MAAG (De Ware Tijd, 09-11-2019)

November is begonnen. Dat wil zeggen dat we nog maar een paar weken hebben voordat de laatste maand van het jaar begint en het obsessieve feesten weer van start gaat. Het zijn dus ook de laatste weken waarin we voor 2019 nog even stil kunnen staan bij serieuze zaken alvorens we overstappen op vermoeiende terugblikken, jaarverslagen en emotionele cliches. Altijd vraag ik me af waarom. Dit omdat we meestal evalueren om fouten te voorkomen. Echter lijkt het soms alsof wij evalueren om na te gaan hoe we dezelfde fouten nogmaals en erger kunnen maken.

Deze week schrijf ik een persoonlijk stuk. Ik heb iets op mijn maag dat mij van het hart moet. Het is 05:10 uur in de ochtend en ik schrijf vanuit mijn ziekenhuisbed. Ik werd wakker om 03:00 uur, het tijdstip van inspiratie en spiritualeit. Of komt het gewoon omdat ik al om 21:00 uur knock out was door de medicatie? Ondanks de situatie ben ik goed geluimd. Enerzijds baal ik want ik vermoed dat ik, ondanks het feit dat ik mijn bloedsuikerspiegel nu al bijna een half jaar onder controle heb, ik dus weer een premieverzwaring zal krijgen in plaats van een verlaging (waar ik op hoopte).

Mijn ziekenhuisopname is het resultaat van een twee jaar durend ongerief. Ik ben blij dat er nu dan eindelijk wel licht gloort aan de horizon. Al twee jaar verlies ik in tijden van stress bloed bij het afgaan. En al twee jaar moet ik constant ontkennend antwoorden op de vraag of het niet komt door anale seks. Dit is exact wat ik bedoelde met dat wij vaak nog op een laag niveau denken. “Man? Lgbt-er? Rectaal bloedverlies? A mus fu boel!” Helaas is dat verre van de waarheid. Ik zeg helaas omdat, in geval het waar was, ik dan blijkbaar erg leuke avonden achter de rug moet hebben gehad. Erg stom dat ik mij dan vervolgens bij de arts meld, herhaaldelijk en in paniek, omdat ik weer onwel ben en bloed verlies.

Dit is het soort stigma waarom sommige mensen wegblijven van ziekenzorg. Het ergste was nog wel toen ik een keer werd geholpen door een Hollandse arts die inviel. Het zorgde er wel voor dat ik daarna even weg gebleven ben. Hij leek me echt voor gek te verklaren, niet te geloven en sneerde bij mijn vertrek: “Tja, als je anale seks hebt, kan het uitscheuren. Dat zijn de consequenties, he.” Erop ingegaan ben ik niet. Ik dacht alleen bij mezelf dat er in het paradijselijke Holland dus ook onwetende trollen waren en dat intelligentie niet te staven is aan opleiding. Omdat ik mijn klachten frequenter en heftiger werden heb ik mij dan toch gemeld bij de zorginstelling.

Zelf weet ik dat sexualiteit een zeer complex iets is en ik ben blij dat de huidige milennial-generatie ervoor heeft gezorgd dat er meer bekend is over de verschillende vormen van gender, sexualiteit en identiteit. Het is een feit dat seks dus ook op verschillende manieren te beleven is en dat anale seks niet direct met homoseksualiteit te maken heeft. Er zijn genoeg heteroseksuele mannen en vrouwen die er plezier aan beleven. En er zijn genoeg homoseksuele mannen die het niet kunnen waarderen. Seks is meer dan alleen penetratie, ook al is dat iets wat velen niet kunnen of willen begrijpen. Uit ervaring weet ik dat een geestelijke connectie honderd malen belangrijker en bevredigender is dan sec penetratie. Maar ieder zijn ding.

Goed, afgelopen week heb ik erop gestaan dat ik niet weer een endoscopie wilde ondergaan maar een gastroscopie wilde. Zo gezegd zo gedaan en nu blijkt het dus inderdaad zo te zijn dat het probleem in de maag zit. Enerzijds mooi want er is eindelijk een diagnose gesteld. Anderzijds jammer dat het pas na twee jaar gebeurde. Ik heb letterlijk iets op de maag!

Dit kijkje in mijn priveleven heb ik gegeven omdat ik wil dat stigmatisering in de zorg stopt. Ondanks dat vooral de ervaring met de Hollandse arts zeer onprettig was en verder iedereen naar beste kunnen heeft gehandeld, is het jammer dat zulke overtuigingen bij de zorginstanties mij twee jaar lang hebben doen denken dat ik gek was. Anderen zeiden dat ‘na sma doe mi’. Daar heb ik wel bewijs van gekregen trouwens. Iemand heeft echt bekend ‘zwarte magie’ op mij te hebben toegepast maar dat stukje laat ik aan karma over. Gelukkig worden de zaken nu zowel cultureel als medisch hersteld. Het leven is complex en divers en juist dat maakt het zo mooi. Laten we die diversiteit nou echt een keer als iets positiefs zien, vooroordelen niet laten overheersen en dat te simpele exclusiviteits denken, dat in alle lagen van onze samenleving heerst, voor eens en altijd wegwerken. There is beauty in diversity!