De mofokoranti
is van oudsher een effectieve Surinaamse methode voor het verspreiden van
nieuws, zowel echt als ‘fake’. Social
media is de nieuwe versie hiervan! Al het beschikbare materiaal bonken we op het internet voor een ieder
om te zien. Vechtende scholieren, zwervers met grote bananen, maar het liefst
filmpjes van de sexuele inbere van
mensen. Razend populair zijn die. Triest eigenlijk. Maar, eerlijk gezegd, soms zijn ze best grappig.
Zo is er een filmpje te zien van twee,
volwassen dus no moei, heren in ‘gowtu
busi’ die op heterdaad betrapt worden net voordat ze samen ‘verstop het
zwaard’ zouden spelen. Daar is niks grappigs aan op zich. De humor zit hem erin
dat de ene begon met echt ‘toneh’
verklaringen: “Nooo, dus, yu sabi, a man taki dat na scheer a bo scheer mi.” Tja,
als het normaal is dat twee mannen elkaar scheren met hun onderbroeken op de
knieen en de scheerder voorover bukt, is het een hele goede verklaring.
Is het nou
zo erg om toe te geven dat yu ben wan
puru lostu? In gowtu busi zijn er
weinig vrouwen. Elke gewillige hand is dan iets waard, een klompje goud voor
het poetsen van een zwaard! Komt ervan als we onze zonen voorhouden dat kloppen zondig is, in plaats van een
manier van zelfcontrole bij schaarste.
Een ander, serieuzer, fenomeen is het delen
van foto’s van personen die, volgens zeggen, zijn geinfecteerd met HIV. “Luku bun, a habi takru siki!” Dat is
eigenlijk zinloos. Tegenwoordig kan men namelijk, indien men medicatietrouw is,
het virus niet meer overdragen omdat het dan zodanig is onderdrukt dat het
ondetecteerbaar is.
Men vergeet trouwens dat er nog andere, gevaarlijker,
ziektes over te dragen zijn. Een met pus besmeurd zwaard, een voortuin vol
luizen of bloemkool bij de deur lijken mij geen pretje. Die waarschuwingen
komen echter zelden voorbij. Misschien omdat ze minder bekend zijn doordat we
seksuele voorlichting nog steeds zien als stimulerend in plaats van als
preventief?
Wie leeft met HIV moet er voor zorgen de
weerstand op peil te houden. In een volle bus zitten is gevaarlijker voor de
persoon met HIV dan voor hen zonder omdat een kleine bacteriele infectie grote
gevolgen kan hebben. Toch zie je geen HIV-geinfecteerden foto’s delen van
personen met de waarschuwing “Luku bun,
disi habi griep virus!”. Gezien de stigmatisering die zij te verduren
hebben, vind ik dat best aardig van ze.
Een ander voorbeeld is dat van revenge porn. Relatie gaat stuk en men
deelt dan beeldmateriaal van de ander om deze te shamen. Ik vind echter dat de distributeur zichzelf te schande zet.
Deze toont onbetrouwbaar te zijn en privacy niet te begrijpen en te
respecteren. Shame on you , shamer! Als Helga Joyce verlaat voor Cedric met als
reactie dat Joyce uit wraak intiem beeldmateriaal verspreid van Helga, dan is
Joyce fout, niet Helga. Dit soort dingen gebeurt zo vaak dat zowat iedereen
bang is iemand te vertrouwen.
Recentelijk werd er weer een spannend filmpje
gedeeld, van een bekende bodybuilder. Dit resulteerde erin dat hij excuses
aanbood. Belachelijk, wat is er fout aan geld verdienen met zijn mooie lichaam?
En op welke site was de klokkenluider aan het surfen? Het is niet zo dat zulke
filmpjes toevallig worden gevonden, op kindvriendelijke sites. Met zijn stijlvolle
reactie op het gebeuren, behalve die excuses, heeft hij wederom bewezen ballen
te hebben.
Het is gewoon onze krabbenmentaliteit die
ervoor zorgt dat we alles dat anders is, of kan worden, zullen afbreken. En
bijna alles wat we doen, is uit angst om vrij te zijn of vrij te laten. Wanneer
veranderen we?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten