Daar lag hij dan. Uitpuilende buik. Hand net
iets te dicht bij het kruis van een dame die half op hem lag. Ze was dus geen
vreemde. Met fronsende wenkbrauwen bekeek ik de foto. De kleurige make-up van
de dame viel me op. Ze leek Braziliaanse en die zijn nou eenmaal feestelijk,
bedacht ik me.
Maar die man... wie was dat toch?
Toen viel
het kwartje! Het was die man die zo van dokken hield! Daarom noemden ze hem
toch Dokson? Ik had atijd gedacht dat hij getrouwd was. Gezien de stroom van
reacties op Facebook bleek dat het geval. Hij loopt uit, zeiden mensen en ze
spraken er schande van. Of het waar is, boeit me niet zoveel. De persoon zelf
ook niet. Dat het een minister is wel.
In het buitenland zou iemand in zo een functie
waarschijnlijk aftreden omdat zijn integriteit ter discussie was komen te
staan. Bij ons zegt men gewoon “Ik laat me niet in met roddels”. Is het niet zo
dat met keihard bewijs iets geen roddel meer is? Ik moest denken aan een
functionaris in Japan die zijn ontslag indiende omdat hij een paar seconden te
laat was met iets. Misschien overdreven maar het getuigt wel van een goed
verantwoordelijkheidsgevoel.
Met mijn bijzondere ‘open mind’ verbaast veel me niet. Een ding doet mij echter respect
verliezen. Dat is voor getrouwde mannen die hun vrouw thuis laten zitten en de
‘jonge, vrijgezelle kerel’ gaan uithangen. Ik heb teveel vrouwen in mijn
omgeving gezien die zich vernederd voelen als en wanneer hun man zoiets doet.
Ik heb teveel kinderen, en volwassenen, gezien die hun vader om die reden maar
een ‘nobody’ vinden. Terecht. En dan hebben we het niet eens over de
‘buitenkinderen’ die met een ‘parttime vader’ opgroeien en verder geen rechten
hebben.
Er is ook het gezondheidsaspect. In mijn werk
kom ik vaker vrouwen tegen die geinfecteerd raken met allerlei ‘meeliftende’
virusjes. Uitlopen is gevaarlijk! Waarom blijf je nog bij een vrouw als liefde
en respect overduidelijk verdwenen zijn? Is het niet eerzamer om het oude eerst
af te handelen en pas dan los te gaan met het nieuwe? Waar is het gevoel van
zelfrespect? En, in dit geval, respect voor de functie die je bekleed?
De reacties op social media zijn dubbel.
Sommige mensen vinden dat men alleen iets mag zeggen indien men van onbesproken
gedrag is. Anderen vinden dat dit niet geldt bij een publieke functie. Het is
wel zo dat als iemand credits heeft opgebouwd bij de samenleving, men
misstappen vaak vergeeft en vergeet.
Wanneer het werk al is doorspekt met leugens
en er ook nog eens prive sappigheden naar boven komen, dan is het toch wel even
tijd om na te denken of zo iemand wel volwassen genoeg is. Blijkbaar niet. Misschien
moet dan de keuze gemaakt worden om met poesjes te blijven spelen en het
serieuze werk aan volwassenen over te laten?
Het deed me denken aan een onlangs verschenen
artikel over mannen die in de jonge jaren vaak buitenshuis ‘nasi aten’ ondanks
een gezin te hebben. Hun oude dagen sleten ze eenzaam, terecht verlaten door
hun kinderen. Jammer dat die mannen uit dat stuk niet even een jaartje minister
waren geweest. Dan hadden ze nog tot hun dood kunnen genieten van die
financiele privileges en gezelschap kunnen kopen.
Een van de meest lachwekkende reacties op
social media was dat president Trump had uitgelopen bij de vleet en toch de machtigste
man ter wereld was geworden. Die persoon had het woord ‘man’ moeten vervangen
voor ‘idioot’. Want dat is elke man die uitloopt, machtig of niet.
Helemaal mee eens. 👍
BeantwoordenVerwijderen