uw leest...
Een andere vader had bedacht dat, om zijn zoon
te straffen voor zijn vrouwelijke gedrag, hij hem moest laten vechten met zijn
oudere, stoere broer. Deze voerde de opdracht van pa uit en sloeg zijn broertje
kort en klein. Toen dat niet hielp bedacht vader dat het misschien tijd werd zijn
zoon te geven wat hij wilde; als straf: “Na dis yu wani toch? Dan misrefi o gi
yu eng!”, wijzend op zijn kruis.
Zoon verkeerde in angst omdat papa het
tegengestelde was van de beelden uit de Griekse oudheid. Die geloofden destijds
dat het hebben van een grote penis een teken was van domheid, ‘muscles no
brains’, en dat schijnt de reden te zijn dat al hun beelden een schattig
gereedschapje hebben. Het verhaal van vader twee in acht nemend, zouden ze
misschien gelijk kunnen hebben. Eigenlijk is hij geen vader, slechts een
verwekker.
Ik heb deze verhalen bijna twee jaar geleden
gehoord van een zeer betrouwbare bron. En sindsdien spookt het door mijn hoofd.
Dat mensen godvrezend zijn en religie boven alles zetten, is hun respectabele
keus, zolang ze maar niet bij mij komen aankloppen. Maar dat zaken als incest
en sexueel misbruik worden gezien als medicijn tegen homoseksualiteit is te
bizar woorden. Dat het opgevolgd wordt, want dat was het, is onbeschrijflijk.
Het hele verhaal laat mij zien dat het aantal,
moreel, gevallen engelen in onze samenleving groeit en niet omdat er meer gays
zijn. De vechtende pastor die recentelijk in het nieuws was, sterkt mij in dat
gevoel. Sommigen van ons verkondigen lege woorden zonder te weten wat ze
betekenen en de impact is. En velen van ons volgen deze lege woorden klakkeloos
op. “We preach but don’t practice and when we practice we only remember
those parts of the preach we liked.”.
Genezen van homoseksualiteit is overigens iets
wat niet kan. Ook al zou het kunnen dan zeker niet door een goede naaibeurt van
je vader. Of je moeder. Ik kan geen een
scenario bedenken waarbij het resultaat van zoiets is dat zo een meisje of
jongen zegt ‘Wauw, ik heb sex gehad met mijn vader/moeder, ik ben genezen.” Schoenmakers,
blijft bij uw leest..
Geen opmerkingen:
Een reactie posten