Als een buitenstaander Suriname zou volgen op social media dan zou deze zich waarschijnlijk niet kunnen voorstellen dat wij een van de drie landen zijn die het waarschijnlijk niet zal lukken om de armoede uit te bannen voor 2030. (Dat is weer het resultaat uit een of ander onderzoek dat gedaan is door een of andere belangrijke wereldorganisatie). Op social media hebben wij zoveel experts dat ik mezelf afvraag waarom het zo slecht gaat met ons land. Al die experts, sommigen zijn zelfs professor in de complot-theologie, hebben weldoordachte ideeen toch? Allemaal gebaseerd op weldoordachte feitelijke feiten, gestoeld op welonderzochte onderzoeken middels bezoeken aan welbezochte pagina’s op het internet die door iedereen bewerkt kunnen worden. Velen claimen het beste te willen voor ons land en dat verwachten ze allemaal, echt allemaal, te bereiken middels een gezamenlijke strategie: het demoniseren van een bepaald persoon uit een bepaalde hoek. Het toppunt van hoe goed deze experts hun vak verstaan, was wel te merken tijdens een buiten proporties opgeblazen bezoek van een buitenlandse sportman. Iedereen schreeuwde van alles en nog wat. Alleen de mensen die vanaf de zijlijn observeerden, hebben alles kunnen overzien en hen restte slechts een ding: zich hullen in plaatsvervangende schaamte. Waarom? De stem van de rede ontbrak en alleen de schreeuw van de atavus was hoorbaar.
Weet je, als je tayerblad eet, word je poep
groen. Bij rode bieten wordt je poep paars of rood. Bij een traditionele
babyshower, gebruik je rose of blauw. Hedendaags is het de trend genderneutrale
kleuren te gebruiken. Ieder zijn of haar ding. Behalve in deze periode voor de
verkiezingen in Suriname! Het scheelt niet veel, of we slachten elkaar af om de
kleur poep die we hebben omdat het verwijst naar een andere partij dan die waar
onze voorkeur naar uitgaat. Ruzies zijn er al geweest over vlaggetjes, een erg
zinvolle tijdsbesteding. Zelfs zonder partij kleuren, presteren mensen het nog
om te roepen dat het een politieke aangelegenheid is zonder te beseffen dat
juist hun geblaat het politiek maakt. Als ingezetene zonder kiesrecht, wel met
belastingplicht, doe ik niet mee met dit circus. Het is voor mij afwachten wie
de stemgerechtigden kiezen om het klimaat, waar ik ook in moet gedijen, te
bepalen. Wat men ook zal kiezen, ik zal het moeten accepteren en, vooral,
respecteren. Ben ik het er niet mee eens, dan zal ik mijn spullen pakken en weg
gaan. Of ik zal in stilte de termijn van de persoon uitzitten, hopend op een
betere toekomst.
Wat ik verder kan doen, is zorgen dat wanneer
ik tayerblad heb gegeten, men de kleur van mijn poep niet ziet. Al die foto’s
die we, normaalgesproken, als vrienden onder elkaar delen, kunnen we nu niet
doen want ineens Na Prive Sani. Stel
dat het uitlekt, boi... Ik kan er ook op letten dat ik geen podosirie eet in
het bijzijn van mensen want dan ben ik natuurlijk de paarsen aan het supporten.
Wanneer mijn kind de eerste woorden zegt, moet ik ervoor zorgen dat het geen
‘dada’ zegt want dan is mijn kind van die alternatieve partij die zo voor
onschuldige kinderen opkomt. Dat stuit mij tegen de borst dus zal ik het, naar
goede Surinaamse traditie, uit huis schoppen. Mars go na, Opa Doelie! Daar leert het tenminste te werken aan een
betere toekomst door de effectieve inhouse training tot professionele zaadslikker.
Ik moet zeker geen worteltjes eten in het
openbaar want dan zeg ik steun toe aan die groep die zo van bewegen houdt. Naar
Sipaliwinin gaan wanneer er een thema-feest is, is uit den boze want dan ben ik
automatisch het paradepaard van dat feest. Zeker wanneer een lokale
Sipaliwinees dit, uit eigen beweging, beweert. Laat me vooral geen zwart met
rood aantrekken terwijl ik aan mijn neus krab want dan ben ik ineens aan het
strijden met die mensen die altijd schreeuwen over lummels. Weet je, door al
deze belangrijke zaken missen we dat er in korte tijd meerdere mensen zijn dood
gereden waarna de dader gewoon doorgereden is. Het lijkt een trend. Die
Hollandse kinderboekenschrijfster had het mis toen ze zei dat Surinamers graag
honden doodrijden. We rijden liever mensen dood. Als hun politieke kleur ons
niet aanstaat, doen we het zelfs lachend...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten