Het lijkt een blijvend verschijnsel dat mensen
met een donkere huid ernaar streven een lichtere huidskleur te hebben. Die
donkere huid blijft een heet hangijzer voor velen. Ware het nou Creolen,
Javanen of Hindoestanen.
Maar een tintje lichter willen zijn, lijkt
mij, eerlijk gezegd, geen probleem. Ik vergelijk het met een tintje donkerder
willen zijn in de vakantie om te laten zien dat je bent gekust door de zon. Wat
ik moeilijk kan bevatten, is waarom mensen zichzelf zo bleken dat het net spoken
worden. Wat is de schoonheid van dat ‘donkerwitte’? Het is zelfs zo dat sommigen
hun huid helemaal verpesten met die zalfjes. Toch gaan ze verder en verkiezen zweren
en huiduitslag boven hun natuurlijke, donkere huid.
Vroeger was er het koloniale aspect. Men wilde
blank zijn zoals de heersende klasse. En we moesten dan ook blank of
lichtgetint trouwen zodat we in ieder geval ons nageslacht tegen de ‘hebi’ van de zwarte huid konden beschermen.
Huidskleur alleen heeft hele gezinnen ontwricht en kinderen traumatisch doen
opgroeien wanneer eentje donkerder of soms juist lichter van kleur was.
Hollywood heeft echt goed werk verricht met ‘whitewashing’ als strategie. De wens een
lichte huid te hebben, lijkt zelfs globaal. Sommige Amerikanen laten nu hun
anus bleken, en Aziatische mannen hun peppie.
Hun ideaal lijkt wel ‘het zwarte formaat, in een wit jasje’! Is het een modetrend?
Of een behoefte, voortkomend uit aangeleerde minderwaardigheid?
De vraag is dus waarom skinbleaching nog steeds zo populair is. Omdat het nu gewoon hip
is? Dat is wat jongeren in Jamaica zeggen, als de documentaires representatief
zijn. Daar zijn er lokale popsterren die ‘skinbleaching’
promoten. Hier hebben we er ook een paar die het ‘kunstje’ proberen af te
kijken. Ik vraag me soms af of de behoefte blank te willen zijn zoiets is als ‘transracial’ zijn? Of een vorm van ‘body dismorphic disorder’, oftewel
ingebeelde (of aangeleerde?) lelijkheid?
Wel lastig om je constant af te vragen of je
iets doet vanwege het modieuze of omdat het aangeleerd is. Als ik zeg dat ik bijvoorbeeld
extra in de zon ga zitten zodat men kan zien dat ik in het binnenland ben
geweest, doe ik dat omdat ik mijn diepere kleur dan ook echt mooier vind. Is er bij mij dan ook sprake van een aangeleerde
behoefte net zo te zijn als mijn witte medemens die een “lekker kleurtje” wilt
krijgen?
Dat er nog restanten van kolonialisme in ons
huizen, is een feit en logisch. Dat die resten er bij het voormalige moederland
zijn, wordt vaak betwist. Toch is het zo. Het was in 2016 dat een Hollandse
vakantieganger zei dat ‘we maar blij moesten zijn dat Nederland ons als slaaf
naar Suriname had gebracht omdat we anders nog, onderontwikkeld, in de rimboe
in Afrika zouden rondhuppelen’.
Het was te belachelijk voor woorden maar ik
geloof dat er genoeg Surinamers zijn die haar gelijk zullen geven.
‘Blank
praten’ brengt je namelijk ook dichter bij blank zijn. Ik heb het dan over het
redeneren vanuit de optiek van ‘de witte man’, niet over ‘netjes’ praten. Net zoals
dat sommigen Stef Blok en Sanne de Bakker gelijk geven en, net als hen, niet de
fout ervan inzien.
Maar is het niet eens tijd het stigma op
lichter willen zijn los te laten? Is dat niet gewoon een tegenreactie, ook overgeleverd
uit de koloniale tijd? Kunnen we niet gewoon genieten van al de mogelijkheden
die dit tijdperk biedt en het niet meer zo zwaarbeladen maken? Is het nog te
vroeg?
Hopelijk bereiken we ooit dat punt. Want huidskleur mag iemand toch nooit
beperken in het maken van keuzes?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten